Νιόκι-gnocchi. Φάε κάτι πριν πας στην πλατεία, μην φας πάλι ''βρώμικο''

Όλο και πιο αραιά κάνω δημοσιεύσεις, αλλά δεν νομίζω να ενοχλεί κάποιον. Το θέμα όμως που έχει εγκατασταθεί στα στόματα των περισσότερων Ελλήνων δεν είναι το χρονικό διάστημα που κάνω δημοσιεύσεις. Είναι προφανώς το μνημόνιο, η σκληρή φορολογική στρατηγική της κυβέρνησης και πάνω απ όλα η ανεργία. 



Δεν μου αρέσει η κατάσταση στην οποία έχουμε έρθει, αλλά δεν μου άρεσε και η κατάσταση στην οποία ήμασταν. Βρίστε με όσο θέλετε, αλλά ήμουν από αυτούς που δεν ήθελαν τους ολυμπιακούς αγώνες στην Ελλάδα, δεν ήθελα να βλέπω φυγόπονους συμπολίτες μου να προσπαθούν με πλάγιους τρόπους να βολεύονται στο δημόσιο, δεν μου άρεσε η οικονομική ανισότητα μεταξύ δημοσίου υπαλλήλου και ιδιωτικού υπαλλήλου. Που οι οικονομικές απολαβές ενός απλού δημοσίου υπαλλήλου με τα επιδόματα έφτανε μιάμιση φορά και μερικές φορές δύο φορές πάνω από τον αντίστοιχο του ιδιωτικού. Δεν μου άρεσε η ασφάλεια που παρείχε η δουλειά του δημοσίου ενώ σε αντίθεση με τον ιδιωτικό τομέα επικρατούσε η ανασφάλεια, οι χαμηλοί μισθοί, η καταστρατήγηση του ωραρίου, η ανασφάλιστη εργασία και γενικά η εκμετάλλευση. Δεν μου άρεσε που μερικοί μπορούσαν να ''τελειώνουν'' τις δουλειές τους με ένα τηλεφώνημα ενώ άλλοι συμπολίτες έπρεπε να αντιμετωπίσουν το τέρας της γραφειοκρατίας που λειτουργούσε σε πολλές περιπτώσεις εκδικητικά απέναντι στον φουκαρά πολίτη που τόλμησε να διακόψει τον πρωινό καφέ+τσιγάρο του δημοσίου υπαλλήλου. 


Δεν μου άρεσε να βλέπω εκλεγμένες κυβερνήσεις και βουλευτές με κριτήρια τα προσωπικά συμφέροντα το κάθε ψηφοφόρου. Που μεταφράζονται πάντα σε χρήματα, είτε από εργολάβους είτε από υποψήφιους δημόσιους υπαλλήλους, είτε από αγρότες που θέλανε επιχορηγήσεις ή αποζημιώσεις για να τα επενδύσουν σε γαρύφαλα σκυλάδικου και μερσεντές.  Δεν μου άρεσε που πολλές φορές οι νόμοι εφαρμόζονταν μόνο στους οικονομικά αδύναμους. 
Δεν μου άρεσε ο κοινωνικός ρατσισμός και ο ρατσισμός γενικότερα, ιδίως όταν αυτός προερχόταν από τα σώματα ασφαλείας.
Δεν μου άρεσε να βλέπω περιοχές της Ελλάδας που να μην είναι παραγωγικές και το μοναδικό τους εισόδημα να είναι οι φοιτητές κάποιου πανεπιστημίου ή οι στρατιώτες κάποιου στρατοπέδου.
Δεν μου άρεσε να βλέπω τα πακέτα που μας έδινε τόσα χρόνια η ευρώπη να μην έχουν μεταφραστεί (σε μεγάλο μέρος) σε επενδύσεις και ανάπτυξη.
Δεν μου άρεσε να βλέπω ένα τεράστιο κομμάτι της αγοράς να κινείται με χρήματα του δημοσίου είτε αυτό προερχόταν από το πλεόνασμα του μισθού των δημοσίων υπαλλήλων είτε από άλλες πηγές.
Δεν μου άρεσε ο υπερκαταναλωτισμός που επικρατούσε με δάνεια από τις τράπεζες. Δεν μου άρεσε που έπερναν δάνειο ακόμα και για τις διακοπές, μην και δεν κάνουμε χλιδάτες διακοπές φέτος.
Δεν μου άρεσε όλη αυτή η επίδειξη υπεροψίας που επικρατούσε κάθε σαββατόβραδο.
Δεν μου άρεσε που δεν υπήρχε η ευγένεια, ο σεβασμός και η αξιοκρατία.


Και ξαφνικά χρεοκοπήσαμε. 


Και ξαφνικά άρχισαν να βγαίνουν στους δρόμους, και να διαδηλώνουν άνθρωποι που δεν έχουν ξαναδιαδηλώσει ποτέ στη ζωή τους.Άνθρωποι που μέχρι πρόπερσι έβριζαν κάθε διαδηλωτή που έψαχνε το δίκιο του. Έβριζαν γιατί τους έκλειναν το δρόμο, τους χάλαγαν την πελατεία από τα μαγαζιά τους,
 επειδή ήταν η ομάδα τους,έ συγνώμη το κόμμα τους, ήταν στην εξουσία και ήταν όλα καλά γι αυτούς.




Κάθε καρυδιάς καρύδι μαζεύτηκε στην πλατεία συντάγματος για να κάνουν μια διαμαρτυρία copy-paste από Ισπανία. Τι κάναν οι Ισπανοί? κάθονταν στην κεντρική τους πλατεία και περίμεναν να τους λυπηθεί η κυβέρνηση τους και να αποσύρει τα μέτρα λιτότητας. Το είδαν οι συμπολίτες μας και σκέφτηκαν ότι μια διαμαρτυρία καθιστική θα ήταν πολύ καλή ιδέα, μιας και σαν λαός έχουμε εξασκηθεί στο να καθόμαστε.
Οπότε συγκεντρώθηκαν: προδομένοι εθνικιστές, πικραμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, χίπιδες που κάνουν ψυχανάλυση αλά αμερικέν, αριστερές οργανώσεις που μέχρι τώρα κάναν τις συγκεντρώσεις της οργάνωσης σε ένα τραπέζι με τέσσερις καρέκλες, σουβλάκια, λουκάνικα, ποπ-κορν, φιστίκια, μαλλί της γριάς.






Τα κύρια συνθήματα και αιτήματα είναι, να επιστραφούν τα κλεμμένα και το να υπάρξει πραγματική δημοκρατία τώρα.


 Ά και το σημαντικό η μούντζα στη βουλή. Μαζεύονται πολλοί και περνάν την ώρα τους μουτζώνοντας το κτίριο της βουλής. Πολύ επαναστατικό, με αυτήν την κίνηση έχουν διορθωθεί πολλά προβλήματα ανά τον κόσμο.


Για να καταλάβω, όλες οι κυβερνήσεις που έχουν ανέβει μέχρι τώρα στην κυβέρνηση έχουν έρθει με την βία; με τα τανκς; 
Μα φυσικά όχι! με δημοκρατικές διαδικασίες έχουν εκλεχθεί από τον λαό. Έχουν πάρει τον ψήφο του λαού για να κυβερνήσουν. 
Αν οι ψηφοφόροι έχουν ψηφίσει με γνώμονα το προσωπικό τους συμφέρων, τότε δεν τους φταίει η δημοκρατία. Δεν τους φταίει η δημοκρατία, που εκλέγουν βουλευτές που δεν ξέρουν να αρθρώσουν λόγο, μόνο και μόνο επειδή προσβλέπουν οικονομικά οφέλη από την εκλογή τους.


Έχετε δει πολλούς να επιστρέφουν κλεμμένα ιδίως όταν ισχυρίζονται οτι είναι αθώοι;  










Η αίσθηση που μου άφησε η πλατεία είναι η νοσταλγία του νεοέλληνα από το βολεμένο άμεσο παρελθόν του. 




Δυστυχώς όλοι μας φταίξαμε και καλά να πάθουμε αυτά που παθαίνουμε. 
Με δυστυχούν όλες οι πλευρές, και των ''αγανακτισμένων'' που επιθυμούν να επιστρέψουμε σε μια ποιότητα ζωής που με έβρισκε αντίθετο , 
 και της κυβέρνησης που μας καλεί να εξαθλιωθούμε για να σωθούν τράπεζες και κυβερνητικός μηχανισμός, 
 αλλά και όλων αυτών που αντιτείνονται στην δημοκρατία σαν θεσμό-πολίτευμα. 

Ας μην ξεχνάμε ότι να νομίσματα της χούντας έγραφαν πάνω τους : ''δημοκρατία της Ελλάδος''






Δεν έχει αλλάξει η νοοτροπία των νεοελλήνων (καμία σχέση με τους παλιούς ) , όλα αυτά που με ενοχλούσαν δεν έχουν αλλάξει και ούτε μου φαίνεται φως στον ορίζοντα. Απλά έχουν τελειώσει τα χρήματα.








Νιόκι-gnocchi


υλικά
1 κιλό πατάτες βρασμένες
250γρ αλεύρι
1 αυγό


διαδικασία




Λιώστε τις πατάτες, ανακατέψτε με το αλεύρι και το αυγό και κάντε μια ζύμη. Αφήστε για μισή ώρα. Κάντε με την ζύμη μπαστουνάκια χοντρά όσο το δάχτυλό σας. Κόψτε τα σε κομματάκια 2-3 εκ.  Βάλτε αλατισμένο νερό να βράσει. Ρίξτε τα νιόκι. Όποιο ανεβαίνει στην επιφάνεια τα βγάζετε και το βάζετε σε μια πιατέλα. Τρίβετε τυρί από πάνω.






  

Κέικ με μέλι από την Κεφαλλονιά γιατί η ζωή θέλει γλύκα. Και άλλη μια δόση οικολογικής ανησυχίας

Οικολογία σου λένε μετά, πρόσεχε το περιβάλλον, οι εταιρείες έχουν μπει για τα καλά στο παιχνίδι κατασκευής ενοχών. Κάνουν τον καταναλωτή να αισθάνεται ενοχές επειδή τα εργοστάσια μολύνουν ασύστολα τον πλανήτη, δεν πάω μακριά, μέχρι τον Ασωπό πάω και έρχομαι πάλι πίσω ξεροσταλιασμένος. 
 Ενοχές διότι ο καταναλωτής οφείλει να αγοράσει αυτοκίνητα με μειωμένους ρύπους από την αντίστοιχη εταιρεία που έχει δώσει ένα σκασμό λεφτά για να διαφημίσει τα νέα της προϊόντα. Ένα σημαντικό βήμα για την διάσωση της γης. Και εγώ ο ανόητος, νόμιζα οτι η γη είχε γίνει σκατά  από την επεξεργασία του πετρελαίου και τα παράγωγά του, άντληση,διύλιση, καύση, πλαστικά. Σπασμένες πλατφόρμες που σπέρνουν τον θάνατο σε ολόκληρες χώρες, βλέπε κόλπο του Μεξικού.
  Αλλά ο καταναλωτής φταίει για την ρύπανση του περιβάλλοντος για την επιλογή του να μην αγοράζει καθαρότερα καύσιμα.


  Όταν ήμουνα μικρός είχα μια συνήθεια να πίνω αναψυκτικά από γυάλινα μπουκάλια, έπειτα από λίγα χρόνια άρχισαν να εμφανίζονται τα πλαστικά (παράγωγα του πετρελαίου.)
Τα γυάλινα μπουκάλια τα επέστρεφα στον μπακάλη και αυτός μου έδινε ένα μικρό αντίτιμο το οποίο εγώ του το ξαναεπέστρεφα για να μου δώσει τσίχλες. Γίνεται και σήμερα αυτή η δοσοληψία αλλά όχι με όλα τα γυάλινα μπουκάλια. Αυτή είναι η έννοια της ανακύκλωσης. 


Έχω ένα υλικό-δεν θέλω να ξοδέψω χρήματα ή ενέργεια για να παράγω άλλο-  σου το πουλάω μαζί με το αγαθό που θες, αν θες το κρατάς αφού το έχεις πληρώσει, αν θέλεις μου το ξαναεπιστρέφεις για να το πλύνω και να το ξαναγεμίσω και σου επιστρέφω την αξία του υλικού συσκευασίας.  


Έτσι με αυτόν τον τρόπο όλοι είναι ευχαριστημένοι. 
Η εταιρεία που μειώνει το κόστος των νέων συσκευασιών. 
Ο καταναλωτής που αγοράζει ένα προϊόν σε καλή τιμή και που του επιστρέφεται ένα μέρος των χρημάτων του.
Ο πλανήτης αφού η επαναχρησιμοποίηση της συσκευασίας μειώνει τον όγκο των σκουπιδιών, ό όγκος κατανάλωσης ενέργειας για την παραγωγή νέων συσκευασιών μειώνεται, η αφαίμαξη των φυσικών πόρων μειώνεται και η ενέργεια που καταναλώνεται για την μεταφορά αυτών των νέων συσκευασιών μένει σε χαμηλά επίπεδα.




Τι συμβαίνει όμως  στις μέρες μας; Τα περισσότερα μπουκάλια δεν επιστρέφονται και για να το γενικεύσω, ο μεγαλύτερος όγκος των συσκευασιών από τα υλικά που καταναλώνουμε δεν επιστρέφονται για την επαναχρησιμοποίηση τους. Αλλά ο καταναλωτής είναι αυτός που πρέπει να έχει οικολογική συνείδηση. 


Δηλαδή για να το μεταφράσω σε ενέργειες. 
Ο καταναλωτής αγοράζει ένα μπουκαλάκι πορτοκαλάδα. Πίνει την πορτοκαλάδα και θέλει να επιστρέψει το μπουκάλι για να φάει και μια τσίχλα. Ο μπακάλης του λέει οτι η φιάλη δεν επιστρέφετε και ο καταναλωτής πετάει το μπουκάλι στον κάδο των σκουπιδιών και μένει χωρίς τσίχλα. 
Μέγα λάθος!!! αμαρτία!!!!! στον κοινό κάδο????? να τον στήσουμε στο Σύνταγμα να τον πετροβολήσουμε!!!! δεν έχει οικολογική συνείδηση!!!!
  
Το μπουκάλι για να γίνει χρειάζεται πρώτη ύλη. Και φυσικά αυτή προέρχεται από την γη. Όσο μεγαλύτερη ποσότητα μπουκαλιών τόσο μεγαλύτερη επιφάνεια γης απαλλοτριώνεται. Οικολογικό έγκλημα? όχι φυσικά τι λέτε.
Μετά η πρώτη ύλη επεξεργάζεται σε εργοστάσια, που όλοι ξέρουμε ότι το εργοστάσιο δεν καίει ενέργεια όσο η λάμπα από το πορτατίφ που έχουμε σπίτια μας. Στα οποία πρέπει να βάζουμε από τους νέους λαμπτήρες τους ακριβούς για να κάνουμε οικονομία και να προστατεύσουμε τον πλανήτη.
Το εργοστάσιο παράγει λήμματα όχι πολλά μερικούς τόννους. Αυτά δεν έχω ιδέα που καταλήγουν. Η καλή μας γη όλους μας χωράει.
Μετά η συσκευασία βάφεται συνήθως μέσα στην ίδια μονάδα αλλά μερικές φορές μπορεί να το αναλάβει κάποια άλλη εργοστασιακή μονάδα. Άρα έχουμε και ρύπους από την μεταφορά των κάμποσων τόννων μπουκαλιών, και σπατάλη ενέργειας. Εγώ πάντως έχω βάλει λάμπα εξοικονόμησης ενέργειας στο πορτατίφ μου.
Μετά το βάψιμο πρέπει να πλυθεί η συσκευασία και να αποστειρωθεί. Απ ότι ξέρω γίνεται με ατμό. Και ενέργεια και νερό. 
Τέλος η φιάλη γεμίζεται και μεταφέρεται στο καταναλωτικό κοινό. 


Τώρα θα μου πείτε ότι μπορούμε να ρίξουμε το μπουκάλι τον μπλε κάδο και να το ανακυκλώσουμε. 
Μόνο που έτσι τους χαρίζουμε την πρώτη ύλη, δεν χρειάζεται να σκάβουν και πολύ. Άλλα μπαίνει άλλος ένας ενεργοβόρος κρίκος. Αυτός της μεταφοράς των ανακυκλώσιμων υλικών, της επεξεργασίας και διαχωρισμού, την τελική επεξεργασία. Και φυσικά της μεταφοράς με όλους τους ρύπους των πετρελαιοκινητήρων. 


Αλλά τις τύψεις για την καταστροφή του περιβάλλοντος πρέπει να την έχει ο πολίτης. Η μάζα. Να έχουν τύψεις και που αναπνέουν και εκπέμπουν διοξείδιο του άνθρακα. Πρέπει να αγοράζουν προϊόντα από εταιρείες που διαφημίζουν την πράσινη ανάπτυξη. Να χαρίζουν τις συσκευασίες τους στις εταιρείες ανακύκλωσης για να τις ξαναγοράσουν και να έχουν την ιδέα ότι σώζουν το περιβάλλον.


Να δείτε που σε λίγα χρόνια θα καταργηθούν οι θρησκείες διότι δεν θα μπορούν να εμφυτεύουν άλλο ενοχές στους ανθρώπους και θα αναλάβουν δράση οι οικολογικές οργανώσεις. 




Άσχετο αλλά πήρε το μάτι μου μια πολύ καλή δραστηριότητα των Atenistas που έβαψαν μια στοά. Την ''καθάρισαν'' από τα γκράφιτι και την έβαψαν σε ένα πρασινολαχανί χρώμα. Σαν το χρώμα από την στολή του χειρούργου.  Θα ήθελα να μάθω που έγινε αυτό το χαπενινγκ για να περάσω τον άλλο μήνα να θαυμάσω τα νέα γκράφιτι. Τα γκράφιτι είτε το θέλουμε είτε όχι βάζουν χρώμα και ερωτήματα αλλά και χιούμορ στην ζωή μας χωρίς να φαίνεται ο δημιουργός . Αρκετά φάγαμε  όλα αυτά τα αποστειρωμένα δήθεν πράματα.   

 Κεικ με μέλι (απλά απίθανο)






3 φλυτζάνια αλεύρι
1 φλιτζάνι βούτυρο 
μισό φλιτζάνι μέλι
μισό φλιτζάνι ζάχαρη
3 αυγά 
1 κουταλάκι σόδα
1 σφηνάκι κονιάκ




Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το μέλι το βούτυρο και την ζάχαρη, να βράσουν και να ομογενοποιηθούν. Αφήνουμε το μείγμα να κρυώσει. Ρίχνουμε (μέσα στο μείγμα) τα αυγά χτυπημένα. Ανακατεύουμε. Ρίχνουμε το αλεύρι το κονιάκ και την σόδα. Ανακατεύουμε και ψήνουμε στους 200 βαθμούς για μια ώρα.




Υ.Γ. Μετά από τόσο καιρό απουσίας σας παρουσιάζω ένα κεικ τεμπέλικο? είμαι απαράδεκτος.











  


     

Ο Παυσανίας ένα χαμένο μέλος και μια σαμπαγιόν με γλυκό κρασί

Ο Παυσανίας διατηρεί ένα μικρό  γραφείο ιδιωτικών ερευνών σε μια υποβαθμισμένη συνοικία  στο κέντρο της πόλης. 
Πολύς κόσμος θα προτιμούσε να διατηρούσε ένα γραφείο έστω και μεγάλο σε κάποια δημόσια υπηρεσία, ώστε να κάθετε και να μην κάνει τίποτα, διότι όποτε κάνει κάτι μετατρέπεται αυτομάτως σε δημόσιο κίνδυνο.

Κάθετε στην παλιά σκισμένη πολυθρόνα από δερματίνη πίσω από το ακατάστατο γραφείο του και διαβάζει ένα γράμμα-πρόσκληση μιας απελπισμένης κυρίας που αναζητά ένα μέλος της οικογενείας της, το οποίο έχει εξαφανιστεί τους τελευταίους δύο μήνες. 
Ο βοηθός του, ένας Πακιστανός μετανάστης ονόματος Αζίμ  ο οποίος δεν καταλαβαίνει καλά τα ελληνικά, έκανε ότι συγύριζε την βιβλιοθήκη.   
Τον έχει για βοηθό τα τελευταία τρία χρόνια και ασφαλώς τον έχει ανασφάλιστο, διότι πρέπει να διατηρεί την μυστική ιδιότητα του μυστικού πράκτορα μυστική ακόμα και από τα ταμεία κοινωνικής ασφάλισης και την εφορία. Ταυτόχρονα τον πληρώνει πενιχρά αραιά και που, διότι το χρήμα προκαλεί την λήθη και ένας μυστικός πράκτορας πρέπει να είναι σε εγρήγορση. 
Η αλήθεια είναι ότι αραιά και που πληρωνόταν και ο ίδιος, και πολλές φορές τα χρήματα που έβγαζε τα χρησιμοποιούσε για να πληρώνει τις μηνύσεις, που του έκαναν οι πελάτες του, για τις καταστροφές που τους προκαλούσε. 
   Λοιπόν Αζίμ, αναφώνησε, παράτα αυτό που κάνεις, μας περιμένει μια υπόθεση εξεύρεσης αγνοημένου, και νομίζω ότι από τώρα είμαι κοντά στην λύση.  
Ο Αζίμ κοίταξε τρομαγμένος και του ήρθε στο νου ο τελευταίος άθλος του Παυσανία. 
Τότε που ο Παυσανίας ενώ χάζευε στο ράφι του σούπερ μάρκετ τις μουστάρδες, προσπαθώντας να κατανοήσει την χρησιμότητά της κίτρινης αυτής αλοιφής, διασταύρωσε το βλέμμα του με το βλέμμα μιας κοπέλας.Του φάνηκε ότι ήταν η Άννα, μια πολύ καλή του φίλη. Την χαιρέτησε με μια χειρονομία αλλά δεν έλαβε απάντηση, η κοπέλα τον κοίταζε χωρίς να τον γνωρίζει. 
Τότε ο Παυσανίας κατάλαβε ότι βρήκε τον σωσία της. Γεμάτος  ενθουσιασμό την αρπάζει βίαια από το χέρι και ξεκίνησε μια περιοδεία σε όλους τους κοινούς γνωστούς για να τους δείξει την σωσία της Άννας. Στην αρχή πέρασε από το περίπτερο του Μπάμπη ο οποίος τον κοίταξε περίεργα και του είπε ένα απλό       '' Εσύ παιδί μου δεν πας καλά''. Μετά πέρασε από το μαγαζί με τα είδη ένδυσης του Στέλιου ο οποίος εξυπηρετούσε μια κυρία και απλά κούνησε το κεφάλι του. Ο Παυσανίας το διασκέδαζε αφάνταστα, η έκφραση των γνωστών του καθώς έβλεπαν την σωσία της Άννας τον έκανε να γελάει. Τότε σκέφτηκε να το χοντρύνει λίγο, πέρασε από το σπίτι του συντρόφου της Άννας, τον Χρήστο. Ο οποίος Χρήστος τους κοίταξε με μια έκφραση απορίας και είπε '' Μα αυτή είναι η Άννα'' ''Δεν είναι, είπε ο Παυσανίας, είναι η σωσίας της χαχα και εσύ την πάτησες'' και γέλασε. Τότε η κοπέλα του είπε '' Η Άννα είμαι ρε βλαμμένε, δεν σου μίλησα στο σούπερ μάρκετ γιατί ήθελα να σε αποφύγω, την τελευταία φορά που σε είδα έμεινα στο νοσοκομείο με διάσειση για τρεις μέρες. Αλλά από την βλακεία κανείς δεν μπορεί να γλυτώσει τελικά.'' 

Ο Παυσανίας και ο Αζίμ έφτασαν στο σπίτι της οικογένειας Κυριακοπούλου. Η κυρία Κυριακοπούλου, που είχε στείλει και την επιστολή στον Παυσανία τους καλωσορίζει. ''Παρακαλώ περάστε απόψε έχει τα γενέθλιά της η κόρη μου και ετοιμαζόμασταν να καθίσουμε για να γευματίσουμε, χαρά μας να γευματίσετε μαζί μας και μετά συζητάμε''

Καθίσαν σε ένα στρογγυλό τραπέζι. Όλη η οικογένεια ήταν καθισμένη, ή μάλλον σχεδόν όλη...

συνεχίζεται......




Σαμπαγιόν με γλυκό κρασί, σας δίνω μια συνταγή ενός πανεύκολου γλυκού (πολλά γλυκά γράφω) σε παραλλαγή το φτιάχνω με μαυροδάφνη με ούζο και το καλύτερο με γλυκό κρασί από την Σάμο βινσάντο.




6 κρόκοι φρέσκων αυγών
100γρ ζάχαρη
150ml κρασί μαρσάλα ή μαυροδάφνη ή βινσάντο στο ούζο βάζω την μισή ποσότητα 




Σε μπεν μαρί χτυπάμε τους κρόκους με την ζάχαρη και προσθέτουμε σιγά σιγά το ποτό. Το αποτέλεσμα θα είναι μια παχιά αφράτη κρέμα που λιώνει στο στόμα.
Μου αρέσει να το τρώω με μπισκότα πτι μπερ ή μιράντα σαν συνοδευτικό στον καφέ ή στο κρασί με το οποίο φτιάχτηκε η σαμπαγιόν.








   
      

Μαγιονέζα

Δε μου λες ο καφές που είναι; Ρώτησα, περιμένοντας μια απάντηση-υπόδειξη για την ακριβή τοποθεσία του καφέ.

-Δεν έχω, δεν πίνω καφέ! η απάντηση που όχι μόνο δεν ήθελα να ακούσω αλλά που με ξάφνιασε.

-Και την καφετιέρα τι την έχεις;

-Μήπως θελήσει κάποιος να πιει καφέ.

-Χωρίς καφέ;

Ήταν ένα απόγευμα του Ιουλίου και είχα επισκεφτεί το φίλο μου το Γιάννη για καφέ, κουβέντα και να του φτιάξω κάτι τεχνικές εργασίες στο σπίτι του.

Μάλλον για κουβέντα και να του φτιάξω κάτι τεχνικές εργασίες στο σπίτι του.

Μάλλον, πήγε στο σούπερ μάρκετ, οπότε για καφέ, κουβέντα και να του φτιάξω κάτι τεχνικές εργασίες στο σπίτι.

Είμαι εθισμένος στο καφέ (και σε μερικά άλλα πράματα, όχι ναρκωτικά αν πάει ο νους σας εκεί)

οπότε δεν είναι σωστό να με καλεί κάποιος για καφέ και να μου προσφέρει τσάι.

Αν είναι για τσάι ας μου κάνουν πρόσκληση για τσάι για να αποφανθώ μια δικαιολογία να το αποφύγω.

Ο Γιάννης δεν πίνει καφέ, άλλη μια μέρα που μαθαίνω κάτι καινούργιο.

Ένας πρώην συνάδελφος μου δεν έπινε καφέ διότι κάνει κακό στη υγεία, βέβαια αυτός είχε(μπορεί να έχει ακόμα) ένα κακό συνήθειο, να κοιμάται όταν ταξιδεύει οδικός.

Θα μου πείτε, που είναι το κακό; όλοι το κάνουμε ή το έχουμε κάνει.

Ναι αλλά αυτός, έχει το κακό συνήθειο να είναι και ο οδηγός ταυτόχρονα.

Γυρνώντας ο Γιάννης από το σούπερ μάρκετ και αφήνοντας τις σακούλες πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, αναφωνεί όλο χαρά : '' Έμαθα την μυστική σάλτσα''

Ποια; του λέω, του καβουροπάτι που την ψάχνει και ο πλανγκτον απεγνωσμένα;

Όχι, τη μυστική σάλτσα που βάζουν τα γκούντις στο τσιζμπεργκερ!!!

Και βγάζει από τις σακούλες δύο βαζάκια, ένα μαγιονέζας και ένα με αγγουράκι κορνισόν, αυτά τα γλυκόξινα ή αλλιώς τα λέμε και πίκλες.

Τα κρατάει σαν δύο πολύτιμα αντικείμενα, τα κοιτάζει, τα δείχνει προς το μέρος μου και λέει : Αυτά περιέχει η σάλτσα των τσιζμπεργκερ.

Στα παλιά μου τα παπούτσια του λέω, ούτε που με ένοιαζε το τι βάζουν τα γκούντις σε αυτά που φτιάχνουν. Και σιγά το πράμα. Από τότε που το φουσκωτό αντικείμενο που περικλείει το μπιφτέκι λέγεται ψωμάκι,τότε θα προτιμούσα να μείνω αμέτοχος απ΄την όλη ιστορία.

Και μιας που τ'αναφέραμε από που και ως που το ονμάζουν ψωμάκι;

Το ψωμί παράγεται από αλεύρι, νερό, μαγιά και αλάτι.

Οι Γάλλοι του προσθέτουν βούτυρο και αυγά και το ονομάζουν μπριός,

το κάνουν μακρουτσουλό και το ονομάζουν μπαγκέτα.

Οι Ιταλοί το κάνουν πλακουτσωτό και το ονομάζουν τσιαπάτα.

Οι Γερμανοί του ρίχνουν και άλλους σπόρους και κάνουν τα πολύσπορα.

Οι έλληνες φτιάχνουμε προζύμι και το κάνουμε χωριάτικο.

Το κοινό όλων αυτών είναι το αλεύρι, το νερό, η μαγιά και το αλάτι. Έχουν σώμα σύσταση υφή γεύση, άρωμα. Τρώγονται φρέσκα αλλά ξερά σαν προσθήκες σε φαγητά.

Το ''ψωμάκι'' αφρός αέρας των γκούντις σε ποία κατηγορία ανήκει;

Ούτε άρωμα έχει ούτε σώμα έχει ούτε τραγανή ξεροψημένη κόρα έχει, ούτε μυρίζει σαν ψωμί.

Δεν συνεχίζω την γκρίνια, είχα σκοπό να γράψω για τους ζωμούς σήμερα. αλλά αφιερώνω μια σως ταρτάρ στον φίλο μου τον Γιάννη.

Υλικά

Για την μαγιονέζα

1 κρόκο αυγού

1 κουταλιά της σούπας μουστάρδα ντιζόν

1 κουταλιά της σούπας ξύδι

150 ml ελαιόλαδο

150 ml σπορέλαιο (αραβοσιτέλαιο)

λίγες σταγόνες χυμό λεμονιού ( κατά βούληση)

αλάτι

πιπέρι

Για να γίνει ταρτάρ θέλουμε

1 κουταλιά της σούπας ψιλοκομμένη κάπαρη

1 κουταλιά της σούπας ψιλοκομμένο αγγουράκι κορνισόν

λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό

εκτέλεση

Χτυπάμε τον κρόκο με την μουστάρδα και το αλατοπίπερο, να αρχίσει να ασπρίζει ο κρόκος.

Προσθέτουμε το λάδι σιγά σιγά. Στην αρχή μόνο σταγόνες και μετά σε συνεχή σταθερή ροή, χωρίς να σταματήσουμε το χτύπημα. Είναι πολύ σημαντικό να μην σταματήσουμε το χτύπημα.

Θα χρειαστούμε βοήθεια γιατί μόνο δύο χέρια έχουμε.

Όταν θα δέσει και θα μοιάζει με μαγιονέζα, τότε ρίχνουμε το ξύδι. Δεν σταματάμε το χτύπημα.

Μετά ρίχνουμε και τις σταγόνες του χυμού του λεμονιού.

Και μετά σταματάμε.

Είναι μια σχετικά δύσκολή παρασκευή και μπορεί εύκολα να σας ''κόψει''.

Μην στεναχωριέστε κάθε αρχή και δύσκολη, αυτή είναι η γοητεία της μαγειρικής.

Αν σας κόψει ρίξτε άλλον έναν κρόκο και συνεχίστε το χτύπημα.

Το χρώμα της μαγιονέζας δεν είναι λευκό σαν του εμπορίου, αλλά κιτρινίζει.

Για να την κάνουμε ταρτάρ ρίχνουμε μέσα τα υπόλοιπα υλικά και ανακτεύουμε.

Άντε, καλοφάγωτα τα χάμπουργκερ