Σπανακόπιτα

Αργώ να κάνω αναρτήσεις, λειτουργώ κάπως σαν την ανάπτυξη που περιμένουν μερικοί. Και απ ότι καταλαβαίνετε το θέμα της ανάπτυξης θα μονοπωλεί ολόκληρη την προεκλογική περίοδο. 

Αν ρίξουμε όμως μια ματιά στις χώρες που πήγε το δντ και το άφησαν να φέρει την ανάπτυξη, τότε μάλλον το μέλλον μας απλά δεν θα υπάρχει διότι δεν θα έχουμε μέλλον σαν άνθρωποι και σαν λαός περήφανος και με αξιοπρέπεια.

Πριν αρχίσετε να κρίνετε το πολιτικό σύστημα και αρχίσετε να πετάτε τα χρήματα σας για να αγοράζετε γιαούρτια για να τα προσφέρετε σε βουλευτές και τραγουδιστές, και πριν αρχίσετε να φωνάζετε ''χούντα χούντα'' και να μουτζώνετε κτίρια. Καθίστε και σκεφτείτε ήρεμα. Διότι μόνο η ήρεμη σκέψη βρίσκει τις σωστές λύσεις.

Πρώτα απ όλα θα πρέπει να εξετάσουμε την δομή της κοινωνίας μας. 

Πολίτευμα έχουμε δημοκρατικό. Όσο και αν φωνάζουν μερικοί για το αντίθετο δεν μπορούν να μην παραδεχθούν ότι ο λαός ψηφίζει και επιλέγει την κυβέρνηση. Το σύστημα αυτό παίρνει βελτιώσεις αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι χούντα.

Άρα ο κόσμος που ψηφίζει έχει την δύναμη. Άρα μιλάμε για πολίτες ενός κράτους.

Οικονομικό σύστημα έχουμε καπιταλιστικό. Δηλαδή οτιδήποτε υπάρχει πάνω στην γη μετριέται σε κέρδος-ανταγωνιστικότητα-αριθμούς-στατιστικά-και πάλι κέρδος. 

Οι εταιρείες έχουν δίκιο και το δίκιο τους είναι το κέρδος μην υπολογίζοντας τίποτα στο διάβα τους. Θα το έχετε διαπιστώσει βέβαια βλέποντας τους εργαζόμενους στις πολυεθνικές, όπως πχ σε μια παγκόσμια αλυσίδα γρήγορου φαγητού, οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να φοράνε αστεία ρούχα, να μιλάνε όλοι με τον ίδιο ηλίθιο σπαστικό τρόπο, να μιλάνε όλοι με τον ίδιο τόνο στην φωνή τους, να κάνουν συγκεκριμένες κινήσεις, με λίγα λόγια δε πα να λέει ότι θέλει η φυλλάδα με τα ανθρώπινα δικαιώματα όταν δουλεύεις παύεις να είσαι ''εσύ'' και είσαι  μέρος της ''μηχανής'' που θα επιφέρει κέρδη στην εταιρεία.

Το παράδοξο είναι ότι αντί το δημοκρατικό σύστημα να χαλιναγωγήσει το οικονομικό, συμβαίνει το ανάποδο. Το  οικονομικό έχει κυριαρχήσει ασφυκτικά πάνω στο δημοκρατικό. Άρα όσοι διαμαρτύρονται για το σύστημα διαμαρτύρονται για πιο σύστημα; To πολιτικό ή το οικονομικό; 

Έχοντας κυριαρχήσει το οικονομικό σύστημα, καπιταλιστικό, αλλάζει και ρόλος μας σαν μέλη της κοινωνίας. 

Πρέπει να το καταλάβουμε. Δεν είμαστε πολίτες αυτού του κράτους, είμαστε καταναλωτές αυτού του κράτους. 

Οι πολίτες ενός κράτους έχουν δικαιώματα, υποχρεώσεις και το κράτος δημιουργεί μια ασπίδα προστασίας, για την υγεία, την παιδεία κ.α. (όπως λέει και το σύνταγμα)

Οι καταναλωτές ενός κράτους επιβιώνουν μόνο όσοι έχουν να πληρώσουν. 

Συνειδητοποιώντας το ρόλο μας, μπορούμε να δούμε και πως θα διαχειριστούμε συλλογικά την κάθε κρίση. Ούτως ή άλλως οι καταναλωτές είναι η πηγή κέρδους των περισσότερων εταιρειών. 

Σπανακόπιτα

300 γρ αλεύρι

100ml νερό ζεστό 

μια κουταλιά του γλυκού, βούτυρο 

μια πρέζα αλάτι 

2-3 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο

400γρ σπανάκι

200 γρ ανθότυρο

λίγη τριμμένη γραβιέρα

3-4 ψιλοκομμένα κρεμμυδάκια φρέσκα

2-3 κουταλιές ελαιόλαδο

αλάτι 

πιπέρι

μοσχοκάρυδο

Φτιάχνουμε την ζύμη με τον κλασικό τρόπο, τα ανακατεύουμε όλα τα υλικά και ζυμώνουμε για κάνα τέταρτο μέχρι να πάρουμε μια λεία μαλακή ζύμη.

Ζεματάμε το σπανάκι, το κρυώνουμε, μετά το ψιλοκόβουμε. Σοτάρουμε τα κρεμμυδάκια σε μέτρια φωτιά μέχρι να γίνουν γυαλιστερά και μαλακά, προσθέτουμε το σπανάκι, ανακατεύουμε μέχρι να ''στεγνώσει''. Αποσύρουμε από την φωτιά αφήνουμε να κρυώσει και ανακατεύουμε με τα τυριά μέχρι να γίνουν όλα σαν μια κρέμα΄.

Ανοίγουμε 2 φύλλα, απλώνουμε γεμίζουμε σκεπάζουμε και ψήνουμε στους 180 για 45 περίπου λεπτά.

Tip το βούτυρο στο στην ζύμη κάνει το φύλλο μαλακό και βελούδινο, αν σας αρέσουν να τραγανά φύλλα μην βάλετε βούτυρα και βάλτε κάνα σφηνάκι ρακί ή βότκα ή λίγο ξύδι.

    

Ραβιόλια με σπανάκι

 Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό δεν είμαι και πολύ καλά, ίσως και γι αυτό να μην έχω όρεξη να συνεχίσω κάτι που με τόσο ενθουσιασμό ξεκίνησα. 
Γι αυτό το λόγο βλέπετε και τις αναρτήσεις μου τόσο αραιά.
Κάθε εμπόδιο όμως είναι πρόκληση, ένας γρίφος που απαιτεί μια λύση. 
Κάθε τέλος σηματοδοτεί ένα νέο ξεκίνημα. 
Ούτως ή άλλως τα δύσκολα είναι το αλατοπίπερο της ζωής και σαν μάγειρας μάλλον έχω μάθει να τα χρησιμοποιώ σωστά, αν και οι φίλοι μου συνήθως γκρινιάζουν οτι μαγειρεύω ανάλατα.
Η αλήθεια είναι ότι δεν το πολυσυμπαθώ το αλάτι, δεν ξέρω γιατί αλλά δεν μου πολυαρέσει, μου αρέσουν όμως τα παστά και τα καπνιστά.
Άρα για μένα τα δύσκολα είναι το απάκι της ζωής.  
Μπαααα 
Τα δύσκολα είναι το μουρουνέλαιο της ζωής, έχει απαίσια γεύση ψαρίλας μπορείς να ζήσεις και χωρίς αυτό, αλλά αν περάσεις την απαίσια αυτή δοκιμασία τότε έχεις αποκτήσει γερό οργανισμό.
Και όπως λένε και οι αμερικάνοι και το έκανε τραγούδι ο Πορτοκάλογλου 
''ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό''.
Πολύ αμερικάνικο δεν μου αρέσει, άσε που το θεωρώ και λίγο γκανγκστερικό.
 Ένα τραγούδι από ένα αντεργκράουντ ελληνικό συγκρότημα  είχε τον εξής στίχο  
'' Τελικά όλα καταρρέουν, και όλα αυτά που έχεις να πεις δεν τα λες, τι περιμένεις λοιπόν να μεγαλώσεις?'' 
Μου είχε κάνει εντύπωση, πριν χρόνια που το είχα ακούσει. 

(Μην με παρεξηγήσετε δεν αναφέρομαι στην παρούσα  δυσμενή κατάσταση της χώρας μας, και ουτε (προς θεού )δεν είμαι από αυτούς τους γραφικούς τύπους που βλέποντας την περιουσία τους να μειώνετε και τα δικαιώματα τους να πετσοκόβονται , βγαίνουν και φωνάζουν ''ξυπνήστε έλληνες '' μπας και βρεθεί κάποιος και τους σώσει. Και αυτοί να την βγάλουν λάδι χωρίς να χρειαστεί να έρθουν αντιμέτωποι με τα λατρεμένα τους αφεντικούλια )

Πολλοί, μάλλον εγώ, ας μιλήσω καλύτερα για τον εαυτό μου δεν λέω πάντα αυτά που θέλω να πω την ώρα που πρέπει, και ούτε κάνω αυτά που θέλω όταν τα θέλω. Πολλές φορές επειδή σκέφτομαι τις συνέπειες που μπορεί να έχουν οι ενέργειες μου, αν θα στεναχωρήσω κάποιον δικό μου δικό μου άνθρωπο. Συνήθως ενεργούσα με γνώμονα το κοινό συμφέρων. Αυτό είναι πολύ καλό θα μου πείτε. Το ξέρω, θα σας πω αλλά αρκεί να μπορεί να τηρηθεί και από τους άλλους.


Ραβιόλια με σπανάκι

Για 2 1/2 μερίδες ( το έχετε ξαναδεί αυτό;)

300 γρ αλέυρι για όλες τις χρήσεις
3 αυγά
λίγο νερό
λίγο λάδι (ελαιόλαδο)
μισό κουταλάκι του γλυκού αλάτι


Για την γέμιση 


300 με 350 γρ σπανάκι πλυμένο και καθαρισμένο, τώρα πλέον το πουλάνε έτοιμο συσκευασμένο.
200γρ τυρί ρικότα ή ανθότυρο ή κατίκι δομοκού,
εγώ προτιμώ την ρικότα είναι πιο λιπαρό και κρεμώδες. Αν βάλετε ανθότυρο ή κατίκι καλύτερα να βάλετε και λίγο μασκαρπόνε ή λίγη κρέμα γάλακτος.
2 σκελίδες σκόρδο
ελαιόλαδο 2 κουταλιές της σούπας
αλάτι-πιπέρι μοσχοκάρυδο


Διαδικασία

Παιδαριώδης διαδικασία, κάνετε μια ζύμη με τα υλικά που σας γράφω παραπάνω 
την ζυμώνετε για 20 λεπτά τουλάχιστον. Δώστε προσοχή στο ζύμωμα, όσο περισσότερο τόσο το καλύτερο, αφήστε την γλουτένη να κάνει το θαύμα της.
 Αφήνετε κάνα μισάωρο να ξεκουραστεί, και μετά δώστε άλλο ένα ζύμωμα και ανοίξτε την σε λεπτό φύλλο. Αν έχετε συσκευή για ζυμαρικά ακόμα καλύτερα, αλλά αν δεν έχετε χρησιμοποιήστε τον πλάστη, κάνει πολύ καλή δουλειά.


Φτιάχνετε την γέμιση. Σε κατσαρόλα με βραστό νερό ρίξτε το σπανάκι, αφήστε το για δύο λεπτά, με το ρολόι. Στραγγίξτε το σε ένα σουρωτήρι και παγώστε το αμέσως με νερό της βρύσης. Αφήστε το στο σουρωτήρι για κάνα δεκάλεπτο να φύγουν τα πολλά νερά . 
Πάρτε ένα τηγάνι, βάλτε το στην φωτιά να κάψει, ρίξτε το ελαιόλαδο και το σκόρδο. Όταν αρχίσει να παίρνει χρώμα το σκόρδο το αφαιρείτε και ρίχνετε το σπανάκι. Αφήνετε σε μέτρια φωτιά για πέντε λεπτά περίπου μέχρι να εξατμιστούν τα πολλά ζουμιά. Το βάζετε σε ένα μπολ ανακατεύετε με το τυρί και τα καρυκεύματα και έτοιμη η γέμιση. 

 Βάζετε μπαλάκια πάνω στο μισό της ζύμης, σκεπάζετε με το άλλο μισό πιέζετε γύρο από την ζύμη, κόβετε σε τετραγωνάκια και τα βράζετε σε αλατισμένο νερό για 2 με τρία λεπτά.


Ρίξτε και λίγο βούτυρο από πάνω τους και λίγο τυρί τριμμένο.