Ζύμη σφολιάτας (γρήγορη εκδοχή)

Απόγευμα σε ένα καφέ στο κέντρο της πόλης, εγώ και η φίλη μου καθόμαστε σε ένα τραπεζάκι και πίνουμε από μια δροσερή  μπύρα. Εμφανίζεται μια υπάλληλος του καταστήματος και μας παρακαλάει ευγενικά να καθίσουμε στις καρέκλες και να σηκωθούμε από το τραπεζάκι. 
Κάποιες κοπέλες μιλάγανε δυνατά και εύθυμα πάνω σε φλέγον θέματα της εποχής μας. Το σεξ. Χωρίς να το θέλω άκουσα την ιστορία μιας κοπελιάς που τα είχε με έναν παντρεμένο ο οποίος μάλλον την έφτυσε στο τέλος, η άλλη που έψαχνε άντρα. Γενικά ήταν μια συζήτηση ατέρμονη. 
Τα πάντα σχετίζονται όμως με το φαγητό, πως όμως μια αποτυχημένη σχέση ή ένας άκαρπος μαραθώνιος αναζήτησης ερωτικού συντρόφου σχετίζετε με το φαγητό; 


Δεν είναι μόνο οι γυναίκες που είναι σε φαύλο κύκλο είναι και οι άντρες. 
Το τι και πως τρώμε δείχνει τι άνθρωποι είμαστε και τι αναζητάμε. 
Το ότι η πλειοψηφία  του αστικού πληθυσμού τρέφεται με έτοιμο προμαγειρεμένο φαγητό χωρισμένο σε ατομικές μερίδες, δηλώνει την αναζήτηση 
της άνεσης (έτοιμο φαγητό, γρήγορα, τώρα πεινάω τώρα φάω), 
της σιγουριάς (αυτό το μαγαζί κάνει καλό φαγητό), 
του προκαθορισμένου μέλλοντος ( από αυτό το μαγαζί που παραγγέλνω τρώω καλά άρα και σήμερα θα φάω καλά),
της ασφάλειας (δεν θα πετάξω τα λεφτά μου).


Αλλά δημιουργεί και το αίσθημα της ατομικότητας (ξεχωριστές ατομικές μερίδες)
της μη δημιουργίας ( αφού το αγοράζω έτοιμο)
της μη ευχαρίστησης και της δημιουργίας αλλά και της συντροφικότητας ( πάντα όποιος μαγειρεύει θέλει να μοιραστεί το φαγητό του με κάποιον άλλο, έστω και για μια δεύτερη γνώμη)
την έλλειψη της χαράς ενός ολοκληρωμένου γεύματος όπως είναι με τα πρώτα πιάτα, τη σαλάτα, το κύριο γεύμα, τα φρούτα, το επιδόρπιο.




Ο μέσος αστός θέλει μόνο το κύριο γεύμα γρήγορα, πρόχειρα, φτιαγμένο από έναν άλλον άγνωστο, χωρίς να κοπιάσει χωρίς να μοιραστεί, σίγουρα, προ τετελεσμένα, ατομικά, εγωιστικά.  
Όπως ακριβώς και στο έρωτα,  θέλει τώρα να γαμηθεί και μετά λέει δε γαμιέται.


Ένα ολοκληρωμένο γεύμα είναι σαν ένα φλέρτ, στην αρχή έρχονται τα ορεκτικά, όσο πιο καλά και σωστά είναι φτιαγμένα, θα ανοίξουν την όρεξη και θα εξάψουν την φαντασία για το τι θα επακολουθήσει. 
Εδώ πρέπει να αναδείξει ο μάγειρας όλη την τέχνη του. Οι μερίδες πρέπει να σωστές, όχι πολύ λιπαρές και η επιλογή των υλικών προσεκτικά επιλεγμένα δεν πρέπει να χορτάσουμε αλλά πρέπει να μας ανοίξει η όρεξη. Ακριβώς όπως και στην αρχή μιας σχέσης, ανοίγει η όρεξη και κάνουμε όνειρα.


Η σαλάτα πρέπει να είναι δροσερή και να συμπληρώνει με την φρεσκάδα της το κύριο γεύμα.
Το κύριο πιάτο, κρατάει περισσότερη ώρα, όπως και μια μακροχρόνια συμβίωση. Αποτελείται από διάφορα υλικά, πχ το κρέας, ένα αμυλούχο υλικό και λαχανικά για γαρνιτούρα ίσως και κάποια σάλτσα. Πολλές φορές δεν μας αρέσουν όλα τα υλικά του κύριου πιάτου άλλα κομμάτια τα αφήνουμε στην άκρη, άλλα  τα φτύνουμε  κρυφά σε κάποια πετσέτα, όπως ακριβώς και σε μια μακροχρόνια σχέση, δεν είναι κάθε στιγμή ευχάριστη. Το θέμα είναι η τελική γεύση που μας έδωσε το φαγητό. Μια φέτα κολοκυθάκι αν δεν μας αρέσουν τα κολοκυθάκια δεν χαλάει την καλή εικόνα του φαγητού.




Μετά είναι τα φρούτα και το επιδόρπιο, το τέλος μιας ζωής μοιρασμένης τρώγοντας από κοινού το ίδιο φαγητό, αν έχεις φάει αργά απολαμβάνοντας την κάθε μπουκιά τότε το γλυκό θα έρθει σαν θείο αγκάλιασμα, ένα επισφράγισμα ενός βασιλικού γεύματος, και θα απολαύσεις την  σιέστα με την γλυκιά ανάμνηση.
Αν έχεις φάει λαίμαργα και άτσαλα τότε σιγά μην αντέξει το στομάχι για γλυκό, ένα πικρό εσπρέσο θα ζητήσεις για να χωνέψεις και ούτε θα κοιμηθείς και θα μείνεις και με την πίκρα, γκρινιάζοντας. Σαν κάτι γέρους που γκρινιάζουν όλη την ώρα. 


 Γρήγορη σφολιάτα για να μην αγοράζετε ετοιματζίδικα 




Υλικά 


Με ακρίβεια παρακαλώ






500γρ σκληρό αλεύρι
250ml κρύο νερό
75γρ βούτυρο , όχι μαργαρίνη τα έχουμε πει αυτά.
2 κουταλάκια αλάτι
άλλα 300γρ βούτυρο






εκτέλεση




Λιώνετε το βούτυρο των 75 και κάνετε ζύμη με το αλεύρι το νερό και το αλάτι.
Το βούτυρο  των 300 το αφήνετε σε θερμοκρασία δωματίου. 


Κάνετε την ζύμη μια μπάλα, της χαράζετε με ένα μαχαίρι ένα σταυρό αρκετά βαθιά αλλά όχι να φτάσετε στο τραπέζι.
Ανοίγετε με πλάστη το κάθε τέταρτο που έχει σχηματιστεί, το αποτέλεσμα θα πρέπει να είναι ένας σταυρός από λεπτό φύλλο.
Βάζετε στο κέντρο του σταυρού το βούτυρο των 300.
Διπλώνετε τις άκρες ώστε να αγκαλιάσουν το βούτυρο και με τον πλάστη φτιάχνετε ένα μακρόστενο φύλλο.
Τώρα διπλώνετε το μακρόστενο φύλλο στα τρία. Παίρνετε την μια άκρη και την διπλώνετε ώστε να περάσει λίγο το κέντρο του φύλλου.
Την άλλη την διπλώνετε από πάνω.
Βάζετε στο ψυγείο για μια ώρα.
Μετά βγάζετε τη ζύμη και με τον πλάστη την γυρίζεται ένα τέταρτο του ρολογιού ή 90 μοίρες και την ξανά ανοίγετε. Την ξανά διπλώνετε όπως πριν. Την ξανά βάζετε στο ψυγείο για μια ώρα. 
Επαναλαμβάνετε την διαδικασία 4 φορές.


Σούπερ τραγανή και αφράτη. Αξίζει έστω και μια φορά να φτιάξετε σπιτική σφολιάτα.

Χταποδόπιτα από την Κεφαλλονιά

Το σημερινό ποστ είναι λίγο καθυστερημένο, το είχα υποσχεθεί σε ένα φίλο μου λίγο νωρίτερα,αλλά μάλλον ακόμα και στις αναρτήσεις με περιμένει.
Λέω με περιμένει διότι συνήθως αργοπορώ στις συναντήσεις που κάνουμε,αλλά ξέρω ότι δεν μου κρατάει κακία.
Γι αυτό άλλωστε δεν είναι οι φίλοι; Μας αποδέχονται και τους αποδεχόμαστε με τα ελαττώματά, αυτά είναι ούτως ή άλλως είναι όλη η πλάκα. 


Τώρα που αναβάθμισα το πρόγραμμα σταθερής τηλεφωνίας και θα μπορώ να τον παίρνω τηλέφωνο στο σταθερό δωρεάν ίσως τον πάρω τηλέφωνο να του εξηγήσω την καθυστέρηση της ανάρτησης.
Το καλό με τους φίλους είναι ότι σε βοηθάνε να καταλαβαίνεις τα λάθη σου. 


Με βοήθησαν να καταλάβω ότι το να στέλνω μια ευχητήρια κάρτα στην αρχή του χρόνου με ευχές για όλο το χρόνο συμπεριλαμβανομένων  τα γενέθλια τους, τις ονομαστικές εορτές τους, τους επετείους καθώς και συγχαρητήρια για κάτι καλό που θα τους συνέβαινε μέσα στη χρονιά, είναι αν μη τι άλλο ενοχλητικό. 
Θα προτιμούσαν να τους επισκεπτόμουν ή έστω να τους παίρνω ένα τηλέφωνο σε κάθε περίσταση.




Με βοήθησαν να ξεπεράσω ένα σωρό προβλήματα που δημιουργήθηκαν κατά καιρούς, που αν  δεν θα είχα φίλους δεν θα είχα αυτά τα προβλήματα.




Αλλά το θέμα είναι με τις φίλες μου, δεν μπορώ να καταλάβω τι θέλουν, τι τους ευχαριστεί.
Εντάξει με εμάς τους άντρες τα πράγματα είναι διαφορετικά, λίγη κρύα μπύρα, λίγα πατατάκια, λίγο champions league και καθόμαστε σαν λοβοτομημένοι για το υπόλοιπο δίωρο μπροστά από την τηλεόραση.
Πολλές φορές η φίλη μου, αλλάζει το κανάλι για να δει τον Παπακαλιάτη
και δεν παίρνω χαμπάρι. Άραγε γιατί τα άλλα ζευγάρια τσακώνονται γι αυτό το θέμα;
 Περίεργο πράγμα ο έρωτας, δύο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι με τελείως άλλα ενδιαφέροντα, με άλλο τρόπο σκέψης και αντίληψης αποφασίζουν να ζήσουν τις ζωές τους από κοινού. Παράλογο δεν ακούγετε; Και όμως λειτουργεί μια χαρά, βέβαια υπάρχουν μερικά προβλήματα αλλά γι αυτό το λόγο εφευρέθηκε το επάγγελμα του σύμβουλου γάμου, του ψυχολόγου, των τηλεπαρουσιαστών εκπομπών τύπου κους-κους και παρατράγουδα. 
Μην ξεχνάμε τα άλλα επαγγέλματα των εμπόρων ειδών γάμων που πουλάνε όλα αυτά τα γαμο-αξεσουάρ και το επάγγελμα του παπά που θα ευλογήσει την συνύπαρξη των δύο αντιφάσεων και το επάγγελμα του δικηγόρου που θα διαχωρίσει τις δύο αντιφάσεις μαζί με τα περιουσιακά τους στοιχεία, με το αζημίωτο.
 Πλάκα έχει τελικά το πόσοι κονομάνε,  επειδή δύο άνθρωποι θέλουν να ερωτοτροπούν.   




Χταποδόπιτα για τον φίλο μου τον ποιητή 




Υλικά


1 χταπόδι περίπου 1 με 1/2 κιλό
3 ντομάτες περασμένες στον τρίφτη
3/4 της κούπας ρύζι τύπου καρολίνα
αλάτι πιπέρι ματζουράνα θυμάρι
1 κόυπα λάδι
1 κούπα ζουμί από το χταπόδι
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο 
3-4 σκελίδες σκόρδο


Για το φύλλο 




400 γρ αλεύρι
1 κούπα λάδι 
1 κούπα κρασί
αλάτι




Βράζουμε το χταπόδι, δηλαδή το πλένουμε και το βάζουμε σε μια κατσαρόλα με κρύο νερό και ένα φελό από  μπουκάλι κρασί. Το βράζουμε μέχρι να μαλακώσει.
Το κόβουμε σε μικρά κομμάτια και το ανακατεύουμε με τα υπόλοιπα υλικά.


Φτιάχνουμε τη ζύμη, χωρίζουμε σε δύο μπάλες και ανοίγουμε δύο φύλλα.
Στρώνουμε το ένα φύλλο στην λαδωμένη βάση ενός ταψιού, βάζουμε τη γέμιση και καλύπτουμε με το άλλο φύλλο.


Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο 200 βαθμούς για περίπου 1 ώρα.
Αφήνουμε να κρυώσει πρίν την κόψουμε.


Μην το παρακάνετε με το ρύζι, δεν θέλει ούτε πολύ ούτε λίγο.
Μια κλασική κεφαλονίτικη συνταγή αρχοντική και ντελικάτη κερδίζει τις εντυπώσεις.




 

Quiche Lorraine ή αλλιώς κις λορέν

Ο έρωτας περνάει από το στομάχι και από το στομάχι γενικά περνάνε διάφορα,  άλλα καλά και άλλα άσχημα. Συνήθως οι αχώνευτοι τύποι κάθονται στο στομάχι και δεν χωνεύονται με τίποτα. Το άγχος χτυπάει πρώτα στο στομάχι και ο κεραυνοβόλος έρωτας κάνει το στομάχι να συσπάτε.




Ολόκληρη η χριστιανική θρησκεία στηρίζεται στην τέρψη του στομαχιού, ανάλογα με το τι θα ρίξεις στο στομάχι σου θα εξαρτηθεί για το αν θα πας στην κόλαση ή τον παράδεισο. 
Το διάγραμμα των εδεσμάτων πρέπει να τηρείτε με ευλάβεια και αυστηρότητα, οπότε κάθε Χριστούγεννα ανήμερα το τραπέζι του καλού χριστιανού θα πρέπει να γεμίζει με χοιρινά, γαλοπούλες, λουκάνικα, κουραμπιέδες, μελομακάρονα, δίπλες και άλλα χορταστικά εδέσματα. Στις νηστείες το άγιο στομάχι του πιστού θεοσεβούμενου χριστιανού θα πρέπει να γεμίζει με χόρτα, ψάρια, θαλασσινά, λαχανικά, τουρσιά. Το δε Πάσχα το φαγητό παίρνει και συμβολικό χαρακτήρα πχ τα 12 κόκκινα αυγά συμβολίζουν τους 12 αποστόλους, ο οβελίας ( που σιγοψήνεται και κάνει κόκκινη κρατσανιστή πετσούλα, πού γίνετε το μήλο της έριδος μεταξύ των ταπεινών χριστιανών ) συμβολίζει την θυσία του θεανθρώπου προς τους ανθρώπους.






Και εκεί θέλω να καταλήξω, η ευλαβική (λέμε τώρα) νηστεία και τήρηση της ευχαρίστησης της κοιλιακής χώρας απέχει έτη φωτός από αυτά που υποτίθεται ότι δίδαξε ο χριστός, το αγαπάτε αλλήλους είναι απλά ένα σύνθημα που περνάει στα ψιλά ιδίως όταν ο καλός χριστιανός βρεθεί απέναντι από έναν σκουρόχρωμο αλλόθρησκο μετανάστη. 
Διότι καλές είναι οι αγάπες ο αλληλοσεβασμός, η βοήθεια προς αυτούς που την έχουν ανάγκη, αλλά οι μετανάστες, οι πόρνες, τα πρεζάκια, οι αναρχικοί, οι κομμουνιστές, οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες, οι χοντροί, οι αλλόθρησκοι, οι καραφλοί, οι μαλλιάδες, οι γιεγιέδες, οι ανάπηροι, οι αντιρρησίες στράτευσης, οι ειρηνιστές, οι ζητιάνοι, οι τσιγγάνοι, οι γειτονικοί λαοί, οι χίπιδες, οι κουλτουριάρηδες, οι μαλθακοί, οι ρομαντικοί, οι άθεοι, οι αιώνιοι φοιτητές, και τα σκυλιά ράτσας yorkshire terrier θα πρέπει να εξοστρακιστούν δια παντός από τον πλανήτη γη, για να μην μολύνουν με την παρουσία τους  τη θεία αυτή διαδικασία ανύψωσης του ανθρώπου προς τους ουρανούς. Το άγιο εδεσματολόγιο.
Στα τσακίδια ο σεβασμός, η αγάπη, η αλληλεγγύη, η αλληλοβοήθεια, η κοινοκτημοσύνη. Εδώ μιλάμε για σοβαρότερα πράγματα, τι θα φάμε, γενικώς.






Και μιας που ξεκίνησα μιλώντας για έρωτα και φαγητό, θα προτείνω ένα φαγητό που αν το φάτε σε περίοδο νηστείας θα σας στείλει στα καζάνια της κόλασης και χίλιοι μύριοι διάβολοι θα σας κεντρίζουν τον ποπό με τσουγκράνες. Αλλά αν το φάτε παρέα με τον άνθρωπο που διαλέξατε ή θέλετε να διαλέξετε για συνοδοιπόρο στη ζωή τότε θα εκτοξευτείτε στην παραδεισένια αγκαλιά της αμαρτίας. 




Κις λορέν 




Θα χρειαστούμε ζύμη μπριζέ (σας την έχω δώσει)
140γρ πανσέτα χοιρινή (αν βρήτε καπνιστή ακόμα καλύτερα, αν δεν θέλετε πολλά λίπη βάλτε σύγκλινο)
1 αυγό
3 κρόκους αυγών
300ml κρέμα γάλακτος
μοσχοκάρυδο (λίγο)
140γρ γραβιέρα ( η συνταγή λέει για ελβετική γραβιέρα, αλλά μια ελληνική γλυκιά γραβιέρα πχ Νάξου είναι μια χαρά, και το ριγκάτο είναι επίσης καλό)
αλάτι πιπέρι




εκτέλεση








Ανοίγουμε την ζύμη, την απλώνουμε σε ένα ταψί για τάρτες, την καλύπτουμε με λαδόκολλα και την γεμίζουμε μέχρι πάνω με φασόλια ή με ρύζι.
Την ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο 200 βαθμούς για 15 λεπτά. Βγάζουμε την λαδόκολλα με τα φασόλια και ψήνουμε για άλλα 5 λεπτά. Την βγάζουμε και την αφήνουμε να κρυώσει.




Γέμιση
Βράζουμε το κρέας σε νερό για 20 λεπτά, το στραγγίζουμε και το κόβουμε σε μικρά κυβάκια. 
Σε ένα μπολ χτυπάμε τα αυγά την κρέμα το αλατοπίπερο και το μοσχοκάρυδο.
Στην βάση της τάρτας απλώνουμε τα κυβάκια του κρέατος, μετά το τυρί τριμμένο και μετά περιχύνουμε με το αυγοκρεμομείγμα. Μέχρι το χείλος της τάρτας, αν περισσέψει δεν πειράζει.
Ψήνουμε στους 200 βαθμούς για 15-20 λεπτά.




Είναι  γαλλική κλασσική τάρτα, με πολλά λιπαρά αλλά απίστευτης νοστιμιάς. Γενικά εγώ  αποφεύγω να την φτιάχνω συχνά λόγω των υψηλών λιπαρών. 
Για ειδικές περιστάσεις όμως αξίζει τον κόπο.






   

Ζύμη Μπριζέ

 Με τα πόδια απλωμένα πάνω σε ένα άδειο καφάσι μπύρας, το σώμα να έχει παραπέσει σε μία καρέκλα, το πλαστικό ποτήρι με το φραπέ να βρίσκετε δίπλα του και τα μισόκλειστα, από την νύστα-τεμπελιάς, μάτια του κοιτάζουν το απέναντι ψιλικατζίδικο. Εικόνα βγαλμένη από την ταινία ''Ακαδημία Πλάτωνος'' αλλά πόσο λίγο απέχει από την πραγματικότητα, το μοτο των αμερικάνων ήταν το ''take the money and run'' εμείς το παραφράσαμε το φέραμε στα μέτρα μας και το κάναμε ''take the money and sleep''. Να αρπάξουμε να μην κάνουμε τίποτα και να γίνουμε κάποιοι, να βάλουμε ''τρικλοποδιές'' σε όσους προσπαθούν να βελτιώσουν τον εαυτό τους και πάνε να χαλάσουν την πιάτσα. 

Χωρίς να υπάρχει παιδεία και το αίσθημα του σεβασμού απέναντι στον συνάνθρωπο, ο έλληνας έχει απαίτηση να του δείχνουν σεβασμό, ποιος θα του δείξει όμως σεβασμό αφού κανένας δεν έχει μάθει να σέβεται το οτιδήποτε.

 Και δεν μιλάω για τον πληθυντικό ευγενείας που χρησιμοποιούν οι γιάπιδες και αυτή την εκνευριστική έκφραση '' Τι κάνουμε;'' αντί για το ''καλήμερα ή καλησπέρα''. ''Τι κάνουμε;''  μαζί τίποτα και ούτε πρόκειται. 

Νομίζουν οτι ένας λόγος στον πληθυντικό εκφράζει ευγένεια και σεβασμό απέναντι στον συνομιλητή τους. 

Η πραγματικότητα είναι ότι ένας τέτοιος ''γιάπικος'' πληθυντικός λόγος  

δηλώνει αποστασιοποίηση και υπεροψία.

Όταν κάποιος είναι ευγενικός δεν είναι αποστασιοποιημένος από τον συνομιλητή του και όταν σέβεσαι τον συνάνθρωπό σου δεν του μιλάς με υπεροπτικό ύφος. Όταν του λες ''ευχαριστώ'' πάει να πει οτι εκτιμάς κάτι που έκανε για σένα και του έχεις ευγνωμοσύνη, και δεν σημαίνει το ''γιάπικο'' ''ευχαριστώ'' που μεταφράζεται σε: εντάξει, έκανες την δουλεία μου, τώρα αει γαμήσου χάσου από τα μάτια μου άθλιε.

Γουστάρουν να δείχνουν την ανωτερότητά τους διεκδικώντας τα ''δικαιώματά'' τους, στην πραγματικότητα θέλουν να βλέπουν να καταπατούνται τα δικαιώματα των άλλων κοινωνικών, πολιτιστικών,εργασιακών ομάδων.

Σύσσωμος ο ιδιωτικός εργασιακός τομέας χάρηκε χαιρέκακα όταν η κυβέρνηση ανήγγειλε τα νέα μέτρα λιτότητας κατά των δημοσίων υπαλλήλων, μήπως δεν τους αγγίζουν τα μέτρα λιτότητας; Απλά η υπεροψία δεν αφήνει χώρο στην αλληλεγγύη και αυτό το γνωρίζουν καλά όσων είναι στην κυβέρνηση και στρέφουν μέσα από τα ΜΜΕ την μια κοινωνική ομάδα εναντίων μιας άλλης. Έτσι έχουμε μια συνεχείς διαμάχη μεταξύ ιδιωτικών υπαλλήλων-δημοσίων υπαλλήλων, καπνιστές-αντικαπνιστές, έμποροι-καταναλωτές  κτλ κτλ. 

Να το θυμηθείτε ότι αφού σταθεροποιηθεί ο αντικαπνιστικός νόμος, το κράτος θα κάνει εκστρατεία και κατά των χοντρών. Δεν θα μου φανεί καθόλου παράξενο να κινηθεί απειλητικά στα δικαιώματα των συνανθρώπων μας που έχουν παραπανίσια  κιλά. 

Βέβαια δεν θα το παρουσιάσει έτσι, αλλά θα αναφέρει τα ευεργετικά αποτελέσματα του να διατηρεί κανείς το σωστό βάρος και πόσο επιβαρύνεται ένας αδύνατος πληρώνοντας φόρους για να καλύπτει τα νοσήλια των προβλημάτων υγείας των υπέρβαρων

Πατ μπριζέ

Βουτυρένια, τραγανή, κολάσιμη, άκρως παχυντική ζύμη από την Γαλλία με αγάπη.

125γρ βούτυρο (Είπαμε όχι  μαργαρίνη)

250γρ αλεύρι 

1 κρόκο αυγού

ίσως λίγο νερό (μια κουταλιά της σούπας)

αλάτι

κόβουμε το βούτυρο σε κυβάκια, κάνουμε γούβα στο αλεύρι και ρίχνουμε το αλάτι το αυγό και το βούτυρο.

Τα ανακατεύουμε με τα δάχτυλά μας. Θα γίνει σαν ψίχουλα, ρίχνουμε λίγο νερό και ζυμώνουμε πολύ καλά για να πάρουμε μια λεία ζύμη.

Πανεύκολη ζύμη, αύριο θα σας πω τι κάνουμε με αυτή τη ζύμη ή μάλλον πως αποκτούν οι Γάλλοι τα παραπανίσια κιλά και είναι πολύ ευχαριστημένοι.