Κέικ με μέλι από την Κεφαλλονιά γιατί η ζωή θέλει γλύκα. Και άλλη μια δόση οικολογικής ανησυχίας

Οικολογία σου λένε μετά, πρόσεχε το περιβάλλον, οι εταιρείες έχουν μπει για τα καλά στο παιχνίδι κατασκευής ενοχών. Κάνουν τον καταναλωτή να αισθάνεται ενοχές επειδή τα εργοστάσια μολύνουν ασύστολα τον πλανήτη, δεν πάω μακριά, μέχρι τον Ασωπό πάω και έρχομαι πάλι πίσω ξεροσταλιασμένος. 
 Ενοχές διότι ο καταναλωτής οφείλει να αγοράσει αυτοκίνητα με μειωμένους ρύπους από την αντίστοιχη εταιρεία που έχει δώσει ένα σκασμό λεφτά για να διαφημίσει τα νέα της προϊόντα. Ένα σημαντικό βήμα για την διάσωση της γης. Και εγώ ο ανόητος, νόμιζα οτι η γη είχε γίνει σκατά  από την επεξεργασία του πετρελαίου και τα παράγωγά του, άντληση,διύλιση, καύση, πλαστικά. Σπασμένες πλατφόρμες που σπέρνουν τον θάνατο σε ολόκληρες χώρες, βλέπε κόλπο του Μεξικού.
  Αλλά ο καταναλωτής φταίει για την ρύπανση του περιβάλλοντος για την επιλογή του να μην αγοράζει καθαρότερα καύσιμα.


  Όταν ήμουνα μικρός είχα μια συνήθεια να πίνω αναψυκτικά από γυάλινα μπουκάλια, έπειτα από λίγα χρόνια άρχισαν να εμφανίζονται τα πλαστικά (παράγωγα του πετρελαίου.)
Τα γυάλινα μπουκάλια τα επέστρεφα στον μπακάλη και αυτός μου έδινε ένα μικρό αντίτιμο το οποίο εγώ του το ξαναεπέστρεφα για να μου δώσει τσίχλες. Γίνεται και σήμερα αυτή η δοσοληψία αλλά όχι με όλα τα γυάλινα μπουκάλια. Αυτή είναι η έννοια της ανακύκλωσης. 


Έχω ένα υλικό-δεν θέλω να ξοδέψω χρήματα ή ενέργεια για να παράγω άλλο-  σου το πουλάω μαζί με το αγαθό που θες, αν θες το κρατάς αφού το έχεις πληρώσει, αν θέλεις μου το ξαναεπιστρέφεις για να το πλύνω και να το ξαναγεμίσω και σου επιστρέφω την αξία του υλικού συσκευασίας.  


Έτσι με αυτόν τον τρόπο όλοι είναι ευχαριστημένοι. 
Η εταιρεία που μειώνει το κόστος των νέων συσκευασιών. 
Ο καταναλωτής που αγοράζει ένα προϊόν σε καλή τιμή και που του επιστρέφεται ένα μέρος των χρημάτων του.
Ο πλανήτης αφού η επαναχρησιμοποίηση της συσκευασίας μειώνει τον όγκο των σκουπιδιών, ό όγκος κατανάλωσης ενέργειας για την παραγωγή νέων συσκευασιών μειώνεται, η αφαίμαξη των φυσικών πόρων μειώνεται και η ενέργεια που καταναλώνεται για την μεταφορά αυτών των νέων συσκευασιών μένει σε χαμηλά επίπεδα.




Τι συμβαίνει όμως  στις μέρες μας; Τα περισσότερα μπουκάλια δεν επιστρέφονται και για να το γενικεύσω, ο μεγαλύτερος όγκος των συσκευασιών από τα υλικά που καταναλώνουμε δεν επιστρέφονται για την επαναχρησιμοποίηση τους. Αλλά ο καταναλωτής είναι αυτός που πρέπει να έχει οικολογική συνείδηση. 


Δηλαδή για να το μεταφράσω σε ενέργειες. 
Ο καταναλωτής αγοράζει ένα μπουκαλάκι πορτοκαλάδα. Πίνει την πορτοκαλάδα και θέλει να επιστρέψει το μπουκάλι για να φάει και μια τσίχλα. Ο μπακάλης του λέει οτι η φιάλη δεν επιστρέφετε και ο καταναλωτής πετάει το μπουκάλι στον κάδο των σκουπιδιών και μένει χωρίς τσίχλα. 
Μέγα λάθος!!! αμαρτία!!!!! στον κοινό κάδο????? να τον στήσουμε στο Σύνταγμα να τον πετροβολήσουμε!!!! δεν έχει οικολογική συνείδηση!!!!
  
Το μπουκάλι για να γίνει χρειάζεται πρώτη ύλη. Και φυσικά αυτή προέρχεται από την γη. Όσο μεγαλύτερη ποσότητα μπουκαλιών τόσο μεγαλύτερη επιφάνεια γης απαλλοτριώνεται. Οικολογικό έγκλημα? όχι φυσικά τι λέτε.
Μετά η πρώτη ύλη επεξεργάζεται σε εργοστάσια, που όλοι ξέρουμε ότι το εργοστάσιο δεν καίει ενέργεια όσο η λάμπα από το πορτατίφ που έχουμε σπίτια μας. Στα οποία πρέπει να βάζουμε από τους νέους λαμπτήρες τους ακριβούς για να κάνουμε οικονομία και να προστατεύσουμε τον πλανήτη.
Το εργοστάσιο παράγει λήμματα όχι πολλά μερικούς τόννους. Αυτά δεν έχω ιδέα που καταλήγουν. Η καλή μας γη όλους μας χωράει.
Μετά η συσκευασία βάφεται συνήθως μέσα στην ίδια μονάδα αλλά μερικές φορές μπορεί να το αναλάβει κάποια άλλη εργοστασιακή μονάδα. Άρα έχουμε και ρύπους από την μεταφορά των κάμποσων τόννων μπουκαλιών, και σπατάλη ενέργειας. Εγώ πάντως έχω βάλει λάμπα εξοικονόμησης ενέργειας στο πορτατίφ μου.
Μετά το βάψιμο πρέπει να πλυθεί η συσκευασία και να αποστειρωθεί. Απ ότι ξέρω γίνεται με ατμό. Και ενέργεια και νερό. 
Τέλος η φιάλη γεμίζεται και μεταφέρεται στο καταναλωτικό κοινό. 


Τώρα θα μου πείτε ότι μπορούμε να ρίξουμε το μπουκάλι τον μπλε κάδο και να το ανακυκλώσουμε. 
Μόνο που έτσι τους χαρίζουμε την πρώτη ύλη, δεν χρειάζεται να σκάβουν και πολύ. Άλλα μπαίνει άλλος ένας ενεργοβόρος κρίκος. Αυτός της μεταφοράς των ανακυκλώσιμων υλικών, της επεξεργασίας και διαχωρισμού, την τελική επεξεργασία. Και φυσικά της μεταφοράς με όλους τους ρύπους των πετρελαιοκινητήρων. 


Αλλά τις τύψεις για την καταστροφή του περιβάλλοντος πρέπει να την έχει ο πολίτης. Η μάζα. Να έχουν τύψεις και που αναπνέουν και εκπέμπουν διοξείδιο του άνθρακα. Πρέπει να αγοράζουν προϊόντα από εταιρείες που διαφημίζουν την πράσινη ανάπτυξη. Να χαρίζουν τις συσκευασίες τους στις εταιρείες ανακύκλωσης για να τις ξαναγοράσουν και να έχουν την ιδέα ότι σώζουν το περιβάλλον.


Να δείτε που σε λίγα χρόνια θα καταργηθούν οι θρησκείες διότι δεν θα μπορούν να εμφυτεύουν άλλο ενοχές στους ανθρώπους και θα αναλάβουν δράση οι οικολογικές οργανώσεις. 




Άσχετο αλλά πήρε το μάτι μου μια πολύ καλή δραστηριότητα των Atenistas που έβαψαν μια στοά. Την ''καθάρισαν'' από τα γκράφιτι και την έβαψαν σε ένα πρασινολαχανί χρώμα. Σαν το χρώμα από την στολή του χειρούργου.  Θα ήθελα να μάθω που έγινε αυτό το χαπενινγκ για να περάσω τον άλλο μήνα να θαυμάσω τα νέα γκράφιτι. Τα γκράφιτι είτε το θέλουμε είτε όχι βάζουν χρώμα και ερωτήματα αλλά και χιούμορ στην ζωή μας χωρίς να φαίνεται ο δημιουργός . Αρκετά φάγαμε  όλα αυτά τα αποστειρωμένα δήθεν πράματα.   

 Κεικ με μέλι (απλά απίθανο)






3 φλυτζάνια αλεύρι
1 φλιτζάνι βούτυρο 
μισό φλιτζάνι μέλι
μισό φλιτζάνι ζάχαρη
3 αυγά 
1 κουταλάκι σόδα
1 σφηνάκι κονιάκ




Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το μέλι το βούτυρο και την ζάχαρη, να βράσουν και να ομογενοποιηθούν. Αφήνουμε το μείγμα να κρυώσει. Ρίχνουμε (μέσα στο μείγμα) τα αυγά χτυπημένα. Ανακατεύουμε. Ρίχνουμε το αλεύρι το κονιάκ και την σόδα. Ανακατεύουμε και ψήνουμε στους 200 βαθμούς για μια ώρα.




Υ.Γ. Μετά από τόσο καιρό απουσίας σας παρουσιάζω ένα κεικ τεμπέλικο? είμαι απαράδεκτος.











  


     

ζωή προγραμματισμένη

απλά έχω φάει κόλλημα..... κάτι πρέπει να τρώω και εγώ που και που

Από το jungle-report.blogspot.com '' Ανεργία και Κρίση: με τον Richard D. Wolff '' Και τα κάναμε σαλάτα

Όσοι διαβάζετε το blog μου τόσο καιρό, θα έχετε διαπιστώσει ότι η τέρψη του ουρανίσκου μου δεν είναι το μόνο που με απασχολεί. 
Αυτή η ανάρτηση είναι μια αναδημοσίευση από το blog  
jungle-report.blogspot.com

Τα όσα αναφέρει ο Ρίτσαρντ Γουόλφ στο παραπάνω βίντεο, όπως και στο προηγούμενο που είχαμε ανεβάσει, ασφαλώς έχουν άμεση σχέση με τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα και σαφώς είναι επιπόλαιο να πούμε πως αυτή η κρίση αφορά μόνο εμάς τους Έλληνες πολίτες, είναι παγκόσμια και μας αφορά όλους μαζί, γιατί η κρίση του ενός είναι και η κρίση του άλλου που έρχεται από μια σειρά ντόμινο οικονομικών καταρρεύσεων. Για την αντιμετώπιση της κρίσης, η λύση που προκρίνεται σχεδόν πάντα είναι να θεραπευτεί το κραχ του δανεισμού με νέο δανεισμό, που αν δεν πετύχει θα καλυφθεί εκ νέου με άλλο δανεισμό και πάει λέγοντας, μια αληθινά τόσο προφανής ιδέα που αποκαλύπτει τη γύμνια του καπιταλιστικού μοντέλου. Ο καπιταλισμός βέβαια περιέχει πολλά διαφορετικά μοντέλα, από τον σχεδόν σοσιαλιστικής υφής κεϋνσιανισμό μέχρι τον απάνθρωπο φιλελευθερισμό του Φρίντμαν, αλλά η ουσία είναι πως κανένα από αυτά δεν φέρνει την απόλυτη λύση ενώ η αντίπαλη μαρξιστική θεωρία ουσιαστικά δεν έχει εφαρμοστεί στην πράξη.

Προχτές η ελληνική κυβέρνηση ένιωσε ανακούφιση, σχεδόν πανηγύρισε, για την επιμήκυνση του χρέους μετά από την τελευταία Σύνοδο Κορυφής. Μόνο που η αλήθεια είναι διαφορετική, μας την επισημαίνει ο Greek Rider:

1) Χωρίς τη Βοήθεια των φίλων και συμμάχων μας πριν τη Σύνοδο Κορυφής

110 δις ευρώ (μέσο υπόλοιπο περίπου 60 δις) επί 5,2% επί 3 χρόνια μας κάνει

Συνολική Επιβάρυνση = 9,4 δις ευρώ σε τόκους.

2) Με τη Βοήθεια των φίλων και συμμάχων μας μετά τη Σύνοδο Κορυφής

110 δις ευρώ (μέσο υπόλοιπο περίπου 60 δις) επί 4,2% επί 7,5 χρόνια μας κάνει

Συνολική Επιβάρυνση = 19,4 δις ευρώ σε τόκους.

3) Αν δεν υπογράφαμε το μνημόνιο

110 δις ευρώ (μέσο υπόλοιπο περίπου 60 δις) επί 10% market επιτόκιο επί 3 χρόνια μας κάνει

Συνολική Επιβάρυνση = 18,15 δις ευρώ σε τόκους.

Συμπέρασμα

Αν δεν ζητούσαμε βοήθεια από το ΔΝΤ αλλά δανειζόμασταν κατευθείαν από τις αγορές θα μας έμενε και 1 δις ευρώ στην τσέπη! Άρα κάποιοι σύμβουλοι του Παπανδρέου μάλλον πρέπει να απολυθούν.

Είναι εκπληκτικό πως λύνει την κρίση ο πρώην μαθητής του Ρίτσαρντ Γουόλφ. Απλά αυξάνοντας τους τόκους που έχουμε να ξεπληρώσουμε επιμηκύνοντας τη διάρκεια αποπληρωμής του δανείου! Και να πανηγυρίζει το Χρηματιστήριο Αθηνών την επομένη της συμφωνίας!

Η εξάρτηση της δημόσιας περιουσίας με τα Χρηματιστήρια είναι φυσικά στενά πλεγμένη. Τα ασφαλιστικά ταμεία πχ είναι όμηροι του Χρηματιστηρίου Αθηνών καθώς μια άλλη κατάρρευσή του μετά από κείνη του 1999 θα τα παρασύρει στην άβυσσο της χρεωκοπίας με όλες τις βαριές συνέπειες στο σύστημα υγείας και ασφάλισης. Η έκρηξη της χρηματιστηριακής φούσκας επί πρωθυπουργίας Σημίτη άφησε βαθιά σημάδια αλλά ο λώρος της δημόσιας περιουσίας με τα κερδοσκοπικά παιχνίδια δεν έχει κοπεί ποτέ. Το κόστος της υγείας είναι δε τόσο βαρύ αλλά κανείς δεν έχει τη βούληση να φορολογήσει τα κέρδη των χρηματιστών που διαχειρίζονται το χρήμα των κρατικών ασφαλιστικών ιδρυμάτων. Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα από τα ΝΕΑ στις 13/03/1999 για τον τρόπο που διαχειρίζονται το χρήμα των ασφαλισμένων: «Η άνοδος των τιμών των μετοχών έχει δημιουργήσει νέες "άσπρες τρύπες" στα ασφαλιστικά ταμεία. Όσα από αυτά έχουν επενδύσει στην οδό Σοφοκλέους, βλέπουν μέρα με τη μέρα την περιουσία τους να μεγαλώνει και... παρακαλούν τον Δείκτη να μείνει σκαρφαλωμένος, τουλάχιστον μέχρι να ανοίξει η συζήτηση για τα μέτρα που αφορούν το ασφαλιστικό» ενώ μετά το κραχ του 1999 το ΒΗΜΑ σημειώνει στις 7/10/2001: «Προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι η διαχείριση των διαθεσίμων των ταμείων θα γίνεται με επενδυτικά και μόνο κριτήρια και κατά τρόπο αδιάβλητο, οι διοικήσεις των ταμείων μέσω συγκεκριμένης διαδικασίας θα αναθέτουν το έργο της διαχείρισης σε τραπεζικούς οργανισμούς.[!] Επίσης θα αυξηθεί και το ποσοστό των κεφαλαίων που θα μπορούν τα ασφαλιστικά ταμεία να τοποθετούν σε χρηματιστηριακές επενδύσεις». Μετά την κατάρρευση του 1999 τα χρήματα ποτέ δεν επιστράφηκαν, τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν μόνιμα ζημιές, οι υπεύθυνοι δεν λογοδότησαν στη δικαιοσύνη και το μεγαλύτερο μέρος του χρήματος των μικροαποταμιευτών εξανεμίστηκε δια παντός. Και εννοείται πως ουδέποτε συζητήθηκε σοβαρά το θέμα της φορολόγησης των χρηματιστηριακών κερδών.

Όπως διαπιστώνει ο Ρίτσαρντ Γουόλφ, η σημερινή κρίση δεν είναι απλώς χρηματοπιστωτική· είναι μία συστημική κρίση, η οποία έχει τις ρίζες στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Έτσι, όταν ο καπιταλισμός αποτυγχάνει ρίχνει το φταίξιμο όχι σε αυτούς που αποτελούν την ηγεσία αλλά σε αυτούς που υποχρέωσε να τον αποδεχτούν. Για να διαφυλάξει τα τεράστια υπερκέρδη του αναζητά τρόπους να κερδίζουν όσο γίνεται λιγότερα οι πολίτες. Φαίνεται εκ πρώτης όψεως εξωφρενική η ιδέα γιατί, θεωρητικά, άμα μειωθεί η ζήτηση θα πέσει και η παραγωγή. Αυτό δεν ισχύει πάντοτε γιατί την οικονομική εξουσία δεν την ενδιαφέρει η κοινωνική ευημερία (αλλιώς θα ήταν... σοσιαλιστές) αλλά η ευημερία της ολιγαρχίας σε βάρος της λαϊκής μάζας. Για να το καταλάβουμε με ένα παράδειγμα, πρόσφατα η ελληνική κυβέρνηση έδωσε χαριστικές διευκολύνσεις για την ανέγερση οικοδομικών συγκροτημάτων τύπου The Mall, τα οποία τώρα καλύπτονται πίσω από το νεοπαγή όρο “θεματικά malls”, απαλλάσσοντας τους επιχειρηματίες από το λαβύρινθο της γραφειοκρατίας. Όμως αυτή η ελάφρυνση δεν αφορά την μικροεπιχειρηματικότητα! Με αποτέλεσμα οι έμποροι να στραγγίζονται ακόμα περισσότερο και να οδηγηθούν στο κλείσιμο των επιχειρήσεών τους. Με αυτό τον τρόπο δημιουργούν μια ολοένα μικρότερη αγορά ανταγωνιστών με αποτέλεσμα το χρήμα να διοχετεύεται σε λίγους επιχειρηματίες, αυτοί που ζήτησαν ουσιαστικά λιγότερη γραφειοκρατία και άρα θα αποκτήσουν περισσότερη ευελιξία στην ανάπτυξη των επιχειρηματικών σχεδίων τους δημιουργώντας ολιγοπώλια. Έτσι, οι μαζικές απολύσεις από τις πολυάριθμες μικρές επιχειρήσεις και βιοτεχνίες μπορεί να δημιουργούν στρατιές ανέργων εν τούτοις η συρρίκνωση της αγοράς δεν θα βλάψει τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα διότι θα αρπάξουν το μεγαλύτερο μέρος της πίτας. Τα καταστήματα θα συγκεντρωθούν σε αυτά τα “θεματικά malls” και τα προϊόντα θα προέρχονται από λιγότερους όσο και επιλεγμένους παραγωγούς και αντιπροσώπους, είτε εντός είτε εκτός της χώρας.

Ο Γουόλφ κάνει μια σημαντική παρατήρηση. Πως το κόστος της ανεργίας το πληρώνει το κράτος όταν κάνουν τις απολύσεις οι επιχειρηματίες. Και έτσι οι επιχειρηματίες δεν πληρώνουν γι αυτό το κόστος. Κοστίζει, όπως διαπιστώνει, λιγότερο σε μια κοινωνία η διατήρηση των θέσεων εργασίας από τις ζημιές της ανεργίας. Εδώ αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε που αποσκοπούν τα σχέδια “εξυγίανσης” προβληματικών οικονομιών σαν της Ελλάδας, με τις περικοπές θέσεων εργασιών ακόμα και από τις δημόσιες υπηρεσίες. Μετακυλούν το κόστος της ανεργίας στις ακριβές φορολογήσεις για να ξεπληρωθούν τα τοκοχρεωλύσια περασμένων δεκαετιών από τα νέα δάνεια, γιατί το πραγματικό χρέος της χώρας είναι περισσότερο οι τόκοι στους τραπεζίτες κι όχι η κρατική κακοδιαχείριση που με θαραλλέα πολιτική βούληση μπορεί να αντιμετωπιστεί. Η εγχώρια παραγωγή είναι πλέον το τελευταίο που ενδιαφέρει την ξένη και εγχώρια μεγαλοεπένδυση καθώς η ανάδυση των ασιατικών οικονομιών δημιουργεί φτηνότερα προϊόντα από φτηνότερα εργατικά χέρια. Απλό και αποτελεσματικό σχέδιο, γιατί αυτό είναι το κέρδος του τραπεζίτη και του επιχειρηματία που δανείζουν το κράτος για να τα πάρει πίσω με άλλους τρόπους. Όπως κι ένας άλλος τρόπος είναι η συζήτηση, ή μάλλον το παζάρι που άναψε για την πώληση της ελληνικής δημόσιας περιουσίας. Γιατί προετοιμάζεται αυτό το ξεπούλημα; Δεν πρόκειται ακριβώς για την αδηφάγα επιθυμία των επιχειρηματιών να αρπάξουν δημόσια περιουσία, η εξήγηση είναι λίγο πιο πεζή. Όταν ένα κράτος δεν μπορεί να αποπληρώσει ένα οποιοδήποτε δάνειο, ο εγγυητής που έχει δηλωθεί στη σύμβαση είναι το Δημόσιο. Έτσι επάνω στην αδυναμία  αποπληρωμής των δανείων, θα πρέπει να πουλήσει και τα ασημικά του σπιτιού. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η χαριστική αποπληρωμή δανείου του Μεγάρου Μουσικής από το ελληνικό κράτος επειδή το δάνειο των 95 εκατ. ευρώ που πήρε το 2007 από την Εθνική Τράπεζα ο Χρήστος Λαμπράκης είχε για εγγυητή το Δημόσιο.

Κάντε καπιταλισμό και φιλελευθερισμό για την ευημερία του πολίτη! Εδώ γελάνε.

Διαβάστε άρθρα και συνεντεύξεις του Richard Wolff:
Περί Καπιταλιστικών Κρίσεων
“Φορολογείστε τους πλούσιους”
Οικονομικές και πολιτικές διαστάσεις της κρίσης στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ
Συνέντευξη στο ΒΗΜΑ

ΥΓ. Θα επανέλθουμε φυσικά στα θέματα της οικονομίας με καινούρια υποτιτλισμένα βίντεο τα οποία επεξεργαζόμαστε αυτή την εποχή.

φασόλια φούρνου

Κρατάς όλα τα μυστικά για τον εαυτό σου, σε μας δε λες τίποτα. Μου είπε μια φίλη μου κρητικιά. Σαν τι θέλεις να σου πω? Εσύ δεν το έχεις ανάγκη, της λέω, ο τόπος σου είναι ευλογημένος και τα μυστικά της κουζίνας εσείς τα κατέχεται και όχι εγώ. Εσύ πρέπει να μου πεις.

Τελικά δεν μου είπε τίποτα διότι η συζήτηση ξέφυγε από τα όρια της κουζίνας και επεκτάθηκε στις καλλιτεχνικές μας ανησυχίες.

Πέρα από τα καλλιτεχνικά το μάτι μου είδε μια διαφήμιση ενός σεφ με αστέρια μισελίν να μας προτρέπει να χρησιμοποιούμε αντί για αλατοπίπερο κύβους ζωμούς. Μμμμμ φίλε μου σεφ αστεράτε, που δεν σε ξέρω και ούτε με ξέρεις, δεν θα ακολουθήσω το δρόμο που νου προτείνεις. Προτιμώ το αλάτι της θάλασσας και το πιπέρι το φρεσκοτριμμένο. 
 Αλλά σε ευχαριστώ για την συμβουλή σου, όταν θα θελήσω να αποκτήσω αστέρια και λάμψη θα τους χρησιμοποιήσω. 


Φασόλια στον φούρνο με κόκκινη σάλτσα και λουκάνικο. Μια νηστίσιμη συνταγή για όσους θέλουν να αποφύγουν τα νηστίσιμα φαγητά. 
Βασικά το μενού της εκκλησίας δεν μου πολυαρέσει γι αυτό το έχω προσαρμόσει στα δικά μου μέτρα. 


Φασόλια περί τα 300 γρ
τοματάκι κονσέρβα
2-3 κρεμμύδια
2-3 σκελίδες σκόρδο
λάδι ελαιόλαδο  1 ποτήρι του κρασιού
1 κουταλιά βούτυρο αγελάδος
αλάτι 
πιπέρι ( αν θέλετε και εσείς αστέρια μισελίν βάλτε ετοιματζίδικους ζωμούς κύβους) 
ρίγανη αρκετή
1 δαφνόφυλλο
και ότι άλλο μπαχαρικό σας κάνει κέφι, εμένα μου αρέσει και το κύμινο αλλά και το πιπέρι καγιέν ή λίγο μπούκοβο.
Μην ξεχάσετε τα λουκάνικα, εμένα μου αρέσουν τα καπνιστά λουκάνικα, είναι τέλεια.


Διαδικασία




Βράζετε τα φασόλια για 10 λεπτά. Πετάτε το πρώτο νερό και τα  ξαναβάζετε να βράσουν όσο χρειάζεται για να μαλακώσουν. Εν τω μεταξύ κόβετε τα κρεμμύδια σε λεπτές φέτες. Αφού βράσουν τα φασόλια. Βάζετε σε ένα τηγάνι σε μέτρια φωτιά το βούτυρο να λιώσει, ρίχνετε τα κρεμμύδια και τα αφήνετε να πάρουν καφέ χρώμα. Δυναμώνετε την φωτιά και ρίχνετε τα σουρωμένα φασόλια. Κρατάτε λίγο από το νερό.Ανακατεύετε μέχρι να πάρουν λίγο χρώμα τα φασόλια αλατοπιπερώνετε  και κατεβάζετε από την φωτιά.
Βάζετε μια κατσαρόλα στην φωτιά και την αφήνετε να κάψει. Ρίχνετε μια κουταλιά λάδι και τα σκόρδα. Τα αφήνετε να πάρουν χρώμα. Όταν κάψει καλά το λάδι ρίχνετε τα τοματάκια. Ανακατεύετε και τα λιώνετε με μια ξύλινη κουτάλα. Αφήνετε την σάλτσα να πάρει μια ζωηρή βράση και χαμηλώνετε την φωτιά. Αλατοπιπερώνετε ρίχνετε την ρίγανη και την αφήνετε για 15 λεπτά να πήξει.Για να μην πολυλογώ αφού γίνει η σάλτσα ανακατεύετε με τα φασόλια ρίχνετε τα καρυκεύματα λίγο νερό από τα φασόλια το υπόλοιπο λάδι και τα λουκάνικα και τα βάζετε στο φούρνο για καμιά ώρα. Τα λουκάνικα μπορείτε να τα βάλετε κάπου στην μέση του ψησίματος για να μην καούν.