Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κοτόπουλο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κοτόπουλο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011

Κοτόπουλο μαριναρισμένο και ένας κανόνας : Η ταχύτητα με την οποία κινείται ένα όχημα είναι αντιστρόφως ανάλογη από το I.Q. του οδηγού του. Εκτός αν ένα όχημα κινείται με υπερβολικά χαμηλή ταχύτητα από 5 έως 25χιλ/ώρα σε δρόμο που η ταχύτητα των οχημάτων πρέπει να είναι μέχρι τα 50-60 χιλ/ώρα ή παραπάνω. Οπότε η ταχύτητα του οχήματος είναι ανάλογη με το I.Q. του οδηγού του.

Περνώντας ένα μεγάλο μέρος του πρωινού μου περιπλανώμενος στους Αθηναϊκούς δρόμους καβαλώντας την μοτοσυκλέτα μου, νοιώθω τον κίνδυνο της ανοησίας να απειλεί πάμπολλες φορές την σωματική μου ακεραιτότητα αλλά και την ζωή μου.

Παρατηρώντας τον τρόπο που οδηγάει ο καθένας και το τι οδηγεί, μπορεί άνετα κάποιος να καταλάβει, το τι νομίζει ότι οδηγάει. Και να κατανοήσει έναν απλό κανόνα, παρακαλώ να τον μάθετε απ΄έξω. 

Η ταχύτητα με την οποία κινείται ένα όχημα είναι αντιστρόφως ανάλογη από το I.Q. του οδηγού του. Εκτός αν ένα όχημα κινείται με υπερβολικά χαμηλή ταχύτητα από 5 έως 25χιλ/ώρα σε δρόμο που η ταχύτητα των οχημάτων πρέπει να είναι μέχρι τα 50-60 χιλ/ώρα ή παραπάνω. Οπότε η ταχύτητα του οχήματος είναι ανάλογη με το I.Q. του οδηγού του.

Μια κατηγορία που λατρεύω να βρίζω είναι αυτή των παπιών-σκούτερ και οτιδήποτε άλλο μηχανοκίνητο δίκυκλο από 50cc εώς 125cc.
Η πλειοψηφία αυτών των οδηγών είναι κάτι αγχωμένα ντελίβερι-κούριερ. 
Τα άτομα δεν χαμπαριάζουν τίποτα δεν έχουν αίσθηση των κινδύνων, δεν έχουν ούτε το βασικό ένστικτο της επιβίωσης. Γκαζώνουν μα γκαζώνουν πάρα πολύ. Και προσπερνάνε μα προσπερνάνε από παντού. Δεν υπολογίζουν κόκκινα φανάρια, μονόδρομους, πεζούς, πεζοδρόμια, προπορευόμενα οχήματα. Προσπερνάνε από αριστερά από δεξιά και απ όπου βρίσκουν χώρο. Είναι απλά κίνδυνοι για το ανθρώπινο είδος, μηχανοκίνητες βόμβες έτοιμες να εκραγούν πάνω στον πρώτο ανυποψίαστο που θα τους αγνοήσει. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ντελίβερι έχει καταφέρει και έχει τρυπώσει μεταξύ του πεζοδρομίου και δεξιά ενός αυτοκινήτου που έχει σταματήσει  σε κόκκινο φανάρι ενός κεντρικού δρόμου. Ο οδηγός του αυτοκινήτου συνεπέστατος έχει σταματήσει κανονικά και έχει βγάλει φλας για να στρίψει δεξιά όταν ανάψει το φανάρι πράσινο. 

Ε μόλις άναψε πράσινο το φανάρι ο ντελιβεράς γκαζώνει και αποφασίζει να στρίψει τελείως αριστερά για να πάει στον ακριβώς αντίθετο δρόμο. Η εμπειρία του αυτοκινητιστή απέτρεψε το ατύχημα, με λίγα λόγια έσωσε την ζωή του βλάκα του ντελιβερά, αλλά η βλακεία του ντελίβερι δεν σταμάτησε εκεί, πάτησε φρένο και άρχισε να στολίζει με άπταιστα ''γαλλικά'' τον οδηγό που του έσωσε την ζωή. 

Μια επικίνδυνη υποκατηγορία των 50cc-125cc είναι οι πιτσιρικάδες που φαντασιώνονται ότι οδηγούν μηχανές αγώνων.
Μα καλά ποιος ανεύθυνος αφήνει τέτοια άτομα να πάρουν δίπλωμα για να βγούν στους  δρόμους; Δεν θα ασχοληθώ παραπάνω, τα παιδιά φιγούρα θέλουν να κάνουν με όλες τις ολέθριες συνέπειες. Αλλά η καλύτερη υποκατηγορία είναι οι κωλόγεροι που χωρίς κράνος και με τα πόδια σε στυλ πέφτω δεν πέφτω και σκέψη του ύφους, ''έλα μωρέ μέχρι το καφενείο πάω, τι πρόκειται να γίνει;'' πάνε μέσα στην μέση του δρόμου σε ζιγκ ζαγκ επειδή δεν έχουν ισορροπία και με ταχύτητα συγκρινόμενη ενός μαστουρωμένου σαλιγκαριού.
Πολύ  επικίνδυνοι .
Σπάνε τα νεύρα του οδηγού που ακολουθεί σε χρόνο dt, οι σπαστικές κινήσεις απελπισίας για την προσπέραση του καφενόβιου γέρου μπορούν να αποβούν μοιραίες και για τους δύο. 

   Θα συνεχίσω με την επόμενη κατηγορία από  125cc εως 250cc στο επόμενο.

Και τώρα η συνταγή.



Φιλετάκια κοτόπουλου 4 στήθη κομμένα στα δύο ή 8 μπουτάκια φιλεταρισμένα (τα προτιμώ)
4 κουταλιές του γλυκού πάπρικα γλυκιά
2 κουταλιές κάρυ
1 κουταλιά σκόνη μουστάρδας 
στην άκρη του κουταλιού κύμινο
1 κουταλιά θυμάρι ξερό
αλάτι 
πιπέρι
λίγο ελαιόλαδο 2-3 κουταλιές
1 κρασοπότηρο λευκό κρασί
3 κουταλιές της σούπας λάδι για το μαγείρεμα
1 κρασοπότηρο νερό της βρύσης

Σε ένα μπωλ ρίχνεται το κοτόπουλο, Αλατίζετε και ανακατεύετε μα τα χέρια σας καλά. Ρίχνετε τα μπαχαρικά και ανακατεύετε πάλι με τα χέρια σας καλά, μάλλον πάρα πολύ καλά. Ρίχνετε το λάδι και ξανανακατεύετε καλά. Και αφού τελειώσετε με την βαρετή διαδικασία ανακατέματος του τεμαχισμένου κοτόπουλου, το βάζετε στο ψυγείο αφού πρώτα το καλύψετε με μια διάφανη μεμβράνη. Εκτός αν θέλετε να μυρίζει το ψυγείο σας για τον επόμενο μήνα κάρυ οπότε αφήστε το ξεσκέπαστο.Εγώ πάντως το καλύπτω. Το αφήνετε εκεί για μία ώρα. 
Μέχρι να ανακατευτούν τα αρώματα, παίρνετε ένα φίλτρο του γαλλικού καφέ, το βάζετε κάτω από το νερό της βρύσης. Αφού μουσκέψει το βάζετε  στην ειδική θέση της καφετιέρας, με την ειδική μεζούρα βάζετε μια καλή δόση καφέ. Στο δοχείο του νερού βάζετε νερό για έναν καφέ. (δώστε προσοχή στην λεπτομέρεια αν θέλει και άλλος να φτιάξει μόνος του.) Ανοίγετε τον διακόπτη. Περιμένετε να γίνει ο καφές, τον πίνετε και αν καπνίζετε καπνίστε και ένα τσιγάρο.

Αφού μαριναριστεί το κοτόπουλο.
Σε ένα τηγάνι που δεν είναι αντικολλητικό το βάζετε στην φωτιά και το αφήνετε να κάψει καλά. Ρίχνετε το λάδι και αφού κάψει βάζετε το κοτόπουλο.αφήστε το να ψηθεί καλά και γυρίστε το πλευρά. Α κολλήσει δεν πειράζει (στην ουσία το επιδιώκουμε). Αφού πάρει χρώμα και από τις δύο πλευρές ρίχνουμε το κρασί χαμηλώνουμε την φωτιά στο ελάχιστο. Με μία ξύλινη σπάτουλα ξεκολλάμε ότι έχει κολλήσει στον πάτο του τηγανιού. Αφού εξατμιστεί το αλκοόλ ρίχνουμε το νερό και αφήνουμε να σιγοβράσει για 20 λεπτά, μέχρι να μείνει με την σάλτσα του. Σερβίρουμε με ένα υπέροχο πιλάφι.


   

Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2010

Πανάρισμα

Συχνά καλύπτομαι, είτε πίσω από καταστάσεις, είτε πίσω από διάφορες συμπεριφορές, είτε πίσω από ένα χαμόγελο.
Αναρωτήθηκα, καθώς συγύριζα το σπίτι για να μπορώ να το ξανακάνω άνω κάτω μέσα στην εβδομάδα χωρίς τύψεις. Τι είναι αυτό που με κάνει να καλύπτομαι πίσω από διάφορα καλύμματα αντί να αντιμετωπίσω τις καταστάσεις έτσι όπως είμαι    
αυθεντικός με τα ελαττώματά μου; 
Ξέρω, είναι ο φόβος. 
Ο φόβος μην ξεγυμνωθεί το εγώ μου;
Ο φόβος μην αποκαλυφθεί το τι είμαι στην πραγματικότητα; Δεν έχω πρόβλημα να απαντήσω σε αυτό, είμαι εξωγήινος από το σύμπλεγμα αστέρων Ζ4952.

Στην πραγματικότητα είναι ο φόβος ή μάλλον το ένστικτο για να μην χάσω κάτι από αυτά που έχω. Μερικές φορές κρύβομαι πίσω από χαμόγελα όπως κρύβετε ένας πωλητής όταν αντιμετωπίζει έναν δύστροπο πελάτη, που φοβούμενος μην χάσει την δουλειά του ή το μπόνους του κάθεται και χαζοχαμογελάει σε οποιαδήποτε μαλακία έρθει στο κεφάλι του εκάστοτε πελάτη του.
Εγώ βέβαια δεν είμαι κάποιος πωλητής οπότε είμαι ευτυχισμένος, αλλά αυτό δεν σημαίνει οτί δεν χαμογελάω ή μάλλον προσπαθώ να χαμογελάσω σε καταστάσεις μη ευχάριστες για μένα οταν θέλω να προστατέψω κάτι που έχω.

Δεν ξέρω αν είναι φυσιολογικό το καλύπτεσαι πίσω από κάτι. Βλέποντας καλύτερα τους ρόλους στην κοινωνία μας ανακάλυψα ότι πολλοί άνθρωποι καλύπτονται πίσω από κάτι επειδή δεν θέλουν να χάσουν κάτι που έχουν.
Έτσι με μια γρήγορη ματιά  ένα σαββατόβραδο στην Αθήνα μπορείς να ανακαλύψεις άνετα ποιος καλύπτετε άτσαλα. Το άτσαλο κάλυμμα ανακαλύπτετε εύκολα, διότι αυτός που το χρησιμοποιεί είναι τόσο ατάλαντος και άτσαλος όσο είναι και ο κρυμμένος πραγματικός εαυτός.
Ο νεαρός με το πόρσε τζιπ οικολογικό έγκλημα, που οδηγεί γρήγορα και επικίνδυνα μέσα σε πολυσύχναστο δρόμο δεν είναι παρά ο ανεπρόκοπος γιος του μπαμπά επιχειρηματία, που επειδή ήταν καλός και υπάκουος όλη τη βδομάδα πήρε το αμάξι βόλτα σαν επιβράβευση.Εδώ έχουμε να κάνουμε με διπλό πανάρισμα, όλη την εβδομάδα κάνει τον καλό υπάλληλο, με λίγα λόγια τον yes sir 
και το σαββατόβραδο κάνει τον σκληρό του μαιάμι. Και όλα αυτά γιατί φοβάται μην χάσει τα υλικά αγαθά που του προσφέρει η οικογένειά του.

Οι πολιτικοί κρύβονται πίσω από τους δημοσιογράφους, αφήνουν τους δημοσιογράφους να λένε σενάρια, κοιτάζουν μετά τις σφυγμομετρήσεις και μετά πράττουν ανάλογα. 
Πολλές φορές στις ειδήσεις ακούς δημοσιογράφο να μιλάει και να τα λέει καλύτερα από πολιτικό. Σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιος μιλάει τώρα; Ο δημοσιογράφος ή ο πολιτικός; Στις εκλογές πάντως έχω σταμπάρει κάνα δυο δημοσιογράφους να ψηφίσω, τα λένε πολύ ωραία.
Και όλα αυτά για να μην χάσουν ψήφους.

Οι καλλιτέχνες κρύβονται, πολλές φορές πίσω από τα βιογραφικά τους για να δικαιολογίσουν με αυτόν τον τρόπο την ποιότητα των έργων τους.
Φοβούμενοι την απόρριψη από το κοινό, ή μάλλον από το αγοραστικό κοινό.


Οι κουλτουριάριδες κρύβονται πίσω από ασυνάρτητες εκφράσεις, φοβούμενοι μήπως και δεν έχουν τον ρόλο του ''σοφού'' στην κοινωνία.

Οι εραστές κρύβονται τόσο καλά ο ένας από τον άλλο υπό τον φόβο της απόρριψης, που στην αρχή γίνονται ένα με την κάλυψη που επέλεξαν. Αλλά στην πορεία ο καθένας γίνεται αυτό που θα ήθελε ο άλλος γι αυτόν.
Οπότε και βλέπουμε σε πολλά ζευγάρια, συνήθως παντρεμένα, ο άντρας να παίζει το ρόλο του πατέρα της γυναίκας και η γυναίκα το ρόλο της μητέρας του άντρα. 
Τρελό αλλά θα αναφερθώ εκτενέστερα σε άλλη ανάρτηση.

Και τέλος για να προστατέψουμε ένα κομμάτι κρέας από την δυνατή φωτιά και να μην μας καεί το πανάρουμε, δηλαδή το καλύπτουμε για να το προστατέψουμε.

Μπούτια κοτόπουλου με πανάρισμα αλα μιλανέζ

4 μπούτια κοτόπουλου, τους αφαιρούμε την πέτσα τα αλατίζουμε και τα περνάμε από αλεύρι. Τα τινάζουμε να φύγει το πολύ αλεύρι και μετά τα βουτάμε σε ένα μπολ με χτυπημένο αυγό. Μετά τα βουτάμε σε ένα μπολ που έχει φρυγανιά τριμμένη και παρμεζάνα τριμμένη. Μετά τα ξαναβουτάμε στο αυγό και τα ξαναπερνάμε από το μείγμα φρυγανιάς παρμεζάνας.
Λαδώνουμε ένα ταψάκι και τα ψήνουμε στους 200 βαθμούς για 30 με 35 λεπτά, μέχρι να κάνουν ξεροψημένη  κρούστα.


     


 
       

Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2010

Κόκορας κρασάτος ( γαλλική εκδοχή )

Συνέχεια...



Το πρωινό φως του ήλιου αναγκάζει τις δύο φίλες να πάνε παρά την θέλησή τους στις δουλειές τους, αλλά ορκίζονται η μια στην άλλη να συνεχίσουν το θάψιμο-ανάλυση το απόγευμα.
Αν και κατά βάθος δεν έχουν τι άλλο να σχολιάσουν όσο αφορά τον χωρισμό της Μαρίας, αλλά η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης.
 

Η ώρα δείχνει πέντε το απόγευμα, μια χαρμόσυνη ώρα για τους υπαλλήλους που έπιασαν δουλειά στις εννιά και δεν τους υποχρεώνουν να δουλέψουν υπερωρίες.
Η Νεκταρία καθώς ξυπνάει τα άλογα του κινητήρα του αυτοκινήτου της αναρωτιέται,''τι υπάρχει για φαγητό στο σπίτι τώρα που την κοπάνησε ο Πέτρος;'' 
Το στομάχι της είχε κάνει την επανάσταση του εδώ και πολλή ώρα και μάλιστα   επιτυχημένη, εξουσίαζε πλέον πλήρως το σώμα της Νεκταρίας.


Σίγουρη καβάτζα για τέτοιες  περιπτώσεις είναι η κατσαρόλα της μαμάς. Τηλεφωνεί στην Μαρία για να αλλάξει την τοποθεσία του ραντεβού και ξεκινάει.
Για καλή της τύχη η κατσαρόλα περιείχε κόκορα κρασάτο με συνοδεία χονδρό μακαρόνι, από αυτά που είναι σαν σωλήνας και όταν τα ρουφάς πασαλείβεις το γύρω χώρο με την σάλτσα. 
-Τελικά ο Πέτρος έφυγε; Ρώτησε κάνοντας την αδιάφορη, η Μαρία.
Η αλήθεια είναι ότι δεν την ενδιέφερε και τόσο το τι έκανε ο Πέτρος και το πως νοιώθει η Νεκταρία γι αυτόν, αλλά ήθελε να ξυπνήσει το επιθετικό ένστικτο της φίλης της, να αρχίσει να ξεσπάει πάνω στον Πέτρο και όταν η συζήτηση φτάσει στο απόγειό της να αρχίσουν να μιλάνε για τον Μάρκο και να ρίξουν πάνω του όλα τα φαρμακερά τους βέλη.
Η Νεκταρία κατάλαβε το βαθύτερο νόημα της φίλης της, κατάλαβε ότι έκανε αυτή την ερώτηση για να αρχίσει να ''τα χώνει'' πρώτα στον Πέτρο που έφυγε από το σπίτι και μετά να συνεχίσουν σε όλο το αρσενικό ετερόφυλο κοινό και μετά στο ομοφυλόφιλο κοινό διότι αυτό ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό, που οι άντρες είναι τόσο δυσεύρετοι.
Τρώει την τελευταία μπουκιά ψωμιού αφού πρώτα είχε μαζέψει με αυτήν την τελευταία ποσότητα σάλτσας που είχε απομείνει στο πιάτο της.   
Πίνει λίγο κρασί. Κοιτάζει καχύποπτα την Μαρία που κοιτάζει δήθεν αδιάφορα το ταβάνι.
Μην ενδώσεις   της λέει μια φωνούλα στο κεφάλι της, μην δηλητηριάζεις την ψυχή σου. 
Και βέβαια θα ενδώσω λέει η Νεκταρία.
- Που λες ο Πέτρος....
Χτυπάει το κινητό της, είναι ο Πέτρος.

-Που είσαι;Είσαι καλά;Είμαι σπίτι σε περιμένω, ανησύχησα.







Συνεχίζεται...






Κόκορας κρασάτος ( γαλλική εκδοχή )

συμμάζευα τα βιβλία μου και βρήκα αυτή τη συνταγή, είναι σχεδόν παρόμοια με την δική μας εκδοχή αλλά λίγο πιο λιπαρός. Η αλήθεια είναι ότι δεν τον έχω φτιάξει ποτέ έτσι, σας δίνω αυτή τη συνταγή για εγκυκλοπαιδικούς λόγους.




1 κόκορας
100 γρ λαρδί
400 γρ μανιτάρια
250 γρ κρεμμύδια
2 σκελίδες σκόρδο
1 μπουκάλι κόκκινο ξηρό κρασί
1 ποτήρι κρασιού κονιάκ
3 κουταλιές της σούπας βούτυρο
θυμάρι- δάφνη- δεντρολίβανο
1 κουταλιά της σούπας αλεύρι
αλάτι πιπέρι


Τεμαχίζουμε τον κόκορα. Σε μια κατσαρόλα ροδίζουμε  το λαρδί σε 2 κουταλιές βούτυρο, ρίχνουμε τα κρεμμύδια και όταν πάρουν χρώμα ρίχνουμε τον κόκορα μαζί με το σκόρδο, τα μυρωδικά, τα μανιτάρια, αλάτι πιπερι, αφήνουμε να σωταριστούν και μετά ρίχνουμε το κονιάκ. Αφήνουμε να εξατμιστεί το αλκοόλ για κάνα λεπτό και ρίχνουμε το κρασί. Βράζουμε σε μέτρια προς δυνατή φωτιά για μια ώρα. Βγάζουμε τα κομμάτια από το κρέας και στην σάλτσα προσθέτουμε την μια κουταλιά βούτυρο αφού την έχουμε ανακατέψει με την μια κουταλιά αλεύρι. 
(μενιέρ λέγετε αυτή η διαδικασία, κλασικός τρόπος για πήξουμε μια σάλτσα)
Τον σβόλο ζύμης που έχει προκύψει τον ρίχνουμε μέσα στην σάλτσα και την ανακατεύουμε δυνατά σε δυνατή φωτιά μέχρι να πήξει.
Περιχύνουμε τον κόκορα.



 

Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2010

Κρεμμυδόσουπα

.Συνέχεια...

Καθόμουν σε ένα ψηλό σκαμνί και ο δεξιός μου αγκώνας ακουμπισμένος πάνω στην μπάρα βάσταζε το βάρος του σώματός μου. Στα δάχτυλα του αριστερού μου χεριού στριφογύριζε ένα σβηστό τσιγάρο, κοίταζα σαν υπνωτισμένος  τα βρώμικα πλακάκια του χαμηλοτάβανου μπαρ.
Στο βάθος μια τηλεόραση έδειχνε στο βουβό έναν αγώνα ποδοσφαίρου.
Στο διπλανό σκαμπό καθόταν ο Νίκος, φίλος παιδικός. Η ψηλόλιγνη φιγούρα του έγερνε προς την μεριά του μπάρμαν καθώς έδινε την αλκοολική παραγγελία του.


-Λοιπόν τι νέα; με ρώτησε. Πως και με θυμήθηκες μετά από τέσσερα χρόνια;
Μετά από τέσσερα χρόνια; Αυτή η έκφραση μου έκανε μια έκρηξη στον εγκέφαλο.
Τέσσερα χρόνια; και τι έκανα όλα αυτά τα τέσσερα χρόνια; 
- Σιγά μωρέ, του λέω, πως το λες έτσι; θα πάθω κρίση ηλικίας, δεν είναι τέσσερα χρόνια, τέσσερα καλοκαίρια μπορεί, αλλά τέσσερα χρόνια με τίποτα. Και να ξέρεις  ο χρόνος είναι σχετικός.
- Άσε, ο χρόνος δεν έχει καμία σχέση μαζί σου και ούτε εσύ με το χρόνο. Τεκίλα;
Ήπια σχεδόν μονορούφι το ποτό.


Παραγγέλνω άλλο ένα ποτό. Το πίνω και αυτό σχεδόν μονορούφι.
-Ξέρεις; του λέω. Στα μπιστρό του Παρισιού στις αρχές του 20ου αιώνα συνήθιζαν να προσφέρουν κρεμμυδόσουπα για να καταπραΰνουν τα στομάχια τους οι μποέμ πότες. Όλοι οι καλλιτέχνες, οι ζωγράφοι, οι λογοτέχνες, οι ποιητές της εποχής  μετά το μεθύσι τους από το αψέντι αναζητούσαν λίγη θαλπωρή και ζεστασιά στα σωθικά τους. Μια γλυκιά ζεστή αγκαλιά που θα τους στήριζε στα πόδια τους για να μπορέσουν να πάρουν τον δρόμο του γυρισμού. Ένας δύσκολος  δρόμος για όποιον τον περίμενε η γυναίκα του στο σπίτι.


Παραγγέλνω δύο σφηνάκια αψέντι. Τα πίνουμε στην υγεία όλων των μεγάλων καλλιτεχνών του Παρισιού.


-Κρεμμυδόσουπα, λέει ο Νίκος όλο νόημα. Μάλλον την έτρωγαν για να μην τους πλησιάσει η γυναίκα τους. 
Αν το σκεφτείς οι περισσότεροι καλλιτέχνες και διανοούμενοι είναι άντρες. Λίγες είναι οι γυναίκες, μάλλον επειδή οι περισσότερες έχαναν τον καιρό τους κυνηγώντας τους άντρες τους.
-Δεν το είχα σκεφτεί αυτό, αλλά σκέψου και το άλλο, οι γυναίκες είναι τα πιο δημιουργικά όντα του πλανήτη, δημιουργούν την ίδια την ζωή μέσα από το σώμα τους, δεν έχουν την ανάγκη της δημιουργικής αναζήτησης των αντρών. Γι αυτό και πολλές φορές δεν μπορούμε εμείς να καταλάβουμε τις γυναίκες και οι γυναίκες δεν μπορούν να καταλάβουν  εμάς. Αυτές θεωρούν ότι η οικογένεια, το σπίτι και τα παιδιά είναι ιερά. Εμάς δεν μας καίγεται καρφί, εγώ παραδείγματος χάριν δεν έχω καμία όρεξη για οικογένειες, ούτε να συντηρήσω σπίτι και επ' ουδενί  δεν έχω καμία όρεξη να βλέπω κουτσούβελα να τρέχουν ανάμεσα στα χρώματά μου, τα πινέλα μου και τα τελάρα μου. 


Μια χαρά τα λες φίλε μου, πετάγεται ο Νίκος κερνώντας με άλλο ένα σφηνάκι αψέντι. Άλλα δεν μου είπες, με την Μαρία είσαι πέντε χρόνια τώρα, έχεις χαθεί από προσώπου γης εδώ και τέσσερα χρόνια, μου λες στο τηλέφωνο για μια έκθεση που ετοιμάζεις και ποτέ δεν γίνεται, όλη την ημέρα δουλεύεις πας στην αγορά κάνεις ετοιμασίες στο σπίτι. Μήπως.....


Ένας τεράστιος πανικός ξέσπασε στην αίθουσα. Γκολ. Όλοι οι θαμώνες έγιναν μια παρέα, πανηγύρια και χαρές, έβαλε γκολ ο ολυμπιακός κοντά στην λήξη του αγώνα. 
-Γκολάρα, μου λέει ο Νίκος. Τους διαλύσαμε στο τελευταίο λεπτό.
-Ναι, φοβερή φάση, λέω.
Βλέπουμε πάλι το ριπλέι, ναι όντως ήταν ένα γκολ για βραβείο, συμφωνούμε απόλυτα.
Κερνάμε σφηνάκια, η βραδιά έγινε πανηγυρική αξίζει να το γιορτάσουμε.
Μετά από μερικά ποτά ακόμα, ρωτάω τον Νίκο αν μπορεί να με φιλοξενήσει. Μου απαντάει καταφατικά.


Μου στρώνει πρόχειρα ένα σεντόνι και μια κουβέρτα στον καναπέ. Μου λέει καληνύχτα. 
Καληνύχτα του λέω, και ξέρεις ήθελα να σου πω ότι χώρισα με τη Μαρία αλλά τώρα είμαι πολύ χαρούμενος για να το συζητήσω.Καληνύχτα.


Συνεχίζεται...








Κρεμμυδόσουπα




Μισό κιλό κρεμμύδια
4-5 κουταλιές βούτυρο
150γρ τριμμένη γραβιέρα (προτιμώ νάξου, ξέρω δεν είναι πολύ ''γαλλική'' αλλά ταιριάζει πολύ ωραία)
1 λίτρο ζωμός κοτόπουλου ( σας τον έχω δώσει)
μερικές φέτες ψωμί από μπακέτα ( αυτό ναι, είναι γαλλικό)
αλάτι-πιπέρι
προαιρετικά  1 πατάτα






Εκτέλεση




Καθαρίζουμε και κόβουμε σε λεπτές ροδέλες τα κρεμμύδια.
Σε μια κατσαρόλα σε χαμηλή φωτιά λιώνουμε το βούτυρο και ρίχνουμε τα κρεμμύδια, τα αφήνουμε σε χαμηλή φωτιά να μαραθούν και να πάρουν καφέ χρώμα. Παίρνει πολλή ώρα περίπου 45λεπτα με μια ώρα, ίσως και παραπάνω ανάλογα με τα κρεμμύδια και την ένταση της εστίας.
Μην το βιαστείτε όσο πιο αργά τόσο πιο καλά. Πιστέψτε με.
Προσθέτουμε το ζωμό και την πατάτα και αφήνουμε να βράσει για μισή ώρα με 40 λεπτά.
Εν τω μεταξύ έχουμε ροδίσει τις φέτες του ψωμιού στο γκριλ.
Μοιράζουμε την σούπα σε πυρίμαχα σκεύη, βάζουμε από πάνω το ψωμί και από πάνω την τριμμένη γραβιέρα. Τα βάζουμε για λίγο στο γκριλ να λιώσει και να πάρει χρώμα το τυρί και σερβίρουμε.









   

Δευτέρα 23 Αυγούστου 2010

Ζωμός κοτόπουλου

Κάποτε υπήρχε η άποψη ότι οι χοντροί είναι καλοί άνθρωποι.
Και δυστυχώς ίσχυε, ναι οι χοντροί ήταν καλοί άνθρωποι και πως να μην είναι καλός ένας άνθρωπος που ευχαριστιέται το καλό φαγητό; Ένας μερακλής της ζωής που οι κοιλιά του δεν ήταν απλώς μια αποθήκη λίπους αλλά μια σωρεία αναμνήσεων λουκούλλειων γευμάτων. 
Κάποιος που σέβεται και ευχαριστιέται το καλό φαγητό, σέβεται και ευχαριστιέται την ζωή.
Σέβεται και ευχαριστιέται την φύση, σέβεται και ευχαριστιέται τον συνάνθρωπο του και γνωρίζοντας την καλή παρέα που χρειάζεται ένα καλό φαγητό, ξέρει την ανάγκη του να μοιράζετε.


Στις μέρες μας πλέον οι χοντροί είναι κάποιοι θλιβεροί, γκρινιάρηδες που έχουν παχύνει όχι από λατρεία του καλού φαγητού αλλά από υπερκατανάλωση βιομηχανικών επεξεργασμένων τροφών σε ατομικές συσκευασίες. 
Θύματα της διαφημιζόμενης κακής διατροφής πλούσια σε λιπαρά, χρωστικές, συλλογών διαφόρων Ε.
Φαύλος κύκλος από την άνευ ενδιαφέρων ζωή της μεγαλούπολης που περιλαμβάνει το εκπληκτικό πρόγραμμα ζωής, παράδειγμα προς μίμηση για υποψήφιους αυτόχειρες, σπίτι-μποτιλιάρισμα-δουλειά (για κολατσιό ντελίβερι )- μποτιλιάρισμα-σπίτι ( παραγγελία ντελίβερι ), υπολογίστε ότι αυτό χρειάζεται περίπου 12 με 13 ώρες την ημέρα. 
Πως σε έναν άνθρωπο να μην δημιουργηθούν ψυχολογικά προβλήματα. Έρευνες έχουν δείξει ότι η χαμηλή ποιότητα ζωής δημιουργεί ψυχολογικά προβλήματα αλλά και πρόβλημα παχυσαρκίας. Γιατί άραγε; 
Διότι ένας που στρέφετε στα βιομηχανοποιημένα φαγητά (έτοιμα φαστ φουντ, προ μαγειρεμένα, κατεψυγμένα, συσκευασμένα) δεν νοιώθει την χαρά και την απόλαυση της δημιουργίας του φαγητού που θα τον κρατήσει στην ζωή. 
Άρα δεν αγαπάει και δεν σέβεται, πρώτα απ΄όλα την ζωή του μετά την τροφή, μετά τον συνάνθρωπο, του διότι το καλό φαγητό θέλει και καλή παρέα για να  μοιραστεί, την φύση που παράγει το φαγητό.
Δηλαδή αφήνει την ζωή του να του την διαχειρίζονται κάποιοι τρίτοι. Η εύκολη λύση της παραίτησης και επακόλουθης εξαθλίωσης.
Και δυστυχώς από ένα έθνος καλοφαγάδων, μερακλήδων και φιλόξενων που ήμασταν κοντεύουμε να καταντήσουμε χοντροί, παραιτημένοι, χωρίς ενδιαφέρων για τίποτα και κανένα, μόνο η πάρτη μας να είναι καλά πόσα θα φάμε, πόσα θα αρπάξουμε και πως θα επιβληθούμε στον συνανθρωπό μας σε κάθε ευκαιρία. 
Και γι αυτό δεν φταίει ούτε η κρίση ούτε το ΔΝΤ ούτε κανένας πολιτικός.
Σαν κότες κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας για να αποφύγουμε να βελτιώσουμε τις συνθήκες διαβίωσής μας ρίχνοντας πάντα το φταίξιμο σε κάποιον άλλο, γιατί φοβούμαστε μην χάσουμε την πλαστική εφήμερη άνεσή μας. 
Και μια από τις ρίζες του κακού είναι και η διατροφή.


Τώρα που είπα κότες σας δίνω μια παραδοσιακή παρασκευή ζωμού κότας, μπορείτε να τον χρησιμοποιήσετε παντού, σε σούπες, σάλτσες, πιλάφια, κτλ



Για 1,5 λίτρο ζωμό θέλουμε
750 γρ κόκαλα κοτόπουλου ( αντί να ξεκοκαλίσετε ένα κοτόπουλο μπορείτε να αγοράσετε φτερούγες)
150 γρ από σέλερι καρότα κρεμμύδια, όλα χοντροκομμένα
μαϊντανό ρίγανη θυμάρι
2 σκελίδες σκόρδου
λίγους κόκκους πιπέρι
1,5 λίτρα νερό


εκτέλεση


Ζεματάμε τα κόκαλα σε νερό, για να μην μυρίζουν άσχημα. Την ενέργεια αυτή οι Γάλλοι την αποκαλούν μπλανσίρ, (μπλανσάρουμε ελληνιστή)
Τα ρίχνουμε όλα σε μια κατσαρόλα τα φέρνουμε σε σημείο βρασμού, χαμηλώνουμε την φωτιά στο πιο σιγανό και αφήνουμε να σιγοβράσει για 2 με 3 ώρες ξαφρίζοντας πολύ τακτικά, και συμπληρώνοντας νερό όποτε χρειάζεται.
Σουρώνουμε και τον χρησιμοποιούμε είτε αμέσως είτε τον φυλάμε στο ψυγείο για 3 μέρες είτε σε παγάκια για 1 μήνα