Σπανακόπιτα

Αργώ να κάνω αναρτήσεις, λειτουργώ κάπως σαν την ανάπτυξη που περιμένουν μερικοί. Και απ ότι καταλαβαίνετε το θέμα της ανάπτυξης θα μονοπωλεί ολόκληρη την προεκλογική περίοδο. 

Αν ρίξουμε όμως μια ματιά στις χώρες που πήγε το δντ και το άφησαν να φέρει την ανάπτυξη, τότε μάλλον το μέλλον μας απλά δεν θα υπάρχει διότι δεν θα έχουμε μέλλον σαν άνθρωποι και σαν λαός περήφανος και με αξιοπρέπεια.

Πριν αρχίσετε να κρίνετε το πολιτικό σύστημα και αρχίσετε να πετάτε τα χρήματα σας για να αγοράζετε γιαούρτια για να τα προσφέρετε σε βουλευτές και τραγουδιστές, και πριν αρχίσετε να φωνάζετε ''χούντα χούντα'' και να μουτζώνετε κτίρια. Καθίστε και σκεφτείτε ήρεμα. Διότι μόνο η ήρεμη σκέψη βρίσκει τις σωστές λύσεις.

Πρώτα απ όλα θα πρέπει να εξετάσουμε την δομή της κοινωνίας μας. 

Πολίτευμα έχουμε δημοκρατικό. Όσο και αν φωνάζουν μερικοί για το αντίθετο δεν μπορούν να μην παραδεχθούν ότι ο λαός ψηφίζει και επιλέγει την κυβέρνηση. Το σύστημα αυτό παίρνει βελτιώσεις αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι χούντα.

Άρα ο κόσμος που ψηφίζει έχει την δύναμη. Άρα μιλάμε για πολίτες ενός κράτους.

Οικονομικό σύστημα έχουμε καπιταλιστικό. Δηλαδή οτιδήποτε υπάρχει πάνω στην γη μετριέται σε κέρδος-ανταγωνιστικότητα-αριθμούς-στατιστικά-και πάλι κέρδος. 

Οι εταιρείες έχουν δίκιο και το δίκιο τους είναι το κέρδος μην υπολογίζοντας τίποτα στο διάβα τους. Θα το έχετε διαπιστώσει βέβαια βλέποντας τους εργαζόμενους στις πολυεθνικές, όπως πχ σε μια παγκόσμια αλυσίδα γρήγορου φαγητού, οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να φοράνε αστεία ρούχα, να μιλάνε όλοι με τον ίδιο ηλίθιο σπαστικό τρόπο, να μιλάνε όλοι με τον ίδιο τόνο στην φωνή τους, να κάνουν συγκεκριμένες κινήσεις, με λίγα λόγια δε πα να λέει ότι θέλει η φυλλάδα με τα ανθρώπινα δικαιώματα όταν δουλεύεις παύεις να είσαι ''εσύ'' και είσαι  μέρος της ''μηχανής'' που θα επιφέρει κέρδη στην εταιρεία.

Το παράδοξο είναι ότι αντί το δημοκρατικό σύστημα να χαλιναγωγήσει το οικονομικό, συμβαίνει το ανάποδο. Το  οικονομικό έχει κυριαρχήσει ασφυκτικά πάνω στο δημοκρατικό. Άρα όσοι διαμαρτύρονται για το σύστημα διαμαρτύρονται για πιο σύστημα; To πολιτικό ή το οικονομικό; 

Έχοντας κυριαρχήσει το οικονομικό σύστημα, καπιταλιστικό, αλλάζει και ρόλος μας σαν μέλη της κοινωνίας. 

Πρέπει να το καταλάβουμε. Δεν είμαστε πολίτες αυτού του κράτους, είμαστε καταναλωτές αυτού του κράτους. 

Οι πολίτες ενός κράτους έχουν δικαιώματα, υποχρεώσεις και το κράτος δημιουργεί μια ασπίδα προστασίας, για την υγεία, την παιδεία κ.α. (όπως λέει και το σύνταγμα)

Οι καταναλωτές ενός κράτους επιβιώνουν μόνο όσοι έχουν να πληρώσουν. 

Συνειδητοποιώντας το ρόλο μας, μπορούμε να δούμε και πως θα διαχειριστούμε συλλογικά την κάθε κρίση. Ούτως ή άλλως οι καταναλωτές είναι η πηγή κέρδους των περισσότερων εταιρειών. 

Σπανακόπιτα

300 γρ αλεύρι

100ml νερό ζεστό 

μια κουταλιά του γλυκού, βούτυρο 

μια πρέζα αλάτι 

2-3 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο

400γρ σπανάκι

200 γρ ανθότυρο

λίγη τριμμένη γραβιέρα

3-4 ψιλοκομμένα κρεμμυδάκια φρέσκα

2-3 κουταλιές ελαιόλαδο

αλάτι 

πιπέρι

μοσχοκάρυδο

Φτιάχνουμε την ζύμη με τον κλασικό τρόπο, τα ανακατεύουμε όλα τα υλικά και ζυμώνουμε για κάνα τέταρτο μέχρι να πάρουμε μια λεία μαλακή ζύμη.

Ζεματάμε το σπανάκι, το κρυώνουμε, μετά το ψιλοκόβουμε. Σοτάρουμε τα κρεμμυδάκια σε μέτρια φωτιά μέχρι να γίνουν γυαλιστερά και μαλακά, προσθέτουμε το σπανάκι, ανακατεύουμε μέχρι να ''στεγνώσει''. Αποσύρουμε από την φωτιά αφήνουμε να κρυώσει και ανακατεύουμε με τα τυριά μέχρι να γίνουν όλα σαν μια κρέμα΄.

Ανοίγουμε 2 φύλλα, απλώνουμε γεμίζουμε σκεπάζουμε και ψήνουμε στους 180 για 45 περίπου λεπτά.

Tip το βούτυρο στο στην ζύμη κάνει το φύλλο μαλακό και βελούδινο, αν σας αρέσουν να τραγανά φύλλα μην βάλετε βούτυρα και βάλτε κάνα σφηνάκι ρακί ή βότκα ή λίγο ξύδι.

    

Κέικ με μέλι από την Κεφαλλονιά γιατί η ζωή θέλει γλύκα. Και άλλη μια δόση οικολογικής ανησυχίας

Οικολογία σου λένε μετά, πρόσεχε το περιβάλλον, οι εταιρείες έχουν μπει για τα καλά στο παιχνίδι κατασκευής ενοχών. Κάνουν τον καταναλωτή να αισθάνεται ενοχές επειδή τα εργοστάσια μολύνουν ασύστολα τον πλανήτη, δεν πάω μακριά, μέχρι τον Ασωπό πάω και έρχομαι πάλι πίσω ξεροσταλιασμένος. 
 Ενοχές διότι ο καταναλωτής οφείλει να αγοράσει αυτοκίνητα με μειωμένους ρύπους από την αντίστοιχη εταιρεία που έχει δώσει ένα σκασμό λεφτά για να διαφημίσει τα νέα της προϊόντα. Ένα σημαντικό βήμα για την διάσωση της γης. Και εγώ ο ανόητος, νόμιζα οτι η γη είχε γίνει σκατά  από την επεξεργασία του πετρελαίου και τα παράγωγά του, άντληση,διύλιση, καύση, πλαστικά. Σπασμένες πλατφόρμες που σπέρνουν τον θάνατο σε ολόκληρες χώρες, βλέπε κόλπο του Μεξικού.
  Αλλά ο καταναλωτής φταίει για την ρύπανση του περιβάλλοντος για την επιλογή του να μην αγοράζει καθαρότερα καύσιμα.


  Όταν ήμουνα μικρός είχα μια συνήθεια να πίνω αναψυκτικά από γυάλινα μπουκάλια, έπειτα από λίγα χρόνια άρχισαν να εμφανίζονται τα πλαστικά (παράγωγα του πετρελαίου.)
Τα γυάλινα μπουκάλια τα επέστρεφα στον μπακάλη και αυτός μου έδινε ένα μικρό αντίτιμο το οποίο εγώ του το ξαναεπέστρεφα για να μου δώσει τσίχλες. Γίνεται και σήμερα αυτή η δοσοληψία αλλά όχι με όλα τα γυάλινα μπουκάλια. Αυτή είναι η έννοια της ανακύκλωσης. 


Έχω ένα υλικό-δεν θέλω να ξοδέψω χρήματα ή ενέργεια για να παράγω άλλο-  σου το πουλάω μαζί με το αγαθό που θες, αν θες το κρατάς αφού το έχεις πληρώσει, αν θέλεις μου το ξαναεπιστρέφεις για να το πλύνω και να το ξαναγεμίσω και σου επιστρέφω την αξία του υλικού συσκευασίας.  


Έτσι με αυτόν τον τρόπο όλοι είναι ευχαριστημένοι. 
Η εταιρεία που μειώνει το κόστος των νέων συσκευασιών. 
Ο καταναλωτής που αγοράζει ένα προϊόν σε καλή τιμή και που του επιστρέφεται ένα μέρος των χρημάτων του.
Ο πλανήτης αφού η επαναχρησιμοποίηση της συσκευασίας μειώνει τον όγκο των σκουπιδιών, ό όγκος κατανάλωσης ενέργειας για την παραγωγή νέων συσκευασιών μειώνεται, η αφαίμαξη των φυσικών πόρων μειώνεται και η ενέργεια που καταναλώνεται για την μεταφορά αυτών των νέων συσκευασιών μένει σε χαμηλά επίπεδα.




Τι συμβαίνει όμως  στις μέρες μας; Τα περισσότερα μπουκάλια δεν επιστρέφονται και για να το γενικεύσω, ο μεγαλύτερος όγκος των συσκευασιών από τα υλικά που καταναλώνουμε δεν επιστρέφονται για την επαναχρησιμοποίηση τους. Αλλά ο καταναλωτής είναι αυτός που πρέπει να έχει οικολογική συνείδηση. 


Δηλαδή για να το μεταφράσω σε ενέργειες. 
Ο καταναλωτής αγοράζει ένα μπουκαλάκι πορτοκαλάδα. Πίνει την πορτοκαλάδα και θέλει να επιστρέψει το μπουκάλι για να φάει και μια τσίχλα. Ο μπακάλης του λέει οτι η φιάλη δεν επιστρέφετε και ο καταναλωτής πετάει το μπουκάλι στον κάδο των σκουπιδιών και μένει χωρίς τσίχλα. 
Μέγα λάθος!!! αμαρτία!!!!! στον κοινό κάδο????? να τον στήσουμε στο Σύνταγμα να τον πετροβολήσουμε!!!! δεν έχει οικολογική συνείδηση!!!!
  
Το μπουκάλι για να γίνει χρειάζεται πρώτη ύλη. Και φυσικά αυτή προέρχεται από την γη. Όσο μεγαλύτερη ποσότητα μπουκαλιών τόσο μεγαλύτερη επιφάνεια γης απαλλοτριώνεται. Οικολογικό έγκλημα? όχι φυσικά τι λέτε.
Μετά η πρώτη ύλη επεξεργάζεται σε εργοστάσια, που όλοι ξέρουμε ότι το εργοστάσιο δεν καίει ενέργεια όσο η λάμπα από το πορτατίφ που έχουμε σπίτια μας. Στα οποία πρέπει να βάζουμε από τους νέους λαμπτήρες τους ακριβούς για να κάνουμε οικονομία και να προστατεύσουμε τον πλανήτη.
Το εργοστάσιο παράγει λήμματα όχι πολλά μερικούς τόννους. Αυτά δεν έχω ιδέα που καταλήγουν. Η καλή μας γη όλους μας χωράει.
Μετά η συσκευασία βάφεται συνήθως μέσα στην ίδια μονάδα αλλά μερικές φορές μπορεί να το αναλάβει κάποια άλλη εργοστασιακή μονάδα. Άρα έχουμε και ρύπους από την μεταφορά των κάμποσων τόννων μπουκαλιών, και σπατάλη ενέργειας. Εγώ πάντως έχω βάλει λάμπα εξοικονόμησης ενέργειας στο πορτατίφ μου.
Μετά το βάψιμο πρέπει να πλυθεί η συσκευασία και να αποστειρωθεί. Απ ότι ξέρω γίνεται με ατμό. Και ενέργεια και νερό. 
Τέλος η φιάλη γεμίζεται και μεταφέρεται στο καταναλωτικό κοινό. 


Τώρα θα μου πείτε ότι μπορούμε να ρίξουμε το μπουκάλι τον μπλε κάδο και να το ανακυκλώσουμε. 
Μόνο που έτσι τους χαρίζουμε την πρώτη ύλη, δεν χρειάζεται να σκάβουν και πολύ. Άλλα μπαίνει άλλος ένας ενεργοβόρος κρίκος. Αυτός της μεταφοράς των ανακυκλώσιμων υλικών, της επεξεργασίας και διαχωρισμού, την τελική επεξεργασία. Και φυσικά της μεταφοράς με όλους τους ρύπους των πετρελαιοκινητήρων. 


Αλλά τις τύψεις για την καταστροφή του περιβάλλοντος πρέπει να την έχει ο πολίτης. Η μάζα. Να έχουν τύψεις και που αναπνέουν και εκπέμπουν διοξείδιο του άνθρακα. Πρέπει να αγοράζουν προϊόντα από εταιρείες που διαφημίζουν την πράσινη ανάπτυξη. Να χαρίζουν τις συσκευασίες τους στις εταιρείες ανακύκλωσης για να τις ξαναγοράσουν και να έχουν την ιδέα ότι σώζουν το περιβάλλον.


Να δείτε που σε λίγα χρόνια θα καταργηθούν οι θρησκείες διότι δεν θα μπορούν να εμφυτεύουν άλλο ενοχές στους ανθρώπους και θα αναλάβουν δράση οι οικολογικές οργανώσεις. 




Άσχετο αλλά πήρε το μάτι μου μια πολύ καλή δραστηριότητα των Atenistas που έβαψαν μια στοά. Την ''καθάρισαν'' από τα γκράφιτι και την έβαψαν σε ένα πρασινολαχανί χρώμα. Σαν το χρώμα από την στολή του χειρούργου.  Θα ήθελα να μάθω που έγινε αυτό το χαπενινγκ για να περάσω τον άλλο μήνα να θαυμάσω τα νέα γκράφιτι. Τα γκράφιτι είτε το θέλουμε είτε όχι βάζουν χρώμα και ερωτήματα αλλά και χιούμορ στην ζωή μας χωρίς να φαίνεται ο δημιουργός . Αρκετά φάγαμε  όλα αυτά τα αποστειρωμένα δήθεν πράματα.   

 Κεικ με μέλι (απλά απίθανο)






3 φλυτζάνια αλεύρι
1 φλιτζάνι βούτυρο 
μισό φλιτζάνι μέλι
μισό φλιτζάνι ζάχαρη
3 αυγά 
1 κουταλάκι σόδα
1 σφηνάκι κονιάκ




Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το μέλι το βούτυρο και την ζάχαρη, να βράσουν και να ομογενοποιηθούν. Αφήνουμε το μείγμα να κρυώσει. Ρίχνουμε (μέσα στο μείγμα) τα αυγά χτυπημένα. Ανακατεύουμε. Ρίχνουμε το αλεύρι το κονιάκ και την σόδα. Ανακατεύουμε και ψήνουμε στους 200 βαθμούς για μια ώρα.




Υ.Γ. Μετά από τόσο καιρό απουσίας σας παρουσιάζω ένα κεικ τεμπέλικο? είμαι απαράδεκτος.











  


     

Βούτυρα αρωματικά με διάφορες προσμείξεις

Βούτυρα που μας βγάζουν από δύσκολες θέσεις, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σε ψητά κρέατα που δεν έχουν πολύ λίπος και σε λαχανικά βραστά, ατμού ή ψητά.
Η παρασκευή τους είναι απλή και η συντήρησή τους μακρά.
Προεργασία απλή, απλά αφήνουμε το βούτυρο να αποκτήσει θερμοκρασία δωματίου και το ανακατεύουμε σε ένα μπολ με τα αρωματικά μας.


Αναφέρω τρεις κλασικές παρασκευές της Γαλλικής κουζίνας, τον αυτοσχεδιασμό τον αφήνω σε εσάς.

Βούτυρο λεμονιού

100γρ βούτυρο
1 λεμόνι 
αλάτι πιπέρι


κόβουμε το λεμόνι στη μέση, του αφαιρούμε την φλούδα, την ψιλοκόβουμε και την βάζουμε σε κατσαρόλα με κρύο νερό. Το φέρνουμε σε σημείο βρασμού, στραγγίζουμε την φλούδα και επαναλαμβάνουμε άλλες δύο φορές με φρέσκο νερό κάθε φορά. Στύβουμε το λεμόνι και σε ένα μπολ ανακατεύουμε την ψιλοκομμένη φλούδα με τον χυμό το αλάτι και το πιπέρι. Επιμένουμε στο ανακάτεμα ώστε να πάρουμε μια απαλή κρέμα. Τυλίγουμε σε λαδόκολλα σε ρολό και φυλάμε στο ψυγείο.   



Βούτυρο με σκόρδο

100γρ βούτυρο 
4 σκελίδες σκόρδου (όσο θέλουμε αλλά να μην το παρακάνουμε, ενδεικτικές είναι οι τιμές)
αλάτι πιπέρι


Βράζουμε τις σκελίδες για κάνα δεκάλεπτο μέσα σε νερό. Τις βγάζουμε τις σκουπίζουμε καλά να μην έχουν νερό και τις πολτοποιούμε. Και καλά καταλάβατε ανακατεύουμε το βούτυρο που είναι σε θερμοκρασία δωματίου με τις πολτοποιημένες σκελίδες και το αλατοπίπερο μέσα σε ένα μπολ. Το τυλίγουμε σε λαδόκολλα και το φυλάμε στο ψυγείο.


Βούτυρο Μετρ ντ΄οτέλ 

Το πιο διάσημο αρωματικό βούτυρο.

100γρ βούτυρο 
1 κουταλιά της σούπας ψιλοκομμένο μαϊντανό
λίγο χυμό λεμονιού
αλάτι πιπέρι

Ανακατεύουμε το βούτυρο με τον μαϊντανό ,λίγες σταγόνες χυμού λεμονιού και μπόλικο αλατοπίπερο.  Το πιο απλό βούτυρο και από τα πιο νόστιμα. Συνοδεύει τέλεια φιλέτα βοδινού και λαχανικά ατμού.



 

Πατάτες Dauphinoise (ντοφινουάζ)

Στεκόμουν απ΄έξω από το εστιατόριο και περίμενα να έρθει, περίεργο γιατί εγώ συνήθως αργώ στα ραντεβού μου, αλλά σήμερα ήταν μια ιδιαίτερη βραδιά. 

Ανάβω ένα τσιγάρο, αφήνοντας τον καπνό να με τυλίξει σαν ένα μανδύα και να με κάνει αόρατο έστω και για λίγο, ή μάλλον έτσι θα ήθελα, από τα αδιάκριτα βλέμματα των περαστικών. Νομίζω ότι όλοι με κοιτάνε, όλοι οσμίζονται την αμηχανία και το άγχος μου για την εξέλιξη της βραδιάς.Αν και ξέρω ότι απλά με προσπερνάνε χωρίς ούτε καν να αντιλαμβάνονται τον λίγο χώρο πεζοδρομίου που έχω καταλάβει εδώ και ένα τέταρτο.

Ένα χτύπημα στην πλάτη, κάτι σαν φτου ξελευτερία, σκορπάει την αμηχανία και την ανυπομονησία. Γυρνάω,την κοιτάζω. Ναι είναι αυτή. Ο επί πενταετίας μόνιμος σταθερός μου έρωτας. Φιλί στα πεταχτά, την αγκαλιάζω διακριτικά και μπαίνουμε στο εστιατόριο.

-Καλησπέρα, έχουμε κάνει κράτηση, λέω στον υπάλληλο στην υποδοχή. 

Ένας σερβιτόρος μας οδηγεί στο τραπέζι μας. Έχω άγχος. Πως μπορείς να βρεις λόγια για να αλλάξεις την ζωή σου έτσι μέσα σε λίγα λεπτά;

Πως αλλάζεις την ζωή δύο ανθρώπων μέσα από μια φράση; 

Αυτή είναι απλά ευδιάθετη και όμορφη όπως πάντα.

Ο σερβιτόρος παίρνει παραγγελία. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς παραγγείλαμε.

Οι πατάτες ντοφινουάζ πάντως ήταν  σίγουρα μαζί με ένα φιλέτο με άγρια μανιτάρια που πήρα και μπουκάλι κόκκινο κρασί, που δεν έδωσα καμία σημασία στην μάρκα.  

Το μυαλό μου ήταν αλλού.

 Το χέρι μου συχνά γλίστραγε μέσα στην τσέπη του παντελονιού μου και χάιδευε ένα μικρό κουτάκι, ανυπομονούσα   να βγάλω και να το χρησιμοποιήσω.

Το δείπνο κύλισε ευχάριστα για αυτήν. Η ώρα πλησιάζει, κάνω χρήση μους πικρής σοκολάτας. Σοκολάτα η ευδιάθετη, κρασί το αγχολυτικό σύμμαχοι για τις μεγάλες λέξεις που πρέπει να πω. Το χέρι μου χαϊδεύει το κουτάκι.

Ανάβω τσιγάρο, ξεφυσάω τον καπνό και μαζί του βγαίνουν από τα πνευμόνια μου και όλες οι αναστολές που είχα.

Της πιάνω το χέρι την κοιτάζω στα μάτια. 

- Μαρία είμαστε πέντε χρόνια μαζί, της λέω. Άντε πήγαινε και γαμήσου, αποφάσισα να μείνω μόνος, σε βαρέθηκα. 

Σηκώνομαι πληρώνω  το λογαριασμό. 

Βγαίνω στο δρόμο βγάζω το κουτάκι από την τσέπη, παστίλιες μέντας, τρώω μια 

και σβήνει τη γεύση του δείπνου από το στόμα μου, όπως έσβησα πέντε χρόνια από τη ζωή μου μέσα σε μια πρόταση.

Τηλέφωνο σε φίλο, συνάντηση στο γνωστό μπαρ.

Συνεχίζεται....  

Πατάτες ντοφινουάζ

1 κιλό πατάτες

γάλα 200 γρ

κρέμα γάλακτος 250 γρ

παρμεζάνα 50-70 γρ τριμμένη

βούτυρο 3 κουταλιές της σούπας

σκόρδο 2 σκελίδες

αλάτι

πιπέρι

μοσχοκάρυδο

εκτέλεση

κόβουμε τις πατάτες στο μαντολίνο σε λεπτές φέτες, εγώ δεν έχω μαντολίνο και τις κόβω με το μαχαίρι θέλει λίγη υπομονή.

Κόβουμε τις σκελίδες του σκόρδου στα δύο και τρίβουμε τα τοιχώματα ενός πυρίμαχου σκεύους ή από ένα ταψάκι.

Με μια κουταλιά βούτυρο βουτυρώνουμε το σκεύους.

Βάζουμε μια στρώση πατάτας καρυκεύουμε βάζουμε το μισό τυρί, βάζουμε άλλη μια στρώση πατάτας, καρυκεύουμε και προσθέτουμε την κρέμα που την έχουμε αραιώσει με το γάλα. Βάζουμε το υπόλοιπο τυρί ξανά καρυκεύουμε. Απλώνουμε το υπόλοιπο βούτυρο και ψήνουμε για μιάμιση ώρα στους 160 βαθμούς.