Σπανακόπιτα

Αργώ να κάνω αναρτήσεις, λειτουργώ κάπως σαν την ανάπτυξη που περιμένουν μερικοί. Και απ ότι καταλαβαίνετε το θέμα της ανάπτυξης θα μονοπωλεί ολόκληρη την προεκλογική περίοδο. 

Αν ρίξουμε όμως μια ματιά στις χώρες που πήγε το δντ και το άφησαν να φέρει την ανάπτυξη, τότε μάλλον το μέλλον μας απλά δεν θα υπάρχει διότι δεν θα έχουμε μέλλον σαν άνθρωποι και σαν λαός περήφανος και με αξιοπρέπεια.

Πριν αρχίσετε να κρίνετε το πολιτικό σύστημα και αρχίσετε να πετάτε τα χρήματα σας για να αγοράζετε γιαούρτια για να τα προσφέρετε σε βουλευτές και τραγουδιστές, και πριν αρχίσετε να φωνάζετε ''χούντα χούντα'' και να μουτζώνετε κτίρια. Καθίστε και σκεφτείτε ήρεμα. Διότι μόνο η ήρεμη σκέψη βρίσκει τις σωστές λύσεις.

Πρώτα απ όλα θα πρέπει να εξετάσουμε την δομή της κοινωνίας μας. 

Πολίτευμα έχουμε δημοκρατικό. Όσο και αν φωνάζουν μερικοί για το αντίθετο δεν μπορούν να μην παραδεχθούν ότι ο λαός ψηφίζει και επιλέγει την κυβέρνηση. Το σύστημα αυτό παίρνει βελτιώσεις αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι χούντα.

Άρα ο κόσμος που ψηφίζει έχει την δύναμη. Άρα μιλάμε για πολίτες ενός κράτους.

Οικονομικό σύστημα έχουμε καπιταλιστικό. Δηλαδή οτιδήποτε υπάρχει πάνω στην γη μετριέται σε κέρδος-ανταγωνιστικότητα-αριθμούς-στατιστικά-και πάλι κέρδος. 

Οι εταιρείες έχουν δίκιο και το δίκιο τους είναι το κέρδος μην υπολογίζοντας τίποτα στο διάβα τους. Θα το έχετε διαπιστώσει βέβαια βλέποντας τους εργαζόμενους στις πολυεθνικές, όπως πχ σε μια παγκόσμια αλυσίδα γρήγορου φαγητού, οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να φοράνε αστεία ρούχα, να μιλάνε όλοι με τον ίδιο ηλίθιο σπαστικό τρόπο, να μιλάνε όλοι με τον ίδιο τόνο στην φωνή τους, να κάνουν συγκεκριμένες κινήσεις, με λίγα λόγια δε πα να λέει ότι θέλει η φυλλάδα με τα ανθρώπινα δικαιώματα όταν δουλεύεις παύεις να είσαι ''εσύ'' και είσαι  μέρος της ''μηχανής'' που θα επιφέρει κέρδη στην εταιρεία.

Το παράδοξο είναι ότι αντί το δημοκρατικό σύστημα να χαλιναγωγήσει το οικονομικό, συμβαίνει το ανάποδο. Το  οικονομικό έχει κυριαρχήσει ασφυκτικά πάνω στο δημοκρατικό. Άρα όσοι διαμαρτύρονται για το σύστημα διαμαρτύρονται για πιο σύστημα; To πολιτικό ή το οικονομικό; 

Έχοντας κυριαρχήσει το οικονομικό σύστημα, καπιταλιστικό, αλλάζει και ρόλος μας σαν μέλη της κοινωνίας. 

Πρέπει να το καταλάβουμε. Δεν είμαστε πολίτες αυτού του κράτους, είμαστε καταναλωτές αυτού του κράτους. 

Οι πολίτες ενός κράτους έχουν δικαιώματα, υποχρεώσεις και το κράτος δημιουργεί μια ασπίδα προστασίας, για την υγεία, την παιδεία κ.α. (όπως λέει και το σύνταγμα)

Οι καταναλωτές ενός κράτους επιβιώνουν μόνο όσοι έχουν να πληρώσουν. 

Συνειδητοποιώντας το ρόλο μας, μπορούμε να δούμε και πως θα διαχειριστούμε συλλογικά την κάθε κρίση. Ούτως ή άλλως οι καταναλωτές είναι η πηγή κέρδους των περισσότερων εταιρειών. 

Σπανακόπιτα

300 γρ αλεύρι

100ml νερό ζεστό 

μια κουταλιά του γλυκού, βούτυρο 

μια πρέζα αλάτι 

2-3 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο

400γρ σπανάκι

200 γρ ανθότυρο

λίγη τριμμένη γραβιέρα

3-4 ψιλοκομμένα κρεμμυδάκια φρέσκα

2-3 κουταλιές ελαιόλαδο

αλάτι 

πιπέρι

μοσχοκάρυδο

Φτιάχνουμε την ζύμη με τον κλασικό τρόπο, τα ανακατεύουμε όλα τα υλικά και ζυμώνουμε για κάνα τέταρτο μέχρι να πάρουμε μια λεία μαλακή ζύμη.

Ζεματάμε το σπανάκι, το κρυώνουμε, μετά το ψιλοκόβουμε. Σοτάρουμε τα κρεμμυδάκια σε μέτρια φωτιά μέχρι να γίνουν γυαλιστερά και μαλακά, προσθέτουμε το σπανάκι, ανακατεύουμε μέχρι να ''στεγνώσει''. Αποσύρουμε από την φωτιά αφήνουμε να κρυώσει και ανακατεύουμε με τα τυριά μέχρι να γίνουν όλα σαν μια κρέμα΄.

Ανοίγουμε 2 φύλλα, απλώνουμε γεμίζουμε σκεπάζουμε και ψήνουμε στους 180 για 45 περίπου λεπτά.

Tip το βούτυρο στο στην ζύμη κάνει το φύλλο μαλακό και βελούδινο, αν σας αρέσουν να τραγανά φύλλα μην βάλετε βούτυρα και βάλτε κάνα σφηνάκι ρακί ή βότκα ή λίγο ξύδι.

    

Μελιτζάνες στον φούρνο και μια έκθεση.

Με όλον αυτόν τον πανικό που επικρατεί δεν έχω καμία  διάθεση να γράψω για συνταγές και φαγητά. Όταν βλέπω γύρω μου μισθούς να μειώνονται, θέσεις εργασίας να χάνονται, δεν μου κάνει κέφι να γράφω για σάλτσες και ψητά. 

  Όταν βλέπουμε το μέλλον μας να χάνεται και το χειρότερο να μην μπορούμε να το διεκδικήσουμε, επειδή ακόμα και τώρα το προσωπικό συμφέρον πάει πάνω από το συλλογικό.  

 

 Το θετικό είναι ότι κάποιες κινήσεις  ευαίσθητων πολιτών κάνουν κάποια διαφορά. 

Κοιτάξτε αυτήν την κίνηση      http://www.iliosporoi.net/    θα την βρείτε χρήσιμη , ελπίζω.

μελιτζάνες στον φούρνο

2 μελιτζάνες

1 κονσέρβα τοματάκια

1 μοτσαρέλα

τυρί για τρίψιμο, γραβιέρα ή ριγκάτο ή ότι σας κάνει κέφι

μαϊντανό

αλάτι 

πιπέρι

γαλέτα τριμμένη

ελαιόλαδο

2-3 σκελίδες σκόρδο

Κόβουμε τις μελιτζάνες σε στρογγυλές φέτες, τις αλείφουμε με  λίγο λάδι και τις φουρνίζουμε μέχρι να πάρουν χρώμα. Αν είστε μερακλήδες περάστε τις από το τηγάνι ( εγώ αυτό κάνω, οι υγιεινιστές καταστρέφουν κάθε τι νόστιμο).

Φτιάχνουμε την σάλτσα τομάτας,  βάζουμε μια κατσαρόλα να κάψει, ρίχνουμε 2  κουταλιές ελαιόλαδο και τις σκελίδες σκόρδο. Τις αφήνουμε μέχρι να πάρουν χρώμα και τις αφαιρούμε. Ρίχνουμε το περιεχόμενο της κονσέρβας από τα τοματάκια αφήνουμε 3-4 λεπτά σε δυνατή φωτιά και μετά τα αφήνουμε για 20 λεπτά σε πολύ σιγανή φωτιά. Αλατοπιπερώνουμε και με μια κουτάλα λιώνουμε τις τομάτες. 

Σε ένα ταψάκι βάζουμε μια στρώση μελιτζάνες την μισή σάλτσα την μοτσαρέλα σε κομματάκια τριμμένο μαϊντανό, από πάνω βάζουμε τις υπόλοιπες μελιτζάνες την υπόλοιπη σάλτσα πασπαλίζουμε με την γραβιέρα και την γαλέτα και ψήνουμε στους 180 για κάνα 20λεπτο μέχρι να ροδίσει.

Μετά την συνταγή και η πρόσκληση 

για την έκθεση ζωγραφικής.

Όσοι μπορέσετε θα είστε καλοδεχούμενοι, δεν θα έχω φαγητό αλλά πολύ χρώμα και τροφή για σκέψη. 

 

Σοκολατένια μηλόπιτα

Πριν ξεκινήσω το ποστ σας προτείνω να διαβάσετε την φάρμα των ζώων του Όργουελ. 


 Υπάρχει ένα σύνδρομο το οποίο οι ψυχολόγοι ονομάζουν σύνδρομο της Στοκχόλμης. 
Είναι το σύνδρομο που το θύμα δένεται συναισθηματικά με το θύτη. 


Κάτω από καταστάσεις ακραίων βίαιων συναισθημάτων, ο εγκέφαλος του θύματος τρελαίνεται και λειτουργεί παράδοξα για να αντεπεξέλθει στην ψυχολογική και σωματική βία που του ασκείτε.      


Διαβάστε το άρθρο εδώ και βγάλτε χρήσιμα συμπεράσματα, πρώτον για την ζωή σας και δεύτερον για την κοινωνία μας γενικότερα.


Σοκολατένια μηλόπιτα για την φίλη μου Μαρία 


ζύμη
200 γρ αλεύρι
125 γρ βούτυρο αγελάδος
1 πρέζα αλάτι
3-4 κουταλιές της σούπας μέλι
4 κουταλιές της σούπας κακάο
2 κρόκοι αυγών.
50 γρ σοκολάτα πικρή τριμμένη 




γέμιση
4 μήλα καθαρισμένα και κομμένα σε λεπτές φέτες
τα ασπράδια των αυγών
λίγο μοσχοκάρυδο.






Σε μια λεκάνη ανακατεύουμε το αλεύρι μαζί με το κακάο και το αλάτι.
Προσθέτουμε το βούτυρο σε κομματάκια και ζυμώνουμε για να γίνουν ψίχουλα.
προσθέτουμε τα αυγά το μέλι και ζυμώνουμε για πάρουμε μια μαλακιά ζύμη. Ίσως χρειαστεί να προσθέσουμε λίγο αλεύρι.
Ανοίγουμε φύλο και το βάζουμε σε ένα σκεύος για τάρτες. Το βάζουμε στην κατάψυξη για κάνα 10λεπτο να παγώσει.


Βγάζουμε από την κατάψυξη και με ένα πινέλο απλώνουμε μια στρώση από τα ελαφρώς χτυπημένα ασπράδια. 
Βάζουμε την τριμμένη  σοκολάτα και από πάνω τα μήλα σε στρώσεις.
Περνάμε με ένα πινέλο τα μήλα με το υπόλοιπο ασπράδι και ψήνουμε για 40 λεπτά σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς.




Ένα πικρό γλυκό 

Όχι άλλη κρέμα γάλακτος........ έλεος.......PESTO GENOVESE

Αν θέλετε να πετάξετε τα λιγοστά λεφτά σας, μπορείτε να μου πείτε να σας προτείνω ένα κάμπινγκ που τόλμησα και πήγα.

 Οκ περνάω οικονομικές στενότητες δεν είμαι ο μόνος. 
Δεν έκανα διακοπές και είπα να πάω το τριήμερο της Παναγίας σε ένα κάμπινγκ καμιά ώρα μακριά από την Αθήνα. 
Φτηνές τιμές το διαφήμιζε φτηνή ποιότητα μας βγήκε.


Δεν στέκομαι στην λεπτομέρεια που δεν κλείσαμε μάτι όλη νύχτα, διότι μια ο ένας είχε νταλκάδες και έβαζε στο σκυλο-ποπ-λαϊκό-ροκ-ραπ-σκυλό τραγούδι του τέρμα τα γκάζια 3 ή ώρα τα μεσάνυχτα. Μια οι άλλοι βάλθηκαν να στήσουν την πρώτη σκηνή της ζωής τους στις 2 ή ώρα την νύχτα χωρίς φακό και με μια παλαβιάρα γκόμενα-καμένο μυαλό και μαλλί, να ουρλιάζει στον φίλο της που διάολο να κρεμάσει το κώλο-φαναράκι της. 
Κάτι η άλλη η παλαβιάρα αλκοόλα τσακωνόταν με τον φίλο της, που παρεμπίπτοντος ο άνθρωπος ήταν τζέντλεμαν απέναντι της την ώρα που αυτή τον απειλούσε οτι θα του κόψει τα αρχίδια και άλλα σεξουαλικού περιεχομένου απειλές.  


Δεν στέκομαι στην λεπτομέρεια που οι καθαρίστριες καθάριζαν τις τουαλέτες με νερό, σκέτο νερό.


Δεν στέκομαι στην λεπτομέρεια που ο ένας και μοναδικός καταψύκτης του κάμπινγκ ήταν μια ρώσικη ρουλέτα. Θα κολλήσω σαλμονέλα ή δεν θα κολλήσω; 
Αν δεν έχετε δει κοινόχριστο νεροχύτη γεμάτο ως πάνω με νερό και μέσα του πεταμένα χύμα κοτόπουλα και σουβλάκια για να ξεπαγώσουν, με τα ζουμιά να έχουν κάνει free art στο πάτωμα έ δεν έχετε δει τίποτα. Σκέφτομαι την εικόνα σε συνδυασμό με τις μυρωδιές του καταψύκτη και ακόμα έχω να πλησιάσω κοτόπουλο. 


Αν δεν έχετε δει άτομα να πλένουν τα φρούτα τους στους νιπτήρες των κοινόχρηστων αποχωρητηρίων που όπως είπα το μόνο χλώριο που τους απολύμανε ήταν το χλώριο με το οποίο χλωριώνει η ΕΥΔΑΠ το νερό. Τότε δεν ξέρω τι να άλλο να πω. 


Δεν με πείραξε ούτε η  φάτσα του υπεύθυνου που κάθε λίγο και λιγάκι ξεπρόβαλε μπροστά μας από τα πιο απίθανα μέρη. Τσα.
''Πως περνάμε καλά; καλά;'' Τσα.




Αυτό που με πείραξε ήταν ο μαλάκας ο σεφ που με κορόιδεψε μέσα στα μούτρα μου. 


Ερώτηση εγκυκλοπαιδική απευθύνετε σε σας αναγνώστες. 


- Πόση κρέμα γάλακτος περιέχει η σάλτσα PESTO GENOVESE ; 


Για την ιστορία ο μαλάκας που αυτοαποκαλείται σεφ και ο εξαίρετος υπεύθυνος  του κάμπινγκ που μας τον διαφήμιζε σαν την λαμπρή διαφορά, μου έφεραν μπροστά στα μούτρα μου μια μερίδα σπαγγέτι με πέστο. Φτιαγμένη από παραβρασμένα ανάλατα σπαγγέτι με πολύ μα πάρα πολύ κρέμα γάλακτος και δύο τρία φύλλα ψιλικομμένου βασιλικού.


Έκανα παράπονα, αλλά στον βρόντο. Ο υπεύθυνος με το ''χαμόγελο δεν τρέχει τίποτα'' προσπαθούσε να με πείσει ότι ο σεφ είναι πολύ καλός.






Συνταγή  PESTO GENOVESE  (ας την διαβάσουν όποιοι πρέπει να την διαβάσουν.)
για 4 άτομα


Πλατύφυλλος βασιλικός γύρω στα 50γρ
μισό ποτήρι περίπου ελαιόλαδο 
6 κουταλιές της σούπας τριμμένη παρμεζάνα  reggiano 
2 κουταλιές της σούπας τριμμένο πεκορίνο
2 σκελίδες σκόρδο 
1 κουταλιά της σούπας κουκουνάρι
εναλλακτικά μπορείτε να βάλετε και καρύδια ή μείγμα αυτών των καρπών
χοντρό αλάτι




 Λοιπόν πρέπει να έχετε στο μυαλό σας να το δουλέψετε γρήγορα σε ένα γουδί, για να μην οξειδωθούν τα φύλλα. 
Πλένετε τα φύλλα με κρύο νερό και τα αφήνετε να στεγνώσουν,
Στο γουδί ρίχνετε την μια σκελίδα με λίγο αλάτι και πολτοποιήστε ελαφρά. 

Ρίξτε τα μισά φύλλα σε δόσεις, χτυπάτε ελαφρά σαν να ανακατεύεται περισσότερο παρά σαν να χτυπάτε. Ρίξτε την άλλη σκελίδα με λίγο αλάτι, χτυπήστε ελαφρά μέχρι να λιώσει και ρίξτε σε μερίδες τα υπόλοιπα φύλλα.
Όταν γίνουν ένας πολτός ρίξτε τα τυριά ανακατέψτε και μετά ρίξτε σιγά σιγά το λάδι, μπορεί να μην το ''πιει'' όλο. Δοκιμάστε σε γεύση διορθώστε στο αλάτι και έτοιμο. Σερβίρεται με τομάτες, ''δένεται'' με σάλτσα τομάτας, ή ταιριάζει με σπαγγέτι.

Νιόκι-gnocchi. Φάε κάτι πριν πας στην πλατεία, μην φας πάλι ''βρώμικο''

Όλο και πιο αραιά κάνω δημοσιεύσεις, αλλά δεν νομίζω να ενοχλεί κάποιον. Το θέμα όμως που έχει εγκατασταθεί στα στόματα των περισσότερων Ελλήνων δεν είναι το χρονικό διάστημα που κάνω δημοσιεύσεις. Είναι προφανώς το μνημόνιο, η σκληρή φορολογική στρατηγική της κυβέρνησης και πάνω απ όλα η ανεργία. 



Δεν μου αρέσει η κατάσταση στην οποία έχουμε έρθει, αλλά δεν μου άρεσε και η κατάσταση στην οποία ήμασταν. Βρίστε με όσο θέλετε, αλλά ήμουν από αυτούς που δεν ήθελαν τους ολυμπιακούς αγώνες στην Ελλάδα, δεν ήθελα να βλέπω φυγόπονους συμπολίτες μου να προσπαθούν με πλάγιους τρόπους να βολεύονται στο δημόσιο, δεν μου άρεσε η οικονομική ανισότητα μεταξύ δημοσίου υπαλλήλου και ιδιωτικού υπαλλήλου. Που οι οικονομικές απολαβές ενός απλού δημοσίου υπαλλήλου με τα επιδόματα έφτανε μιάμιση φορά και μερικές φορές δύο φορές πάνω από τον αντίστοιχο του ιδιωτικού. Δεν μου άρεσε η ασφάλεια που παρείχε η δουλειά του δημοσίου ενώ σε αντίθεση με τον ιδιωτικό τομέα επικρατούσε η ανασφάλεια, οι χαμηλοί μισθοί, η καταστρατήγηση του ωραρίου, η ανασφάλιστη εργασία και γενικά η εκμετάλλευση. Δεν μου άρεσε που μερικοί μπορούσαν να ''τελειώνουν'' τις δουλειές τους με ένα τηλεφώνημα ενώ άλλοι συμπολίτες έπρεπε να αντιμετωπίσουν το τέρας της γραφειοκρατίας που λειτουργούσε σε πολλές περιπτώσεις εκδικητικά απέναντι στον φουκαρά πολίτη που τόλμησε να διακόψει τον πρωινό καφέ+τσιγάρο του δημοσίου υπαλλήλου. 


Δεν μου άρεσε να βλέπω εκλεγμένες κυβερνήσεις και βουλευτές με κριτήρια τα προσωπικά συμφέροντα το κάθε ψηφοφόρου. Που μεταφράζονται πάντα σε χρήματα, είτε από εργολάβους είτε από υποψήφιους δημόσιους υπαλλήλους, είτε από αγρότες που θέλανε επιχορηγήσεις ή αποζημιώσεις για να τα επενδύσουν σε γαρύφαλα σκυλάδικου και μερσεντές.  Δεν μου άρεσε που πολλές φορές οι νόμοι εφαρμόζονταν μόνο στους οικονομικά αδύναμους. 
Δεν μου άρεσε ο κοινωνικός ρατσισμός και ο ρατσισμός γενικότερα, ιδίως όταν αυτός προερχόταν από τα σώματα ασφαλείας.
Δεν μου άρεσε να βλέπω περιοχές της Ελλάδας που να μην είναι παραγωγικές και το μοναδικό τους εισόδημα να είναι οι φοιτητές κάποιου πανεπιστημίου ή οι στρατιώτες κάποιου στρατοπέδου.
Δεν μου άρεσε να βλέπω τα πακέτα που μας έδινε τόσα χρόνια η ευρώπη να μην έχουν μεταφραστεί (σε μεγάλο μέρος) σε επενδύσεις και ανάπτυξη.
Δεν μου άρεσε να βλέπω ένα τεράστιο κομμάτι της αγοράς να κινείται με χρήματα του δημοσίου είτε αυτό προερχόταν από το πλεόνασμα του μισθού των δημοσίων υπαλλήλων είτε από άλλες πηγές.
Δεν μου άρεσε ο υπερκαταναλωτισμός που επικρατούσε με δάνεια από τις τράπεζες. Δεν μου άρεσε που έπερναν δάνειο ακόμα και για τις διακοπές, μην και δεν κάνουμε χλιδάτες διακοπές φέτος.
Δεν μου άρεσε όλη αυτή η επίδειξη υπεροψίας που επικρατούσε κάθε σαββατόβραδο.
Δεν μου άρεσε που δεν υπήρχε η ευγένεια, ο σεβασμός και η αξιοκρατία.


Και ξαφνικά χρεοκοπήσαμε. 


Και ξαφνικά άρχισαν να βγαίνουν στους δρόμους, και να διαδηλώνουν άνθρωποι που δεν έχουν ξαναδιαδηλώσει ποτέ στη ζωή τους.Άνθρωποι που μέχρι πρόπερσι έβριζαν κάθε διαδηλωτή που έψαχνε το δίκιο του. Έβριζαν γιατί τους έκλειναν το δρόμο, τους χάλαγαν την πελατεία από τα μαγαζιά τους,
 επειδή ήταν η ομάδα τους,έ συγνώμη το κόμμα τους, ήταν στην εξουσία και ήταν όλα καλά γι αυτούς.




Κάθε καρυδιάς καρύδι μαζεύτηκε στην πλατεία συντάγματος για να κάνουν μια διαμαρτυρία copy-paste από Ισπανία. Τι κάναν οι Ισπανοί? κάθονταν στην κεντρική τους πλατεία και περίμεναν να τους λυπηθεί η κυβέρνηση τους και να αποσύρει τα μέτρα λιτότητας. Το είδαν οι συμπολίτες μας και σκέφτηκαν ότι μια διαμαρτυρία καθιστική θα ήταν πολύ καλή ιδέα, μιας και σαν λαός έχουμε εξασκηθεί στο να καθόμαστε.
Οπότε συγκεντρώθηκαν: προδομένοι εθνικιστές, πικραμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, χίπιδες που κάνουν ψυχανάλυση αλά αμερικέν, αριστερές οργανώσεις που μέχρι τώρα κάναν τις συγκεντρώσεις της οργάνωσης σε ένα τραπέζι με τέσσερις καρέκλες, σουβλάκια, λουκάνικα, ποπ-κορν, φιστίκια, μαλλί της γριάς.






Τα κύρια συνθήματα και αιτήματα είναι, να επιστραφούν τα κλεμμένα και το να υπάρξει πραγματική δημοκρατία τώρα.


 Ά και το σημαντικό η μούντζα στη βουλή. Μαζεύονται πολλοί και περνάν την ώρα τους μουτζώνοντας το κτίριο της βουλής. Πολύ επαναστατικό, με αυτήν την κίνηση έχουν διορθωθεί πολλά προβλήματα ανά τον κόσμο.


Για να καταλάβω, όλες οι κυβερνήσεις που έχουν ανέβει μέχρι τώρα στην κυβέρνηση έχουν έρθει με την βία; με τα τανκς; 
Μα φυσικά όχι! με δημοκρατικές διαδικασίες έχουν εκλεχθεί από τον λαό. Έχουν πάρει τον ψήφο του λαού για να κυβερνήσουν. 
Αν οι ψηφοφόροι έχουν ψηφίσει με γνώμονα το προσωπικό τους συμφέρων, τότε δεν τους φταίει η δημοκρατία. Δεν τους φταίει η δημοκρατία, που εκλέγουν βουλευτές που δεν ξέρουν να αρθρώσουν λόγο, μόνο και μόνο επειδή προσβλέπουν οικονομικά οφέλη από την εκλογή τους.


Έχετε δει πολλούς να επιστρέφουν κλεμμένα ιδίως όταν ισχυρίζονται οτι είναι αθώοι;  










Η αίσθηση που μου άφησε η πλατεία είναι η νοσταλγία του νεοέλληνα από το βολεμένο άμεσο παρελθόν του. 




Δυστυχώς όλοι μας φταίξαμε και καλά να πάθουμε αυτά που παθαίνουμε. 
Με δυστυχούν όλες οι πλευρές, και των ''αγανακτισμένων'' που επιθυμούν να επιστρέψουμε σε μια ποιότητα ζωής που με έβρισκε αντίθετο , 
 και της κυβέρνησης που μας καλεί να εξαθλιωθούμε για να σωθούν τράπεζες και κυβερνητικός μηχανισμός, 
 αλλά και όλων αυτών που αντιτείνονται στην δημοκρατία σαν θεσμό-πολίτευμα. 

Ας μην ξεχνάμε ότι να νομίσματα της χούντας έγραφαν πάνω τους : ''δημοκρατία της Ελλάδος''






Δεν έχει αλλάξει η νοοτροπία των νεοελλήνων (καμία σχέση με τους παλιούς ) , όλα αυτά που με ενοχλούσαν δεν έχουν αλλάξει και ούτε μου φαίνεται φως στον ορίζοντα. Απλά έχουν τελειώσει τα χρήματα.








Νιόκι-gnocchi


υλικά
1 κιλό πατάτες βρασμένες
250γρ αλεύρι
1 αυγό


διαδικασία




Λιώστε τις πατάτες, ανακατέψτε με το αλεύρι και το αυγό και κάντε μια ζύμη. Αφήστε για μισή ώρα. Κάντε με την ζύμη μπαστουνάκια χοντρά όσο το δάχτυλό σας. Κόψτε τα σε κομματάκια 2-3 εκ.  Βάλτε αλατισμένο νερό να βράσει. Ρίξτε τα νιόκι. Όποιο ανεβαίνει στην επιφάνεια τα βγάζετε και το βάζετε σε μια πιατέλα. Τρίβετε τυρί από πάνω.






  

Κέικ με μέλι από την Κεφαλλονιά γιατί η ζωή θέλει γλύκα. Και άλλη μια δόση οικολογικής ανησυχίας

Οικολογία σου λένε μετά, πρόσεχε το περιβάλλον, οι εταιρείες έχουν μπει για τα καλά στο παιχνίδι κατασκευής ενοχών. Κάνουν τον καταναλωτή να αισθάνεται ενοχές επειδή τα εργοστάσια μολύνουν ασύστολα τον πλανήτη, δεν πάω μακριά, μέχρι τον Ασωπό πάω και έρχομαι πάλι πίσω ξεροσταλιασμένος. 
 Ενοχές διότι ο καταναλωτής οφείλει να αγοράσει αυτοκίνητα με μειωμένους ρύπους από την αντίστοιχη εταιρεία που έχει δώσει ένα σκασμό λεφτά για να διαφημίσει τα νέα της προϊόντα. Ένα σημαντικό βήμα για την διάσωση της γης. Και εγώ ο ανόητος, νόμιζα οτι η γη είχε γίνει σκατά  από την επεξεργασία του πετρελαίου και τα παράγωγά του, άντληση,διύλιση, καύση, πλαστικά. Σπασμένες πλατφόρμες που σπέρνουν τον θάνατο σε ολόκληρες χώρες, βλέπε κόλπο του Μεξικού.
  Αλλά ο καταναλωτής φταίει για την ρύπανση του περιβάλλοντος για την επιλογή του να μην αγοράζει καθαρότερα καύσιμα.


  Όταν ήμουνα μικρός είχα μια συνήθεια να πίνω αναψυκτικά από γυάλινα μπουκάλια, έπειτα από λίγα χρόνια άρχισαν να εμφανίζονται τα πλαστικά (παράγωγα του πετρελαίου.)
Τα γυάλινα μπουκάλια τα επέστρεφα στον μπακάλη και αυτός μου έδινε ένα μικρό αντίτιμο το οποίο εγώ του το ξαναεπέστρεφα για να μου δώσει τσίχλες. Γίνεται και σήμερα αυτή η δοσοληψία αλλά όχι με όλα τα γυάλινα μπουκάλια. Αυτή είναι η έννοια της ανακύκλωσης. 


Έχω ένα υλικό-δεν θέλω να ξοδέψω χρήματα ή ενέργεια για να παράγω άλλο-  σου το πουλάω μαζί με το αγαθό που θες, αν θες το κρατάς αφού το έχεις πληρώσει, αν θέλεις μου το ξαναεπιστρέφεις για να το πλύνω και να το ξαναγεμίσω και σου επιστρέφω την αξία του υλικού συσκευασίας.  


Έτσι με αυτόν τον τρόπο όλοι είναι ευχαριστημένοι. 
Η εταιρεία που μειώνει το κόστος των νέων συσκευασιών. 
Ο καταναλωτής που αγοράζει ένα προϊόν σε καλή τιμή και που του επιστρέφεται ένα μέρος των χρημάτων του.
Ο πλανήτης αφού η επαναχρησιμοποίηση της συσκευασίας μειώνει τον όγκο των σκουπιδιών, ό όγκος κατανάλωσης ενέργειας για την παραγωγή νέων συσκευασιών μειώνεται, η αφαίμαξη των φυσικών πόρων μειώνεται και η ενέργεια που καταναλώνεται για την μεταφορά αυτών των νέων συσκευασιών μένει σε χαμηλά επίπεδα.




Τι συμβαίνει όμως  στις μέρες μας; Τα περισσότερα μπουκάλια δεν επιστρέφονται και για να το γενικεύσω, ο μεγαλύτερος όγκος των συσκευασιών από τα υλικά που καταναλώνουμε δεν επιστρέφονται για την επαναχρησιμοποίηση τους. Αλλά ο καταναλωτής είναι αυτός που πρέπει να έχει οικολογική συνείδηση. 


Δηλαδή για να το μεταφράσω σε ενέργειες. 
Ο καταναλωτής αγοράζει ένα μπουκαλάκι πορτοκαλάδα. Πίνει την πορτοκαλάδα και θέλει να επιστρέψει το μπουκάλι για να φάει και μια τσίχλα. Ο μπακάλης του λέει οτι η φιάλη δεν επιστρέφετε και ο καταναλωτής πετάει το μπουκάλι στον κάδο των σκουπιδιών και μένει χωρίς τσίχλα. 
Μέγα λάθος!!! αμαρτία!!!!! στον κοινό κάδο????? να τον στήσουμε στο Σύνταγμα να τον πετροβολήσουμε!!!! δεν έχει οικολογική συνείδηση!!!!
  
Το μπουκάλι για να γίνει χρειάζεται πρώτη ύλη. Και φυσικά αυτή προέρχεται από την γη. Όσο μεγαλύτερη ποσότητα μπουκαλιών τόσο μεγαλύτερη επιφάνεια γης απαλλοτριώνεται. Οικολογικό έγκλημα? όχι φυσικά τι λέτε.
Μετά η πρώτη ύλη επεξεργάζεται σε εργοστάσια, που όλοι ξέρουμε ότι το εργοστάσιο δεν καίει ενέργεια όσο η λάμπα από το πορτατίφ που έχουμε σπίτια μας. Στα οποία πρέπει να βάζουμε από τους νέους λαμπτήρες τους ακριβούς για να κάνουμε οικονομία και να προστατεύσουμε τον πλανήτη.
Το εργοστάσιο παράγει λήμματα όχι πολλά μερικούς τόννους. Αυτά δεν έχω ιδέα που καταλήγουν. Η καλή μας γη όλους μας χωράει.
Μετά η συσκευασία βάφεται συνήθως μέσα στην ίδια μονάδα αλλά μερικές φορές μπορεί να το αναλάβει κάποια άλλη εργοστασιακή μονάδα. Άρα έχουμε και ρύπους από την μεταφορά των κάμποσων τόννων μπουκαλιών, και σπατάλη ενέργειας. Εγώ πάντως έχω βάλει λάμπα εξοικονόμησης ενέργειας στο πορτατίφ μου.
Μετά το βάψιμο πρέπει να πλυθεί η συσκευασία και να αποστειρωθεί. Απ ότι ξέρω γίνεται με ατμό. Και ενέργεια και νερό. 
Τέλος η φιάλη γεμίζεται και μεταφέρεται στο καταναλωτικό κοινό. 


Τώρα θα μου πείτε ότι μπορούμε να ρίξουμε το μπουκάλι τον μπλε κάδο και να το ανακυκλώσουμε. 
Μόνο που έτσι τους χαρίζουμε την πρώτη ύλη, δεν χρειάζεται να σκάβουν και πολύ. Άλλα μπαίνει άλλος ένας ενεργοβόρος κρίκος. Αυτός της μεταφοράς των ανακυκλώσιμων υλικών, της επεξεργασίας και διαχωρισμού, την τελική επεξεργασία. Και φυσικά της μεταφοράς με όλους τους ρύπους των πετρελαιοκινητήρων. 


Αλλά τις τύψεις για την καταστροφή του περιβάλλοντος πρέπει να την έχει ο πολίτης. Η μάζα. Να έχουν τύψεις και που αναπνέουν και εκπέμπουν διοξείδιο του άνθρακα. Πρέπει να αγοράζουν προϊόντα από εταιρείες που διαφημίζουν την πράσινη ανάπτυξη. Να χαρίζουν τις συσκευασίες τους στις εταιρείες ανακύκλωσης για να τις ξαναγοράσουν και να έχουν την ιδέα ότι σώζουν το περιβάλλον.


Να δείτε που σε λίγα χρόνια θα καταργηθούν οι θρησκείες διότι δεν θα μπορούν να εμφυτεύουν άλλο ενοχές στους ανθρώπους και θα αναλάβουν δράση οι οικολογικές οργανώσεις. 




Άσχετο αλλά πήρε το μάτι μου μια πολύ καλή δραστηριότητα των Atenistas που έβαψαν μια στοά. Την ''καθάρισαν'' από τα γκράφιτι και την έβαψαν σε ένα πρασινολαχανί χρώμα. Σαν το χρώμα από την στολή του χειρούργου.  Θα ήθελα να μάθω που έγινε αυτό το χαπενινγκ για να περάσω τον άλλο μήνα να θαυμάσω τα νέα γκράφιτι. Τα γκράφιτι είτε το θέλουμε είτε όχι βάζουν χρώμα και ερωτήματα αλλά και χιούμορ στην ζωή μας χωρίς να φαίνεται ο δημιουργός . Αρκετά φάγαμε  όλα αυτά τα αποστειρωμένα δήθεν πράματα.   

 Κεικ με μέλι (απλά απίθανο)






3 φλυτζάνια αλεύρι
1 φλιτζάνι βούτυρο 
μισό φλιτζάνι μέλι
μισό φλιτζάνι ζάχαρη
3 αυγά 
1 κουταλάκι σόδα
1 σφηνάκι κονιάκ




Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το μέλι το βούτυρο και την ζάχαρη, να βράσουν και να ομογενοποιηθούν. Αφήνουμε το μείγμα να κρυώσει. Ρίχνουμε (μέσα στο μείγμα) τα αυγά χτυπημένα. Ανακατεύουμε. Ρίχνουμε το αλεύρι το κονιάκ και την σόδα. Ανακατεύουμε και ψήνουμε στους 200 βαθμούς για μια ώρα.




Υ.Γ. Μετά από τόσο καιρό απουσίας σας παρουσιάζω ένα κεικ τεμπέλικο? είμαι απαράδεκτος.











  


     

φασόλια φούρνου

Κρατάς όλα τα μυστικά για τον εαυτό σου, σε μας δε λες τίποτα. Μου είπε μια φίλη μου κρητικιά. Σαν τι θέλεις να σου πω? Εσύ δεν το έχεις ανάγκη, της λέω, ο τόπος σου είναι ευλογημένος και τα μυστικά της κουζίνας εσείς τα κατέχεται και όχι εγώ. Εσύ πρέπει να μου πεις.

Τελικά δεν μου είπε τίποτα διότι η συζήτηση ξέφυγε από τα όρια της κουζίνας και επεκτάθηκε στις καλλιτεχνικές μας ανησυχίες.

Πέρα από τα καλλιτεχνικά το μάτι μου είδε μια διαφήμιση ενός σεφ με αστέρια μισελίν να μας προτρέπει να χρησιμοποιούμε αντί για αλατοπίπερο κύβους ζωμούς. Μμμμμ φίλε μου σεφ αστεράτε, που δεν σε ξέρω και ούτε με ξέρεις, δεν θα ακολουθήσω το δρόμο που νου προτείνεις. Προτιμώ το αλάτι της θάλασσας και το πιπέρι το φρεσκοτριμμένο. 
 Αλλά σε ευχαριστώ για την συμβουλή σου, όταν θα θελήσω να αποκτήσω αστέρια και λάμψη θα τους χρησιμοποιήσω. 


Φασόλια στον φούρνο με κόκκινη σάλτσα και λουκάνικο. Μια νηστίσιμη συνταγή για όσους θέλουν να αποφύγουν τα νηστίσιμα φαγητά. 
Βασικά το μενού της εκκλησίας δεν μου πολυαρέσει γι αυτό το έχω προσαρμόσει στα δικά μου μέτρα. 


Φασόλια περί τα 300 γρ
τοματάκι κονσέρβα
2-3 κρεμμύδια
2-3 σκελίδες σκόρδο
λάδι ελαιόλαδο  1 ποτήρι του κρασιού
1 κουταλιά βούτυρο αγελάδος
αλάτι 
πιπέρι ( αν θέλετε και εσείς αστέρια μισελίν βάλτε ετοιματζίδικους ζωμούς κύβους) 
ρίγανη αρκετή
1 δαφνόφυλλο
και ότι άλλο μπαχαρικό σας κάνει κέφι, εμένα μου αρέσει και το κύμινο αλλά και το πιπέρι καγιέν ή λίγο μπούκοβο.
Μην ξεχάσετε τα λουκάνικα, εμένα μου αρέσουν τα καπνιστά λουκάνικα, είναι τέλεια.


Διαδικασία




Βράζετε τα φασόλια για 10 λεπτά. Πετάτε το πρώτο νερό και τα  ξαναβάζετε να βράσουν όσο χρειάζεται για να μαλακώσουν. Εν τω μεταξύ κόβετε τα κρεμμύδια σε λεπτές φέτες. Αφού βράσουν τα φασόλια. Βάζετε σε ένα τηγάνι σε μέτρια φωτιά το βούτυρο να λιώσει, ρίχνετε τα κρεμμύδια και τα αφήνετε να πάρουν καφέ χρώμα. Δυναμώνετε την φωτιά και ρίχνετε τα σουρωμένα φασόλια. Κρατάτε λίγο από το νερό.Ανακατεύετε μέχρι να πάρουν λίγο χρώμα τα φασόλια αλατοπιπερώνετε  και κατεβάζετε από την φωτιά.
Βάζετε μια κατσαρόλα στην φωτιά και την αφήνετε να κάψει. Ρίχνετε μια κουταλιά λάδι και τα σκόρδα. Τα αφήνετε να πάρουν χρώμα. Όταν κάψει καλά το λάδι ρίχνετε τα τοματάκια. Ανακατεύετε και τα λιώνετε με μια ξύλινη κουτάλα. Αφήνετε την σάλτσα να πάρει μια ζωηρή βράση και χαμηλώνετε την φωτιά. Αλατοπιπερώνετε ρίχνετε την ρίγανη και την αφήνετε για 15 λεπτά να πήξει.Για να μην πολυλογώ αφού γίνει η σάλτσα ανακατεύετε με τα φασόλια ρίχνετε τα καρυκεύματα λίγο νερό από τα φασόλια το υπόλοιπο λάδι και τα λουκάνικα και τα βάζετε στο φούρνο για καμιά ώρα. Τα λουκάνικα μπορείτε να τα βάλετε κάπου στην μέση του ψησίματος για να μην καούν.








   

Κοτόπουλο μαριναρισμένο και ένας κανόνας : Η ταχύτητα με την οποία κινείται ένα όχημα είναι αντιστρόφως ανάλογη από το I.Q. του οδηγού του. Εκτός αν ένα όχημα κινείται με υπερβολικά χαμηλή ταχύτητα από 5 έως 25χιλ/ώρα σε δρόμο που η ταχύτητα των οχημάτων πρέπει να είναι μέχρι τα 50-60 χιλ/ώρα ή παραπάνω. Οπότε η ταχύτητα του οχήματος είναι ανάλογη με το I.Q. του οδηγού του.

Περνώντας ένα μεγάλο μέρος του πρωινού μου περιπλανώμενος στους Αθηναϊκούς δρόμους καβαλώντας την μοτοσυκλέτα μου, νοιώθω τον κίνδυνο της ανοησίας να απειλεί πάμπολλες φορές την σωματική μου ακεραιτότητα αλλά και την ζωή μου.

Παρατηρώντας τον τρόπο που οδηγάει ο καθένας και το τι οδηγεί, μπορεί άνετα κάποιος να καταλάβει, το τι νομίζει ότι οδηγάει. Και να κατανοήσει έναν απλό κανόνα, παρακαλώ να τον μάθετε απ΄έξω. 

Η ταχύτητα με την οποία κινείται ένα όχημα είναι αντιστρόφως ανάλογη από το I.Q. του οδηγού του. Εκτός αν ένα όχημα κινείται με υπερβολικά χαμηλή ταχύτητα από 5 έως 25χιλ/ώρα σε δρόμο που η ταχύτητα των οχημάτων πρέπει να είναι μέχρι τα 50-60 χιλ/ώρα ή παραπάνω. Οπότε η ταχύτητα του οχήματος είναι ανάλογη με το I.Q. του οδηγού του.

Μια κατηγορία που λατρεύω να βρίζω είναι αυτή των παπιών-σκούτερ και οτιδήποτε άλλο μηχανοκίνητο δίκυκλο από 50cc εώς 125cc.
Η πλειοψηφία αυτών των οδηγών είναι κάτι αγχωμένα ντελίβερι-κούριερ. 
Τα άτομα δεν χαμπαριάζουν τίποτα δεν έχουν αίσθηση των κινδύνων, δεν έχουν ούτε το βασικό ένστικτο της επιβίωσης. Γκαζώνουν μα γκαζώνουν πάρα πολύ. Και προσπερνάνε μα προσπερνάνε από παντού. Δεν υπολογίζουν κόκκινα φανάρια, μονόδρομους, πεζούς, πεζοδρόμια, προπορευόμενα οχήματα. Προσπερνάνε από αριστερά από δεξιά και απ όπου βρίσκουν χώρο. Είναι απλά κίνδυνοι για το ανθρώπινο είδος, μηχανοκίνητες βόμβες έτοιμες να εκραγούν πάνω στον πρώτο ανυποψίαστο που θα τους αγνοήσει. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ντελίβερι έχει καταφέρει και έχει τρυπώσει μεταξύ του πεζοδρομίου και δεξιά ενός αυτοκινήτου που έχει σταματήσει  σε κόκκινο φανάρι ενός κεντρικού δρόμου. Ο οδηγός του αυτοκινήτου συνεπέστατος έχει σταματήσει κανονικά και έχει βγάλει φλας για να στρίψει δεξιά όταν ανάψει το φανάρι πράσινο. 

Ε μόλις άναψε πράσινο το φανάρι ο ντελιβεράς γκαζώνει και αποφασίζει να στρίψει τελείως αριστερά για να πάει στον ακριβώς αντίθετο δρόμο. Η εμπειρία του αυτοκινητιστή απέτρεψε το ατύχημα, με λίγα λόγια έσωσε την ζωή του βλάκα του ντελιβερά, αλλά η βλακεία του ντελίβερι δεν σταμάτησε εκεί, πάτησε φρένο και άρχισε να στολίζει με άπταιστα ''γαλλικά'' τον οδηγό που του έσωσε την ζωή. 

Μια επικίνδυνη υποκατηγορία των 50cc-125cc είναι οι πιτσιρικάδες που φαντασιώνονται ότι οδηγούν μηχανές αγώνων.
Μα καλά ποιος ανεύθυνος αφήνει τέτοια άτομα να πάρουν δίπλωμα για να βγούν στους  δρόμους; Δεν θα ασχοληθώ παραπάνω, τα παιδιά φιγούρα θέλουν να κάνουν με όλες τις ολέθριες συνέπειες. Αλλά η καλύτερη υποκατηγορία είναι οι κωλόγεροι που χωρίς κράνος και με τα πόδια σε στυλ πέφτω δεν πέφτω και σκέψη του ύφους, ''έλα μωρέ μέχρι το καφενείο πάω, τι πρόκειται να γίνει;'' πάνε μέσα στην μέση του δρόμου σε ζιγκ ζαγκ επειδή δεν έχουν ισορροπία και με ταχύτητα συγκρινόμενη ενός μαστουρωμένου σαλιγκαριού.
Πολύ  επικίνδυνοι .
Σπάνε τα νεύρα του οδηγού που ακολουθεί σε χρόνο dt, οι σπαστικές κινήσεις απελπισίας για την προσπέραση του καφενόβιου γέρου μπορούν να αποβούν μοιραίες και για τους δύο. 

   Θα συνεχίσω με την επόμενη κατηγορία από  125cc εως 250cc στο επόμενο.

Και τώρα η συνταγή.

Φιλετάκια κοτόπουλου 4 στήθη κομμένα στα δύο ή 8 μπουτάκια φιλεταρισμένα (τα προτιμώ)

4 κουταλιές του γλυκού πάπρικα γλυκιά

2 κουταλιές κάρυ

1 κουταλιά σκόνη μουστάρδας 

στην άκρη του κουταλιού κύμινο

1 κουταλιά θυμάρι ξερό

αλάτι 

πιπέρι

λίγο ελαιόλαδο 2-3 κουταλιές

1 κρασοπότηρο λευκό κρασί

3 κουταλιές της σούπας λάδι για το μαγείρεμα

1 κρασοπότηρο νερό της βρύσης

Σε ένα μπωλ ρίχνεται το κοτόπουλο, Αλατίζετε και ανακατεύετε μα τα χέρια σας καλά. Ρίχνετε τα μπαχαρικά και ανακατεύετε πάλι με τα χέρια σας καλά, μάλλον πάρα πολύ καλά. Ρίχνετε το λάδι και ξανανακατεύετε καλά. Και αφού τελειώσετε με την βαρετή διαδικασία ανακατέματος του τεμαχισμένου κοτόπουλου, το βάζετε στο ψυγείο αφού πρώτα το καλύψετε με μια διάφανη μεμβράνη. Εκτός αν θέλετε να μυρίζει το ψυγείο σας για τον επόμενο μήνα κάρυ οπότε αφήστε το ξεσκέπαστο.Εγώ πάντως το καλύπτω. Το αφήνετε εκεί για μία ώρα. 

Μέχρι να ανακατευτούν τα αρώματα, παίρνετε ένα φίλτρο του γαλλικού καφέ, το βάζετε κάτω από το νερό της βρύσης. Αφού μουσκέψει το βάζετε  στην ειδική θέση της καφετιέρας, με την ειδική μεζούρα βάζετε μια καλή δόση καφέ. Στο δοχείο του νερού βάζετε νερό για έναν καφέ. (δώστε προσοχή στην λεπτομέρεια αν θέλει και άλλος να φτιάξει μόνος του.) Ανοίγετε τον διακόπτη. Περιμένετε να γίνει ο καφές, τον πίνετε και αν καπνίζετε καπνίστε και ένα τσιγάρο.

Αφού μαριναριστεί το κοτόπουλο.

Σε ένα τηγάνι που δεν είναι αντικολλητικό το βάζετε στην φωτιά και το αφήνετε να κάψει καλά. Ρίχνετε το λάδι και αφού κάψει βάζετε το κοτόπουλο.αφήστε το να ψηθεί καλά και γυρίστε το πλευρά. Α κολλήσει δεν πειράζει (στην ουσία το επιδιώκουμε). Αφού πάρει χρώμα και από τις δύο πλευρές ρίχνουμε το κρασί χαμηλώνουμε την φωτιά στο ελάχιστο. Με μία ξύλινη σπάτουλα ξεκολλάμε ότι έχει κολλήσει στον πάτο του τηγανιού. Αφού εξατμιστεί το αλκοόλ ρίχνουμε το νερό και αφήνουμε να σιγοβράσει για 20 λεπτά, μέχρι να μείνει με την σάλτσα του. Σερβίρουμε με ένα υπέροχο πιλάφι.

   

Ο Παυσανίας ένα χαμένο μέλος και μια σαμπαγιόν με γλυκό κρασί

Ο Παυσανίας διατηρεί ένα μικρό  γραφείο ιδιωτικών ερευνών σε μια υποβαθμισμένη συνοικία  στο κέντρο της πόλης. 
Πολύς κόσμος θα προτιμούσε να διατηρούσε ένα γραφείο έστω και μεγάλο σε κάποια δημόσια υπηρεσία, ώστε να κάθετε και να μην κάνει τίποτα, διότι όποτε κάνει κάτι μετατρέπεται αυτομάτως σε δημόσιο κίνδυνο.

Κάθετε στην παλιά σκισμένη πολυθρόνα από δερματίνη πίσω από το ακατάστατο γραφείο του και διαβάζει ένα γράμμα-πρόσκληση μιας απελπισμένης κυρίας που αναζητά ένα μέλος της οικογενείας της, το οποίο έχει εξαφανιστεί τους τελευταίους δύο μήνες. 
Ο βοηθός του, ένας Πακιστανός μετανάστης ονόματος Αζίμ  ο οποίος δεν καταλαβαίνει καλά τα ελληνικά, έκανε ότι συγύριζε την βιβλιοθήκη.   
Τον έχει για βοηθό τα τελευταία τρία χρόνια και ασφαλώς τον έχει ανασφάλιστο, διότι πρέπει να διατηρεί την μυστική ιδιότητα του μυστικού πράκτορα μυστική ακόμα και από τα ταμεία κοινωνικής ασφάλισης και την εφορία. Ταυτόχρονα τον πληρώνει πενιχρά αραιά και που, διότι το χρήμα προκαλεί την λήθη και ένας μυστικός πράκτορας πρέπει να είναι σε εγρήγορση. 
Η αλήθεια είναι ότι αραιά και που πληρωνόταν και ο ίδιος, και πολλές φορές τα χρήματα που έβγαζε τα χρησιμοποιούσε για να πληρώνει τις μηνύσεις, που του έκαναν οι πελάτες του, για τις καταστροφές που τους προκαλούσε. 
   Λοιπόν Αζίμ, αναφώνησε, παράτα αυτό που κάνεις, μας περιμένει μια υπόθεση εξεύρεσης αγνοημένου, και νομίζω ότι από τώρα είμαι κοντά στην λύση.  
Ο Αζίμ κοίταξε τρομαγμένος και του ήρθε στο νου ο τελευταίος άθλος του Παυσανία. 
Τότε που ο Παυσανίας ενώ χάζευε στο ράφι του σούπερ μάρκετ τις μουστάρδες, προσπαθώντας να κατανοήσει την χρησιμότητά της κίτρινης αυτής αλοιφής, διασταύρωσε το βλέμμα του με το βλέμμα μιας κοπέλας.Του φάνηκε ότι ήταν η Άννα, μια πολύ καλή του φίλη. Την χαιρέτησε με μια χειρονομία αλλά δεν έλαβε απάντηση, η κοπέλα τον κοίταζε χωρίς να τον γνωρίζει. 
Τότε ο Παυσανίας κατάλαβε ότι βρήκε τον σωσία της. Γεμάτος  ενθουσιασμό την αρπάζει βίαια από το χέρι και ξεκίνησε μια περιοδεία σε όλους τους κοινούς γνωστούς για να τους δείξει την σωσία της Άννας. Στην αρχή πέρασε από το περίπτερο του Μπάμπη ο οποίος τον κοίταξε περίεργα και του είπε ένα απλό       '' Εσύ παιδί μου δεν πας καλά''. Μετά πέρασε από το μαγαζί με τα είδη ένδυσης του Στέλιου ο οποίος εξυπηρετούσε μια κυρία και απλά κούνησε το κεφάλι του. Ο Παυσανίας το διασκέδαζε αφάνταστα, η έκφραση των γνωστών του καθώς έβλεπαν την σωσία της Άννας τον έκανε να γελάει. Τότε σκέφτηκε να το χοντρύνει λίγο, πέρασε από το σπίτι του συντρόφου της Άννας, τον Χρήστο. Ο οποίος Χρήστος τους κοίταξε με μια έκφραση απορίας και είπε '' Μα αυτή είναι η Άννα'' ''Δεν είναι, είπε ο Παυσανίας, είναι η σωσίας της χαχα και εσύ την πάτησες'' και γέλασε. Τότε η κοπέλα του είπε '' Η Άννα είμαι ρε βλαμμένε, δεν σου μίλησα στο σούπερ μάρκετ γιατί ήθελα να σε αποφύγω, την τελευταία φορά που σε είδα έμεινα στο νοσοκομείο με διάσειση για τρεις μέρες. Αλλά από την βλακεία κανείς δεν μπορεί να γλυτώσει τελικά.'' 

Ο Παυσανίας και ο Αζίμ έφτασαν στο σπίτι της οικογένειας Κυριακοπούλου. Η κυρία Κυριακοπούλου, που είχε στείλει και την επιστολή στον Παυσανία τους καλωσορίζει. ''Παρακαλώ περάστε απόψε έχει τα γενέθλιά της η κόρη μου και ετοιμαζόμασταν να καθίσουμε για να γευματίσουμε, χαρά μας να γευματίσετε μαζί μας και μετά συζητάμε''

Καθίσαν σε ένα στρογγυλό τραπέζι. Όλη η οικογένεια ήταν καθισμένη, ή μάλλον σχεδόν όλη...

συνεχίζεται......




Σαμπαγιόν με γλυκό κρασί, σας δίνω μια συνταγή ενός πανεύκολου γλυκού (πολλά γλυκά γράφω) σε παραλλαγή το φτιάχνω με μαυροδάφνη με ούζο και το καλύτερο με γλυκό κρασί από την Σάμο βινσάντο.




6 κρόκοι φρέσκων αυγών
100γρ ζάχαρη
150ml κρασί μαρσάλα ή μαυροδάφνη ή βινσάντο στο ούζο βάζω την μισή ποσότητα 




Σε μπεν μαρί χτυπάμε τους κρόκους με την ζάχαρη και προσθέτουμε σιγά σιγά το ποτό. Το αποτέλεσμα θα είναι μια παχιά αφράτη κρέμα που λιώνει στο στόμα.
Μου αρέσει να το τρώω με μπισκότα πτι μπερ ή μιράντα σαν συνοδευτικό στον καφέ ή στο κρασί με το οποίο φτιάχτηκε η σαμπαγιόν.








   
      

Πανάρισμα

Συχνά καλύπτομαι, είτε πίσω από καταστάσεις, είτε πίσω από διάφορες συμπεριφορές, είτε πίσω από ένα χαμόγελο.
Αναρωτήθηκα, καθώς συγύριζα το σπίτι για να μπορώ να το ξανακάνω άνω κάτω μέσα στην εβδομάδα χωρίς τύψεις. Τι είναι αυτό που με κάνει να καλύπτομαι πίσω από διάφορα καλύμματα αντί να αντιμετωπίσω τις καταστάσεις έτσι όπως είμαι    
αυθεντικός με τα ελαττώματά μου; 
Ξέρω, είναι ο φόβος. 
Ο φόβος μην ξεγυμνωθεί το εγώ μου;
Ο φόβος μην αποκαλυφθεί το τι είμαι στην πραγματικότητα; Δεν έχω πρόβλημα να απαντήσω σε αυτό, είμαι εξωγήινος από το σύμπλεγμα αστέρων Ζ4952.

Στην πραγματικότητα είναι ο φόβος ή μάλλον το ένστικτο για να μην χάσω κάτι από αυτά που έχω. Μερικές φορές κρύβομαι πίσω από χαμόγελα όπως κρύβετε ένας πωλητής όταν αντιμετωπίζει έναν δύστροπο πελάτη, που φοβούμενος μην χάσει την δουλειά του ή το μπόνους του κάθεται και χαζοχαμογελάει σε οποιαδήποτε μαλακία έρθει στο κεφάλι του εκάστοτε πελάτη του.
Εγώ βέβαια δεν είμαι κάποιος πωλητής οπότε είμαι ευτυχισμένος, αλλά αυτό δεν σημαίνει οτί δεν χαμογελάω ή μάλλον προσπαθώ να χαμογελάσω σε καταστάσεις μη ευχάριστες για μένα οταν θέλω να προστατέψω κάτι που έχω.

Δεν ξέρω αν είναι φυσιολογικό το καλύπτεσαι πίσω από κάτι. Βλέποντας καλύτερα τους ρόλους στην κοινωνία μας ανακάλυψα ότι πολλοί άνθρωποι καλύπτονται πίσω από κάτι επειδή δεν θέλουν να χάσουν κάτι που έχουν.
Έτσι με μια γρήγορη ματιά  ένα σαββατόβραδο στην Αθήνα μπορείς να ανακαλύψεις άνετα ποιος καλύπτετε άτσαλα. Το άτσαλο κάλυμμα ανακαλύπτετε εύκολα, διότι αυτός που το χρησιμοποιεί είναι τόσο ατάλαντος και άτσαλος όσο είναι και ο κρυμμένος πραγματικός εαυτός.
Ο νεαρός με το πόρσε τζιπ οικολογικό έγκλημα, που οδηγεί γρήγορα και επικίνδυνα μέσα σε πολυσύχναστο δρόμο δεν είναι παρά ο ανεπρόκοπος γιος του μπαμπά επιχειρηματία, που επειδή ήταν καλός και υπάκουος όλη τη βδομάδα πήρε το αμάξι βόλτα σαν επιβράβευση.Εδώ έχουμε να κάνουμε με διπλό πανάρισμα, όλη την εβδομάδα κάνει τον καλό υπάλληλο, με λίγα λόγια τον yes sir 
και το σαββατόβραδο κάνει τον σκληρό του μαιάμι. Και όλα αυτά γιατί φοβάται μην χάσει τα υλικά αγαθά που του προσφέρει η οικογένειά του.

Οι πολιτικοί κρύβονται πίσω από τους δημοσιογράφους, αφήνουν τους δημοσιογράφους να λένε σενάρια, κοιτάζουν μετά τις σφυγμομετρήσεις και μετά πράττουν ανάλογα. 
Πολλές φορές στις ειδήσεις ακούς δημοσιογράφο να μιλάει και να τα λέει καλύτερα από πολιτικό. Σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιος μιλάει τώρα; Ο δημοσιογράφος ή ο πολιτικός; Στις εκλογές πάντως έχω σταμπάρει κάνα δυο δημοσιογράφους να ψηφίσω, τα λένε πολύ ωραία.
Και όλα αυτά για να μην χάσουν ψήφους.

Οι καλλιτέχνες κρύβονται, πολλές φορές πίσω από τα βιογραφικά τους για να δικαιολογίσουν με αυτόν τον τρόπο την ποιότητα των έργων τους.
Φοβούμενοι την απόρριψη από το κοινό, ή μάλλον από το αγοραστικό κοινό.


Οι κουλτουριάριδες κρύβονται πίσω από ασυνάρτητες εκφράσεις, φοβούμενοι μήπως και δεν έχουν τον ρόλο του ''σοφού'' στην κοινωνία.

Οι εραστές κρύβονται τόσο καλά ο ένας από τον άλλο υπό τον φόβο της απόρριψης, που στην αρχή γίνονται ένα με την κάλυψη που επέλεξαν. Αλλά στην πορεία ο καθένας γίνεται αυτό που θα ήθελε ο άλλος γι αυτόν.
Οπότε και βλέπουμε σε πολλά ζευγάρια, συνήθως παντρεμένα, ο άντρας να παίζει το ρόλο του πατέρα της γυναίκας και η γυναίκα το ρόλο της μητέρας του άντρα. 
Τρελό αλλά θα αναφερθώ εκτενέστερα σε άλλη ανάρτηση.

Και τέλος για να προστατέψουμε ένα κομμάτι κρέας από την δυνατή φωτιά και να μην μας καεί το πανάρουμε, δηλαδή το καλύπτουμε για να το προστατέψουμε.

Μπούτια κοτόπουλου με πανάρισμα αλα μιλανέζ

4 μπούτια κοτόπουλου, τους αφαιρούμε την πέτσα τα αλατίζουμε και τα περνάμε από αλεύρι. Τα τινάζουμε να φύγει το πολύ αλεύρι και μετά τα βουτάμε σε ένα μπολ με χτυπημένο αυγό. Μετά τα βουτάμε σε ένα μπολ που έχει φρυγανιά τριμμένη και παρμεζάνα τριμμένη. Μετά τα ξαναβουτάμε στο αυγό και τα ξαναπερνάμε από το μείγμα φρυγανιάς παρμεζάνας.
Λαδώνουμε ένα ταψάκι και τα ψήνουμε στους 200 βαθμούς για 30 με 35 λεπτά, μέχρι να κάνουν ξεροψημένη  κρούστα.


     


 
       

Βούτυρα αρωματικά με διάφορες προσμείξεις

Βούτυρα που μας βγάζουν από δύσκολες θέσεις, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σε ψητά κρέατα που δεν έχουν πολύ λίπος και σε λαχανικά βραστά, ατμού ή ψητά.
Η παρασκευή τους είναι απλή και η συντήρησή τους μακρά.
Προεργασία απλή, απλά αφήνουμε το βούτυρο να αποκτήσει θερμοκρασία δωματίου και το ανακατεύουμε σε ένα μπολ με τα αρωματικά μας.


Αναφέρω τρεις κλασικές παρασκευές της Γαλλικής κουζίνας, τον αυτοσχεδιασμό τον αφήνω σε εσάς.

Βούτυρο λεμονιού

100γρ βούτυρο
1 λεμόνι 
αλάτι πιπέρι


κόβουμε το λεμόνι στη μέση, του αφαιρούμε την φλούδα, την ψιλοκόβουμε και την βάζουμε σε κατσαρόλα με κρύο νερό. Το φέρνουμε σε σημείο βρασμού, στραγγίζουμε την φλούδα και επαναλαμβάνουμε άλλες δύο φορές με φρέσκο νερό κάθε φορά. Στύβουμε το λεμόνι και σε ένα μπολ ανακατεύουμε την ψιλοκομμένη φλούδα με τον χυμό το αλάτι και το πιπέρι. Επιμένουμε στο ανακάτεμα ώστε να πάρουμε μια απαλή κρέμα. Τυλίγουμε σε λαδόκολλα σε ρολό και φυλάμε στο ψυγείο.   



Βούτυρο με σκόρδο

100γρ βούτυρο 
4 σκελίδες σκόρδου (όσο θέλουμε αλλά να μην το παρακάνουμε, ενδεικτικές είναι οι τιμές)
αλάτι πιπέρι


Βράζουμε τις σκελίδες για κάνα δεκάλεπτο μέσα σε νερό. Τις βγάζουμε τις σκουπίζουμε καλά να μην έχουν νερό και τις πολτοποιούμε. Και καλά καταλάβατε ανακατεύουμε το βούτυρο που είναι σε θερμοκρασία δωματίου με τις πολτοποιημένες σκελίδες και το αλατοπίπερο μέσα σε ένα μπολ. Το τυλίγουμε σε λαδόκολλα και το φυλάμε στο ψυγείο.


Βούτυρο Μετρ ντ΄οτέλ 

Το πιο διάσημο αρωματικό βούτυρο.

100γρ βούτυρο 
1 κουταλιά της σούπας ψιλοκομμένο μαϊντανό
λίγο χυμό λεμονιού
αλάτι πιπέρι

Ανακατεύουμε το βούτυρο με τον μαϊντανό ,λίγες σταγόνες χυμού λεμονιού και μπόλικο αλατοπίπερο.  Το πιο απλό βούτυρο και από τα πιο νόστιμα. Συνοδεύει τέλεια φιλέτα βοδινού και λαχανικά ατμού.



 

Κόκορας κρασάτος ( γαλλική εκδοχή )

Συνέχεια...



Το πρωινό φως του ήλιου αναγκάζει τις δύο φίλες να πάνε παρά την θέλησή τους στις δουλειές τους, αλλά ορκίζονται η μια στην άλλη να συνεχίσουν το θάψιμο-ανάλυση το απόγευμα.
Αν και κατά βάθος δεν έχουν τι άλλο να σχολιάσουν όσο αφορά τον χωρισμό της Μαρίας, αλλά η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης.
 

Η ώρα δείχνει πέντε το απόγευμα, μια χαρμόσυνη ώρα για τους υπαλλήλους που έπιασαν δουλειά στις εννιά και δεν τους υποχρεώνουν να δουλέψουν υπερωρίες.
Η Νεκταρία καθώς ξυπνάει τα άλογα του κινητήρα του αυτοκινήτου της αναρωτιέται,''τι υπάρχει για φαγητό στο σπίτι τώρα που την κοπάνησε ο Πέτρος;'' 
Το στομάχι της είχε κάνει την επανάσταση του εδώ και πολλή ώρα και μάλιστα   επιτυχημένη, εξουσίαζε πλέον πλήρως το σώμα της Νεκταρίας.


Σίγουρη καβάτζα για τέτοιες  περιπτώσεις είναι η κατσαρόλα της μαμάς. Τηλεφωνεί στην Μαρία για να αλλάξει την τοποθεσία του ραντεβού και ξεκινάει.
Για καλή της τύχη η κατσαρόλα περιείχε κόκορα κρασάτο με συνοδεία χονδρό μακαρόνι, από αυτά που είναι σαν σωλήνας και όταν τα ρουφάς πασαλείβεις το γύρω χώρο με την σάλτσα. 
-Τελικά ο Πέτρος έφυγε; Ρώτησε κάνοντας την αδιάφορη, η Μαρία.
Η αλήθεια είναι ότι δεν την ενδιέφερε και τόσο το τι έκανε ο Πέτρος και το πως νοιώθει η Νεκταρία γι αυτόν, αλλά ήθελε να ξυπνήσει το επιθετικό ένστικτο της φίλης της, να αρχίσει να ξεσπάει πάνω στον Πέτρο και όταν η συζήτηση φτάσει στο απόγειό της να αρχίσουν να μιλάνε για τον Μάρκο και να ρίξουν πάνω του όλα τα φαρμακερά τους βέλη.
Η Νεκταρία κατάλαβε το βαθύτερο νόημα της φίλης της, κατάλαβε ότι έκανε αυτή την ερώτηση για να αρχίσει να ''τα χώνει'' πρώτα στον Πέτρο που έφυγε από το σπίτι και μετά να συνεχίσουν σε όλο το αρσενικό ετερόφυλο κοινό και μετά στο ομοφυλόφιλο κοινό διότι αυτό ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό, που οι άντρες είναι τόσο δυσεύρετοι.
Τρώει την τελευταία μπουκιά ψωμιού αφού πρώτα είχε μαζέψει με αυτήν την τελευταία ποσότητα σάλτσας που είχε απομείνει στο πιάτο της.   
Πίνει λίγο κρασί. Κοιτάζει καχύποπτα την Μαρία που κοιτάζει δήθεν αδιάφορα το ταβάνι.
Μην ενδώσεις   της λέει μια φωνούλα στο κεφάλι της, μην δηλητηριάζεις την ψυχή σου. 
Και βέβαια θα ενδώσω λέει η Νεκταρία.
- Που λες ο Πέτρος....
Χτυπάει το κινητό της, είναι ο Πέτρος.

-Που είσαι;Είσαι καλά;Είμαι σπίτι σε περιμένω, ανησύχησα.






Συνεχίζεται...






Κόκορας κρασάτος ( γαλλική εκδοχή )

συμμάζευα τα βιβλία μου και βρήκα αυτή τη συνταγή, είναι σχεδόν παρόμοια με την δική μας εκδοχή αλλά λίγο πιο λιπαρός. Η αλήθεια είναι ότι δεν τον έχω φτιάξει ποτέ έτσι, σας δίνω αυτή τη συνταγή για εγκυκλοπαιδικούς λόγους.




1 κόκορας
100 γρ λαρδί
400 γρ μανιτάρια
250 γρ κρεμμύδια
2 σκελίδες σκόρδο
1 μπουκάλι κόκκινο ξηρό κρασί
1 ποτήρι κρασιού κονιάκ
3 κουταλιές της σούπας βούτυρο
θυμάρι- δάφνη- δεντρολίβανο
1 κουταλιά της σούπας αλεύρι
αλάτι πιπέρι


Τεμαχίζουμε τον κόκορα. Σε μια κατσαρόλα ροδίζουμε  το λαρδί σε 2 κουταλιές βούτυρο, ρίχνουμε τα κρεμμύδια και όταν πάρουν χρώμα ρίχνουμε τον κόκορα μαζί με το σκόρδο, τα μυρωδικά, τα μανιτάρια, αλάτι πιπερι, αφήνουμε να σωταριστούν και μετά ρίχνουμε το κονιάκ. Αφήνουμε να εξατμιστεί το αλκοόλ για κάνα λεπτό και ρίχνουμε το κρασί. Βράζουμε σε μέτρια προς δυνατή φωτιά για μια ώρα. Βγάζουμε τα κομμάτια από το κρέας και στην σάλτσα προσθέτουμε την μια κουταλιά βούτυρο αφού την έχουμε ανακατέψει με την μια κουταλιά αλεύρι. 
(μενιέρ λέγετε αυτή η διαδικασία, κλασικός τρόπος για πήξουμε μια σάλτσα)
Τον σβόλο ζύμης που έχει προκύψει τον ρίχνουμε μέσα στην σάλτσα και την ανακατεύουμε δυνατά σε δυνατή φωτιά μέχρι να πήξει.
Περιχύνουμε τον κόκορα.



 

Μπακαλιάρος σύμβραση Κεφαλλονίτικη συνταγή

Συνέχεια....


Ο Μάρκος ξυπνάει το πρωί πατάει κατά λάθος τον Πέτρο που κοιμόταν στο πάτωμα, πάει στο μπάνιο, γυρνάει, σκοντάφτει πάνω στον Πέτρο, ντύνεται βάζει να φάει, πίνει καφέ και κάνει το πρώτο τσιγάρο της ημέρας.
Η νικοτίνη και η καφεΐνη του ξυπνάνε τον εγκέφαλο, βλέπει πλέον τον κόσμο ρεαλιστικά.
Τι κάνει άραγε ο Πέτρος στο πάτωμα; Αφήνει την απορία να πλανάτε στον αέρα, έτσι για να έχει και λίγο μυστήριο η μέρα, αρπάζει ένα κομμάτι μπράουνι και φεύγει τρέχοντας να προλάβει να πάει στην δουλειά του στην ώρα του.

Ο Νίκος είχε ήδη ξυπνήσει πρώτος και είχε πάει στη δουλειά του, ο Πέτρος ανοίγει για λίγο τα μάτια παίρνει από το κινητό του τη γραμματέα της εταιρείας της λέει οτι είναι άρρωστος και ξαναπέφτει για ύπνο. 

Κατά τις 12 ξυπνάει, δεν έχει και πολλή διάθεση, πίνει ένα καφέ, κάνει απολογισμό της προηγούμενης βραδιάς. Χάλια. 
Άβυσσος ο εγκέφαλος της γυναίκας και ειδικότερα της Νεκταρίας.
Δεν έχει όρεξη να γυρίσει σπίτι του όσο μέσα σ΄ αυτό υπάρχει ακόμα η γυναίκα που τον πέταξε κακήν κακώς. Ετοιμάζει το γεύμα και σκέφτηκε να σκοτώσει την ώρα του, βλέποντας τα μεσημεριανά κουτσομπολιά της τηλεόρασης.
Δεν ήξερε ότι οι μεσημεριανές κουτσομπολίστικες  εκπομπές ωθούν τους τηλεθεατές στην αναζήτηση της κουλτούρας και της γνώσης, είναι μια καλή προτροπή να σε κάνουν να κλείσεις την τηλεόραση και να την κάψεις,  αν καταφέρεις και συγκρατήσεις  τον εαυτό σου να μην βγάλει τα μάτια του με δυο βελόνες.
Τελικά ο Πέτρος κλείνει την τηλεόραση και αποφάσισε να το ρίξει στο διάβασμα, ήταν μια καλή ευκαιρία μιας και ο Νίκος  έχει μια αξιοσημείωτη συλλογή από βιβλία σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας.

Ο Νίκος επιστρέφει σπίτι του, το ίδιο και ο Μάρκος επιστρέφει στο σπίτι του Νίκου. Έχει δικό του σπίτι αλλά είναι και περίεργος να μάθει την ιστορία του Πέτρου.

   
Λοιπόν; Ρωτάει ο Μάρκος καθώς σέρβιρε μπακαλιάρο με λαχανικά στο Πέτρο. Τι έγινε χθες βράδυ; Πάλι τσακώθηκες με την Νεκταρία;

-Όχι ακριβώς απλά έμαθα ότι διακατέχεσαι από οιδιπόδειο σύμπλεγμα, δεν έχεις κόψει τον ομφάλιο λώρο της μάνας σου, έχεις ένα σωρό παράλληλες σχέσεις, τα βυζιά της Μαρίας σου φαίνονται μικρά, γουστάρεις γκόμενες με σιλικόνη, φοβάσαι να αναλάβεις ευθύνες, ψάχνεις και βρίσκεις αφορμές πότε με την δουλειά πότε με την ζωγραφική πότε με διάφορες άλλες δραστηριότητες  να μην είσαι σπίτι για να ασχολείσαι με το νοικοκυριό, η λεπτή σου συμπεριφορά είναι τόσο αδελφίστικη, όταν συναντιέσαι με τους φίλους σου γίνεσαι τόσο κρετίνος, είσαι τσιγκούνης αλλά και σπάταλος ταυτόχρονα, είσαι αναποφάσιστος και πεισματάρης ταυτόχρονα, δεν δέχεσαι συμβουλές αλλά σε νοιάζει η γνώμη των άλλων και την ακολουθείς. Συγνώμη αλλά μετά με έδιωξαν την ώρα που ξεκίναγαν να μιλάνε για το πουλί σου.

Ο Μάρκος κοίταζε, ξεροκατάπιε. Και εσένα γιατί σε έδιωξαν; Αφού εμένα έθαβαν.

-Απλά δεν συμφωνούσα μαζί τους στην υποθετική κουβέντα, ξέρεις για να βγάλω συμπέρασμα χρειάζομαι αποδείξεις, πραγματικά γεγονότα.
- Καλά, λέει ο Νίκος, απ΄ότι έχω καταλάβει οι περισσότερες γυναίκες μιλάνε υποθετικά, και πως συνεννοούνται; 
-Μαζί μας πάντως όχι, απ΄ότι κατάλαβες και από το παράδειγμα του Πέτρου, τον πέταξαν έξω επειδή τους χάλαγε το υποθετικό τους όνειρο, δεν κόλλαγε στην κουβέντα. Έχουν φτιάξει τώρα μια εικόνα μου έτσι όπως θα ήθελαν να είμαι, για να δικαιολογήσουν τον άδικο κατ' αυτές χωρισμό. 

Ο Νίκος στριφογυρίζει ένα τελευταίο κομμάτι μπακαλιάρου στο πιάτο του.Τι ήταν αυτό που φάγαμε; ρωτάει.
Μπακαλιάρος σύμβραση, λέει ο Πέτρος, κεφαλλονίτικη συνταγή.
- Που τον βρήκες τον μπακαλιάρο, πότε πρόλαβες  να τον ξαρμυρίσεις, πότε πρόλαβες να τον μαγειρέψεις; Ρωτάει ο Μάρκος.


- Ξέρω γω, απαντάει ο Πέτρος. Καμιά φορά τα πράγματα που υπάρχουν μόνο στην σφαίρα της φαντασίας γίνονται πραγματικότητα. Και στο κάτω κάτω της γραφής ο συγγραφέας επέλεξε να γράψει γι΄αυτή τη συνταγή οπότε αυτή υποτίθεται ότι φάγαμε.

Συνεχίζεται...




Μπακαλιάρος σύμβραση Κεφαλλονίτικη συνταγή

1 φύλλο μπακαλιάρου
2-3 κουταλιές πελτέ τομάτας
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
2 καρότα κομμένα σε κυβάκια
3 φύλλα σέλερι (το μεγάλο σέλινο)
1-2 φύλλα δάφνη
2 πατάτες μέτριες κομμένες σε κυβάκια
1/2 φλυτζάνι ελαιόλαδο
1 ποτήρι κρασιού λευκό κρασί
αλάτι- πιπέρι


Εκτέλεση




Κόβουμε και ξαρμυρίζουμε τον μπακαλιάρο βάζοντάς τον σε νερό για κάνα δύο μέρες αλλάζοντας το νερό τακτικά.
Σε μια καυτή κατσαρόλα ρίχνουμε  λίγο λάδι (2 κουταλιές της σούπας) ρίχνουμε τη πατάτα το καρότο σέλερι και το κρεμμύδι να μαραθούν.Ρίχνουμε τον πελτέ και ανακατεύουμε για να αρπάξει λίγο, έχουμε από κοντά το κρασί για να το ρίξουμε την κρίσιμη στιγμή. Ρίχνουμε το κρασί αφήνουμε να εξατμιστεί το οινόπνευμα και ρίχνουμε νερό για να καλυφθούν τα υλικά και ρίχνουμε και το ελαιόλαδο.Αλατοπιπερώνουμε ρίχνουμε τη δάφνη. Χαμηλώνουμε την φωτιά στο ελάχιστο και αφήνουμε να σιγοβράσει  μέχρι να μείνει με το λάδι. Δυναμώνουμε λίγο τη φωτιά προσθέτουμε το μπακαλιάρο μαγειρεύουμε για πέντε λεπτά ακόμα και σερβίρουμε.